«Ζει ο Μεγαλέξαντρος;»

Ζούσε μια φορά στη χώρα της Ελλάδας ένας νέος βασιλιάς, ο Μεγαλέξαντρος. Μιαν αδερφή είχε, τη λέγανε Γοργόνα. Ο Μεγαλέξαντρος ταξιδεύει σε μακρινές χώρες, περνά βουνά και θάλασσες, κι όταν γυρίζει πίσω φέρνει μαζί του το αθάνατο νερό. Θα το ‘πινε όταν θα ερχόταν η ώρα, και δε θα πέθαινε ποτές. Θα πατούσε όλα τα κάστρα του κόσμου, και θα βασίλευε όσο που υπάρχει η γη. Μα δεν πρόκαμε. Η αδερφή του είδε το αθάνατο νερό και, χωρίς να υποψιάζεται τι είναι, το ήπιε. Τότες ο Μεγαλέξαντρος θύμωσε πολύ, την άρπαξε απ’ τα μαλλιά και την έριξε στη θάλασσα. Από τότες η Γοργόνα ζει μες στο πέλαγο. Τα μάτια της είναι στρογγυλά, έχει φίδια στα μαλλιά της, τα χέρια της είναι χάλκινα και στις πλάτες της έχει χρυσά φτερούγια. Απ’ τη μέση και κάτω είναι ψάρι, κι όλα τα ψάρια του πελάγου την έχουν για βασίλισσά τους. Πάντα αναθυμάται το μεγάλο βασιλέα, τον αδερφό της, που πέθανε νιος. Πάντα ρωτά να μάθει απ’ τους γεμιτζήδες που βρίσκει στο δρόμο της:

«Ζει ο Μεγαλέξαντρος;»

«Ζει και βασιλεύει» της αποκρίνουνται.

Τότες η Γοργόνα, αυτά μαθαίνοντας, χαίρεται πολύ και παραγγέλνει στα κύματα ν’ αφήσουν το καϊκι να περάσει. Αν όμως κανένας θαλασσινός τύχει να μην ξέρει και της πει  πως ο βασιλέας πέθανε, τότες δεν έχει γλιτωμό: η Γοργόνα σηκώνει σίφουνα και παίρνει μαζί της το καϊκι και το ναύτη. Ύστερα ανεβαίνει ψηλά στο κύμα να βρει άλλο γεμιτζή για να της πει, να της το βεβαιώσει, πως ο αδερφός της ζει, πως, όχι, ο Μεγαλέξαντρος δεν πέθανε…

ΗΛΙΑΣ ΒΕΝΕΖΗΣ, Αιολική Γη, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

…

Η Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθια ή ποιήματα), διηγήματα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Την εικόνα έκανε η Αγγελική Ιωακειμίδου.

Το όνομά μου είναι Αγγελική Ιωακειμίδου. Είμαι φοιτήτρια στη σχολή Τεχνών, Ήχου και Εικόνας, προς το τέλος των σπουδών και ασχολούμαι με τη ζωγραφική, την εικονογράφηση και το κινούμενο σχέδιο.

Ολοκλήρωσα το δίμηνο πρόγραμμα κλασσικού σχεδίου στο Animation Workshop της Δανίας το φθινόπωρο του 2016.

Πήρα μέρος στην Art Αθήνα του 2016, καθώς και σε μια έκθεση ζωγραφικής στην Κέρκυρα, στον χώρο Corfu Gallery, ανάμεσα σε άλλους 9 συμφοιτητές. Η έκθεση έφερε το όνομα «Απίθανες Πιθανότητες» και μαζί με μια άλλη συμφοιτήτρια δημιουργήσαμε την αφίσα της έκθεσης.

Προσωπική Σελίδα :

http://mikemocopaldi.wixsite.com/angelic-art/bio

instagram:

https://www.instagram.com/aggelic_yiok/

Δείγματα δουλειάς animation :

https://www.youtube.com/watch?v=ELnq-9B8V5A

https://www.youtube.com/watch?v=JDZ7v_Q3EvU

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks

Κικιρίκου! Να η αυγή!

Κικιρίκου! Να η αυγή! λάλησε ο μαύρος κόκορας με την κατάμαυρη ουρά. Κικιρίκου, σηκωθείτε όλοι! λαλούσε την αυγή, ψηλά από τον τοίχο της αυλής. Κικιρίκου, ήρθε η Ρήνα! Κικιρίκου, σήκω, Ρήνα, φέρε μας φαγί!

Κα κα κα, κακαρίζει και η κότα η μαυριδερή. Σήκω, Ρήνα! φωνάζει και αυτή. Σήμερα θα κάμω το πιο καλό αυγό. Για σένα, Ρήνα, φύλαγα το πιο μεγάλο αυγό. Έλα, φέρε μας φαγί!

