Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Ο καταρράκτης και η πηγή



Παραμύθι από τη Ρωσία

Ένας καταρράκτης έπεφτε με ορμή από ψηλά. Μιλούσε σε μια πηγή με τη βροντερή φωνή του που αντηχούσε σ’ όλο το δάσος: «Τι άσχημη και μικρή που είσαι! Το μόνο που κάνεις είναι να βγάζεις λίγο νερό από το χώμα! Κι όμως πρόσεξα ότι πολλοί άνθρωποι έρχονται να σε δουν. Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν τους καταλαβαίνω! Αντί να έρθουν να θαυμάσουν εμένα που είμαι όμορφος και δυνατός. Το νερό μου πέφτει με δύναμη και η φωνή μου αντηχεί παντού. Εσύ τι έχεις να προσφέρεις σ’ αυτούς που έρχονται να σε δουν;».

Η πηγή τον άκουγε υπομονετικά και στο τέλος είπε: «Το νερό μου γιατρεύει τις αρρώστιες και οι άνθρωποι που το ξέρουν με εκτιμούν και με έχουν σε μεγάλη υπόληψη».

Η ομορφιά είναι άχρηστη, αν δε φωτίζεται από τη λάμψη της ψυχής. Ενώ την καλοσύνη, παρόλο που είναι ντυμένη φτωχικά, όλοι την αγαπούν.

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ,
366 παραμύθια και ιστορίες, εκδοτικός οίκος Π.Τραυλός.

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθια ή ποιήματα), διηγήματα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Νάσια Τσχομαρία Στεφανίδη.


Η Νάσια Τσχομαρία Στεφανίδη γεννήθηκε στο Κράσνονταρ της νοτιοδυτικής Ρωσίας το 1992. Μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα Πληροφορική και Μ.Μ.Ε. Παράλληλα έχει ασχοληθεί με τη μόδα, πολιτιστικά δρώμενα και αγαπάει τις οπτικές τέχνες και την επικοινωνία.
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:


Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Η φωνή της πείνας



…Ήμαστε τότε μικρά παιδιά, η καλή γη μας έδινε σπόρους και τα δέντρα καρπούς, δεν ξέραμε ακόμα τότε τι ήταν η πείνα. Όμως είχαμε την καθαρή καρδιά μας οδηγό καλό, γι’ αυτό όλα τα μυστικά του κόσμου μπορούσαν να βρουν μέσα μας χώρο φιλικό, μπορούσαμε να το αιστανθούμε και να εννοήσουμε. Μες στην ασφάλεια των ψηλών τοίχων που μας προφυλάγανε, κάτω απ’ τη σκιά του μεγάλου δέντρου -του παππού μας- που μας έσκεπε, δε γινόμαστε σαν τους μεγάλους ανθρώπους, που όταν εκείνοι δεν υποφέρνουνε είναι ανελέητοι και αδιάφοροι. Ζούσαμε όσο γίνεται δυνατά το δράμα της νύχτας.

-Αχ πια! πρώτη πάντα ξεσπούσε η Αγάπη, επειδή ήταν πιο αδύνατη και πιο ευαίσθητη απ’ όλους.

Άρχιζε να κλαίει σπαραχτικά, με λυγμούς. Βλέποντάς την παίρναμε κι εμείς θάρρος, η Άρτεμη, η Λένα κι εγώ, αρχίζαμε να κλαίμε όλοι και να ξεφωνίζουμε:

-Γιατί να πεινάνε τα τσακάλια; Γιατί να πεινάνε τα τσακάλια;

Γινόταν τότε πανδαιμόνιο μέγα: απέξω να ουρλιάζουν τ’ αγρίμια και μέσα εμείς να οδυρόμαστε. Ο παππούς στην αρχή γελούσε μ’ αυτά τα ξεσπάσματα της παιδικής καρδιάς, ενώ η μητέρα μας κι η γιαγιά τρέχαν να μας χαϊδέψουν και να μας μερώσουν.

-Γιαννακό! Έλεγε σοβαρή η γιαγιά. Μην το κάνεις αυτό! Δεν τα βλέπεις; Έλεγε κι έδειχνε το σπαραγμό μας.

Πολύ σπάνια του μιλούσε σ’ αυτό τον τόνο, σα να τον μάλωνε. Κι εκείνος τότε γινόταν απότομα σοβαρός, σαν άνθρωπος που έσφαλε και σταματούσε να γελά.

-Ελάτε! Ελάτε τώρα! ησυχάστε! Μας καταπράυνε η γιαγιά. Θα βρει τροφή και για τα τσακάλια ο Θεός. Είναι καλός και θα ‘βρει. Πηγαίνετε να κοιμηθείτε.