Πι πι πι, φώναξαν και οι πάπιες μέσα από το αυλάκι. Πι πι πι, φώναξαν κι αυτές. Έλα, Ρήνα, βάλε μας καθαρό νερό.

-Κικιρίκου, να η αυγή! Σήκω, Ρήνα!

Από το Αλφαβητάρι με τον ήλιο

…

Η Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθια ή ποιήματα), διηγήματα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Την εικόνα έκανε η Μαρκέλλα Κομπίτσα.

Γεννήθηκε το 1986. Δημοτικό και Γυμνάσιο παρακολούθησε στο Κολλέγιο Αθηνών και  Λύκειο στη σχολή  Ι.Μ Παναγιωτόπουλου. Τελείωσε το σχολείο το 2004.

Σπούδασε στην σχολή AKTO στον κλάδο της Γραφιστικής τρία χρόνια. Στη συνέχεια πήρε το BA με εξειδίκευση στα web sites για 1 χρόνο, και μετά εκπόνησε  Master of Arts  επίσης στα web sites.  

Επίσης συμμετέχει σε 2 σεμινάρια του ΕΜΠ σχετικά με προγραμματισμό.

Δούλεψε σε κατάστημα με είδη δώρων για πρακτική το έτος 2009. Στη συνέχεια εργάστηκε ως ελεύθερος συνεργάτης γραφιστικής. 

Συνεχίζει στην ΑΚΤΟ συμμετέχοντας στο πρόγραμμα Fine Arts για 2 χρόνια (2016-2018). Αποφοιτά από το πρόγραμμα τον Ιούνιο του 2018.

Τραγουδά σαν σοπράνο στη διακεκριμένη χορωδία του Δήμου Αγίας Παρασκευής εδώ και πέντε χρόνια.

Χόμπι: Λογοτεχνία, πιάνο, food art,  φωτογραφία.

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks

Η γιορτή των δασκάλων

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, με γοργά βήματα, βλέποντας τα πεσμένα φύλλα στο πεζοδρόμιο, που κολλούσαν στις σόλες των παπουτσιών του. Έπρεπε να βιαστεί ο Νικόλας, γιατί σε λίγο θα χτυπούσε το κουδούνι για την πρωινή προσευχή. Σήμερα ήταν η μεγάλη μέρα. Ποια μέρα; Η μέρα που θα διάβαζε μπροστά στους συμμαθητές του την  εργασία, που του είχε αναθέσει ο δάσκαλος για το σπίτι. 

Ο Νικόλας είχε άγχος, πολύ άγχος. Θα  τα κατάφερνε, άραγε, σήμερα; Ήξερε καλά ότι, μόλις θα στεκόταν εκεί μπροστά σε εννιά ζευγάρια μάτια, θα έτρεμε ολόκληρος, θα ένιωθε την καρδιά του να χτυπά δυνατά, έτοιμη να σπάσει, και τα μάγουλα του θα κοκκίνιζαν, όπως κάθε φορά. Και από την πρώτη λέξη, που θα έβγαινε από το στόμα του, θα ξεκινούσε να τραυλίζει και τα παιδιά θα άρχιζαν να γελούν δυνατά, όπως κάθε φορά, που τον άκουγαν να τραυλίζει, μέχρι τη στιγμή που ο δάσκαλος θα επανέφερε την ησυχία στην τάξη. 

Όρθιος, λοιπόν, στη μέση της αίθουσας, ο Νικόλας ήταν έτοιμος να διαβάσει φωναχτά την έκθεσή του.  

« Ο Δάσκαλός μου» 