Πολύ αργά οι φωνές των τσακαλιών σβήνανε. Πια δεν ακουγόταν τίποτα. Κάναμε την προσευχή μας για να κοιμηθούμε και παρακαλούσαμε, όπως πάντα, το Θεό να φυλάει τον παππού, τη γιαγιά, τον πατέρα μας, τη μητέρα μας, τα δέντρα κι όλους τους ανθρώπους. Πέφταμε, μα ο ύπνος δε μας έπαιρνε. Ερχόταν και βάραινε απάνω στα ματόκλαδά μας, όμως βάζαμε όλη τη δύναμη να τον διώξουμε ίσαμε που να βεβαιωθούμε πως πια τα τσακάλια φύγανε. Και τότες, όταν πια ήμαστε σίγουροι πως φύγανε, ψιθυρίζαμε μέσα μας ξανά την προσευχή μας και, πλάι στους ανθρώπους και στα δέντρα, παρακαλούσαμε και για τα πεινασμένα τσακάλια του κόσμου…

ΗΛΙΑΣ ΒΕΝΕΖΗΣ, Αιολική Γη, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθια ή ποιήματα), διηγήματα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Χαρίκλεια Χριστάκου.


Ονομάζομαι Χαρίκλεια Χρηστάκου, γεννήθηκα το 1990 στην Αθήνα, όπου και ζω. Έχω αποφοιτήσει από τη Σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας και ασχολούμαι με τη ζωγραφική, την εικονογράφηση και τις κατασκευές.

Δείγματα της δουλειάς μου θα βρείτε στο facebook:


και στο instagram:

Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:


Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Η νύφη που πολύ συλλογιόταν



Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας γέρος και μια γριά που είχαν μια κόρη της παντρειάς. Μια μέρα ένα παλικάρι πήγε να τη ζητήσει γυναίκα του και, για να τον περιποιηθούν καλά, η μάνα έστειλε την κόρη στην κάβα για να φέρει μπύρα. Η κοπέλα έτρεξε, ζύγωσε την κανάτα στο βαρέλι κι άνοιξε τον πείρο. Η μπύρα άρχισε να τρέχει και η κοπέλα άρχισε να συλλογιέται: «Αν παντρευτώ τούτο το παλικάρι -και θα το παντρευτώ το δίχως άλλο- και κάνουμε παιδί και το παιδί χτυπήσει το κεφάλι του, με τι θα το γιατρέψουμε;».


Έκατσε για να συλλογιστεί καλύτερα, μα είχε πάντα την κανάτα κάτω απ’ το ανοιχτό βαρέλι και η μπύρα ξεχείλισε κι εξακολουθούσε να τρέχει ώσπου έφτασε στον αστράγαλο. Απάνω η μάνα βαρέθηκε να περιμένει και είπε να κατέβει κάτω να τη φωνάξει. Και σαν την είδε, της είπε θυμωμένη:

-Τι κάνεις καθισμένη εκεί κάτω; Κάνε γρήγορα!

-Αχ, μάνα μου, αποκρίθηκε η κόρη, είμαι εδώ καθισμένη γιατί έχω μια συλλογή που με βασανίζει. Όταν θα παντρευτώ τούτο το παλικάρι, και θα το παντρευτώ το δίχως άλλο, και κάνουμε παιδί και το παιδί χτυπήσει το κεφάλι του, με τι θα το γιατρέψω;


-Έχεις δίκιο, με τι θα το γιατρέψεις; αναρωτήθηκε κι η μάνα κι έκατσε κοντά στην κόρη της. 

Κι έμειναν εκεί καθισμένες να συλλογιούνται, με την κανάτα πάντα στο βαρέλι και η μπύρα έτρεχε κι εξακολουθούσε να τρέχει ώσπου έφτασε στα γόνατά τους.

Επάνω ο πατέρας βαρέθηκε να περιμένει τις δυο γυναίκες και κατέβηκε στην κάβα να τις φωνάξει. Σαν τις είδε, είπε θυμωμένος:

-Τι κάθεστε εκεί κάτω; Κάντε γρήγορα!