O δάσκαλος είναι ένα από τα πιο σημαντικά επαγγέλματα ή, όπως λέει η μαμά μου, είναι λειτούργημα.  Ο δάσκαλος, μας δίνει όλες εκείνες τις γνώσεις που χρειαζόμαστε στη ζωή μας τώρα αλλά και που θα χρειαστούμε στο μέλλον. Για παράδειγμα, ο δάσκαλος μας μαθαίνει μαθηματικά. Και τα μαθηματικά είναι πολύ χρήσιμα γιατί μας  βοηθάνε, όταν πάμε να ψωνίσουμε από το μπακάλικο του κυρ-Πέτρου. Επίσης, ο δάσκαλος μας μαθαίνει πώς να συμπεριφερόμαστε στους άλλους, μας μαθαίνει το σεβασμό, την αγάπη και τη δικαιοσύνη, μέσα από το παράδειγμά του και τις συμβουλές του. Ο δάσκαλος είναι εκείνος ο άνθρωπος που μπορούμε  να στηριχτούμε  πάνω του, όταν αντιμετωπίζουμε προβλήματα στο σχολείο. Μας βοηθάει στα μαθήματα  και όταν δεν καταλαβαίνουμε κάτι το εξηγεί τόσες φορές, μέχρι να μαλλιάσει η γλώσσα του. Γιατί, για τον δάσκαλο, ο κάθε μαθητής είναι ξεχωριστός και ο κάθε μαθητής μαθαίνει με το δικό του τρόπο και ο δάσκαλος ξέρει τόσους τρόπους, όσοι είναι και οι μαθητές στην τάξη. Ο δάσκαλος κάνει και κάτι ακόμα σπουδαίο. Είναι εκεί για να μας προστατεύει, για να μας χωρίζει στους καυγάδες μας, να μας συμφιλιώνει και να μας βοηθάει σε καθετί που στα μάτια μας φαντάζει μεγάλο. Ανοίγει το καπάκι από το νερό, ξεφλουδίζει τις μπανάνες μας, μας δένει τα κορδόνια. Τέλος,  ο δάσκαλος δεν ξεχνά να είναι υπομονετικός, να μας ενθαρρύνει και να μας επιβραβεύει με ένα μεγάλο χαμόγελο. Και υπάρχουν και άλλα τόσα πράγματα που κάνει ένας δάσκαλος, που για να τα γράψω όλα θα πιαστεί το χέρι μου. Όλα αυτά τα πράγματα, τα κάνει και ο δάσκαλος μου, ο  κύριος  Τάσος, γι’ αυτό τον αγαπώ πολύ. Οι δάσκαλοι  μας, λοιπόν, γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών στις 5 Οκτωβρίου. Ας τους πούμε ένα μεγάλο «Χρόνια πολλά» και ένα ακόμα μεγαλύτερο « Ευχαριστώ».

Χειροκροτήματα, μόνο χειροκροτήματα άκουσε ο Νικόλας, μόλις τελείωσε την ανάγνωσή του. Και αν αναρωτιέστε τι γινόταν όση ώρα διάβαζε την έκθεση του, έχω να σας πω, πως  επικρατούσε ησυχία, απόλυτη ησυχία, λες και οι μαθητές είχαν μαγευτεί από την έκθεση του και κανείς μα κανείς δεν τόλμησε να χαχανίσει… αν και ο Νικόλας τραύλιζε, όπως κάθε φορά. 

Αντωνία Ζαφειροπούλου

Ονομάζομαι Αντωνία Ζαφειροπούλου και αποφοίτησα το 2014 από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Α.Π.Θ. Είμαι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών στον τομέα της εκπαίδευσης και έχω παρακολουθήσει επιμορφωτικό σεμινάριο στον τομέα της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Η πρώτη μου συγγραφική απόπειρα ξεκίνησε στο δημοτικό και, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στον ελεύθερό μου χρόνο με συνόδευε πάντα ένα βιβλίο!

Το Εύφορο Χωράφι

Πήρε ο καλός ο γεωργός

ένα σάκο με σιτάρι

και πήγε στο χωράφι του

να σπείρει τον καρπό του.

Απλόχερα εσκόρπαγε τους σπόρους

κι ευχότανε καλή συγκομιδή.

Διάφοροι σπόροι πέσανε,

στα μονοπάτια τα αγροτικά,

και δεν προφτάσαν να φυτρώσουν

τους ‘φάγαν τα πουλιά.

Άλλοι σπόροι  πέσανε

στ’ αγριόχορτα, στις γράνες,

και μόλις ρίζες ρίξανε,

τα σιταράκια γίνανε ατροφικά.

Δεν βρήκαν χώρο να ριζώσουν,

τα χορτάρια ήσαν πυκνά,

και τα πνίξαν για καλά,

δεν δώσανε καρπό αυτά..

Άλλοι  πάλι πέσανε,

στις πέτρες των συνόρων.

Δεν βρήκαν χώμα να ριζώσουν,

χαθήκανε κι αυτοί.

Οι σπόροι όμως που πέσανε

στον εύφορο αγρό,

ρίξανε βαθιά τις ρίζες,

μεγαλώσανε και ‘δώσαν,

πολλαπλάσιο καρπό.

Σαν τον αγρότη είναι παιδί μου

κάθε δάσκαλος σοφός,

κάθε στοργικός γονιός.

Απλόχερα σκορπάει,

γνώσεις και συμβουλές,

στο σχολείο και στο σπίτι,

με την ευχή να ρίξουνε,

ρίζες καλές, βαθιές.

Γίνε παιδί μου αγαπητό,

σαν το εύφορο χωράφι,

για να ριζώσει κάθε γνώση,

να πλουτίσει το μυαλό,

και στον κόσμο μας να δώσει

πολλαπλάσιο καλό.

Αμφιτρίτη Κωνσταντέλου-Εμμανουήλ