-Αχ, άντρα μου, αποκρίθηκε η γριά, καθόμαστε εδώ γιατί έχουμε μια συλλογή που μας βασανίζει. Αν η κόρη μας παντρευτεί τούτο το παλικάρι, και θα το παντρευτεί το δίχως άλλο, και κάνουν παιδί και το παιδί χτυπήσει στο κεφάλι του, με τι θα το γιατρέψουν;

-Έχεις δίκιο, με τι θα το γιατρέψουν; είπε ο γέρος κι έκατσε κι αυτός κοντά στις δυο γυναίκες. Κι έμειναν εκεί και οι τρεις, να συλλογιούνται και να συλλογιούνται, με την κανάτα πάντα στο βαρέλι και η μπύρα έτρεχε κι εξακολουθούσε να τρέχει ώσπου έφτασε στη μέση τους. 

Ο γαμπρός επάνω βαρέθηκε να περιμένει τα πεθερικά του και τη νύφη και κατέβηκε κάτω για να τους φωνάξει. Τους είδε και ρώτησε ξαφνιασμένος:

-Μα γιατί κάθεστε εκεί, μες στη μπύρα; Γιατί δεν ανεβαίνετε πάνω;


-Αχ, γαμπρέ μου, αποκρίθηκε ο γέρος, είμαστε καθισμένοι εδώ, γιατί είναι μια συλλογή που μας βασανίζει. Αν η θυγατέρα μας σε παντρευτεί, και θα σε παντρευτεί το δίχως άλλο, και κάνετε παιδί και το παιδί χτυπήσει το κεφάλι του, με τι θα το γιατρέψουμε;

Το παλικάρι είδε και άκουσε, δεν άνοιξε το στόμα του κι έφυγε δίχως να βγάλει τσιμουδιά. Και δεν ξαναγύρισε πια.

(Δανία)

Παγκόσμια Ανθολογία Παραμυθιού (400 παραμύθια από 100 χώρες), εκδόσεις Ανθολογία, 
τόμος 1.

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθια ή ποιήματα), διηγήματα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Αγγελική Ιωακειμίδου.


Το όνομά μου είναι Αγγελική Ιωακειμίδου. Είμαι φοιτήτρια στη σχολή Τεχνών, Ήχου και Εικόνας, προς το τέλος των σπουδών και ασχολούμαι με τη ζωγραφική, την εικονογράφηση και το κινούμενο σχέδιο.

Ολοκλήρωσα το δίμηνο πρόγραμμα κλασσικού σχεδίου στο Animation Workshop της Δανίας το φθινόπωρο του 2016.

Πήρα μέρος στην Art Αθήνα του 2016, καθώς και σε μια έκθεση ζωγραφικής στην Κέρκυρα, στον χώρο Corfu Gallery, ανάμεσα σε άλλους 9 συμφοιτητές. Η έκθεση έφερε το όνομα «Απίθανες Πιθανότητες» και μαζί με μια άλλη συμφοιτήτρια δημιουργήσαμε την αφίσα της έκθεσης.

Προσωπική Σελίδα :

instagram:

Δείγματα δουλειάς animation :
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:



Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Μ’ ένα βιβλίο πετάω!



Μ’ ένα βιβλίο πετάω,
ως τ’ ουρανού τις ρούγες.
Ανοίγω δυο φτερούγες,
γίνομαι χρυσαϊτός
κι αγγίζουν τα φτερά μου
στου ορίζοντα τις στράτες
βουνοκορφές χιονάτες,
λουσμένες με ηλιοφώς.

Μ’ ένα βιβλίο πετάω,
την πλάση τραγουδάω!

Σελίδα τη σελίδα
ρουφώ περίσσιο μέλι,
βιβλίο, χαράς κυψέλη,
φίλος χωρίς λαλιά.
Που όμως μου λέει τόσα
με τη δική μου γλώσσα,
κελάηδημα από μύρια
της άνοιξης πουλιά.

Μ’ ένα βιβλίο πετάω,
ζω, σκέφτομαι, αγαπάω!

ΝΤΙΝΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθια ή ποιήματα), διηγήματα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Βασιλική Μπαλή.


Ονομάζομαι Μπαλή Βασιλική και τα τελευταία χρόνια ζω στην Ερατεινή, ένα παραθαλάσσιο χωριό της Φωκίδας, με την κόρη μου. Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1981 όπου διέμεινα και σπούδασα Τεχνολόγος Ακτινολόγος. Τώρα δουλεύω στη Ναύπακτο στο αντικείμενό μου, αλλά τον ελεύθερο χρόνο μου ασχολούμαι με τη ζωγραφική όπως κάνω από πολύ μικρή. Δε το σπούδασα ποτέ, αλλά έχω παρακολουθήσει περιστασιακά μαθήματα σχεδίου. Ζωγραφίζω σε ξύλο και ύφασμα ( www.facebook.com/Vasilikicreates) και τα προϊόντα αυτά τα παρουσιάζω σε τοπικές εκθέσεις.
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook: