Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Αταίριαστο ζευγάρι




Ένα ελάφι έψαχνε να βρει μέρος για να χτίσει την καλύβα του. Το ίδιο έκανε και μια λεοπάρδαλη. Το ελάφι βρήκε ένα μέρος που του άρεσε και το καθάρισε από τους θάμνους. Λίγο αργότερα, μόλις είχε φύγει το ελάφι, η λεοπάρδαλη έφτασε στο ίδιο σημείο, της άρεσε η τοποθεσία και άρχισε να σκουπίζει το μέρος.

Το επόμενο πρωί το ελάφι πήγε πάλι εκεί και σκέφτηκε: «Φαίνεται ότι κάποιος θέλει να με βοηθήσει να φτιάξω την καλύβα μου». Έμπηξε τους πασσάλους που θα στήριζαν το σπίτι.

Το απόγευμα πήγε και η λεοπάρδαλη και σκέφτηκε: «Φαίνεται ότι κάποιος με βοηθά στο φτιάξιμο το πρωί που κοιμάμαι». Και έπλεξε με κλαδιά τους τοίχους της καλύβας.

Το άλλο πρωί πήγε το ελάφι και είδε ότι η δουλειά είχε προχωρήσει πολύ. Χώρισε την καλύβα σε δυο δωμάτια γιατί σκέφτηκε ότι πρέπει να έχει ένα δωμάτιο και αυτός που το βοηθά και πήγε και ξάπλωσε στο δωμάτιό του. Το απόγευμα ήρθε η λεοπάρδαλη, είδε το σπίτι τελειωμένο, είδε και το ελάφι που ξεκουραζόταν στο ένα δωμάτιο.

— Α, ώστε εσύ είσαι που με βοηθάς, είπε.

— Ναι, εγώ είμαι, απάντησε το ελάφι.

— Τότε ας συγκατοικήσουμε, πρότεινε η λεοπάρδαλη.

— Καλή ιδέα, συμφώνησε το ελάφι.

Το άλλο πρωί η λεοπάρδαλη του είπε:

— Σήμερα θα πάω εγώ για κυνήγι, εσύ να καθαρίσεις το σπίτι, να σκουπίσεις, να φέρεις νερό από την πηγή.

Η λεοπάρδαλη έφυγε και μετά από δυο-τρεις ώρες γύρισε σέρνοντας ένα τεράστιο ελάφι που είχε σκοτώσει.

— Έλα να φάμε, συγκάτοικε, είπε στο ελάφι.

Εκείνο είχε κατατρομάξει. «Τι θηρίο είναι αυτό! Μια μπουκιά θα με κάνει εμένα που είμαι ένα μικροκαμωμένο ελαφάκι». Αρνήθηκε ευγενικά να φάει, έκανε ότι ήταν άρρωστο και κλείστηκε στο δωμάτιο του, χωρίς να μπορέσει να κοιμηθεί όλη τη νύχτα από τον φόβο του.

Την άλλη μέρα το ελάφι βγήκε νωρίς από το σπίτι και πήγε στο δάσος. Σε κάποιο σημείο είδε κρυμμένη μια πελώρια λεοπάρδαλη. Σε λίγο συναντάει έναν αγριοβούβαλο. 

— Μια λεοπάρδαλη σου έχει στήσει καρτέρι πίσω από εκείνους τους θάμνους.

— Σ’ ευχαριστώ, του είπε ο βούβαλος. Πήγε από γύρω γύρω και πριν η λεοπάρδαλη τον πάρει είδηση, της ρίχνει μια με τα κέρατά του και τη σκοτώνει.

Το ελάφι περίμενε μέχρι να απομακρυνθεί το βουβάλι και αρχίζει να σέρνει με το ζόρι τη νεκρή λεοπάρδαλη στην καλύβα του.

— Έφερα φαγητό, συγκάτοικε, κόπιασε να φας κι εσύ λιγάκι.

Η λεοπάρδαλη κατατρόμαξε: «Τι θηρίο είναι αυτό το ελάφι και δεν το δείχνει καθόλου. Αφού σκότωσε μια τόσο μεγάλη λεοπάρδαλη, εμένα μια να μου δώσει, θα με διαλύσει».

Προφασίστηκε ότι δεν πεινάει και κλείστηκε και αμπαρώθηκε στο δωμάτιο του.

Το ελάφι περίμενε να νυχτώσει καλά για να το βάλει στα πόδια και να μην ξαναπατήσει σ’ αυτό το σπίτι. Καθώς όμως γύρισε να κοιτάξει αν έχει αποκοιμηθεί η λεοπάρδαλη, τα κέρατά του μπλέχτηκαν στα κλαδιά του τοίχου και καθώς προσπάθησε να απελευθερωθεί γκρέμισε το μισό σπίτι.

— Ωχ, το θηρίο μού επιτίθεται! έκανε η λεοπάρδαλη και έφυγε τρέχοντας μέσα στη νύχτα, προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που είχε πάρει το ελάφι, σίγουρη ότι φτηνά τη γλίτωσε από τον συγκάτοικό της.

(Μάγια Κεντρικής Αμερικής)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΓΟΥΤΑΣ, Η Σοφία των Λαών, εκδόσεις Σαΐτα.


Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Μαριάννα Κούλα.



H Μαριάννα Κούλα γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στη Σάμο και σπουδάζει στο Τμήμα  Επιχειρηματικού Σχεδιασμού και Πληροφοριακών Συστημάτων των ΑΤΕΙ Πατρών. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής σε εικαστικά εργαστήρια και στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με ζωγραφική, κατασκευή χειροποίητων κοσμημάτων, βενετσιάνικων μασκών και δημιουργιών με φυσικά υλικά.
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:



Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

«Μα, πού πήγαν τα χρώματα;»



«Μα, πού πήγαν τα χρώματα;» απόρησε ο Χνουδένιος και στριφογύρισε γύρω από τα κεφάλια των φίλων του.

Ο Μικρούλης ξάπλωσε στην αιώρα του και αποκοιμήθηκε χωρίς να απαντήσει. 

«Μα, πού πήγαν τα χρώματα;» αναρωτήθηκε ξανά ο Χνουδένιος.

«Σσσς!  Δεν βλέπεις; Κοιμάται.» απάντησε η Ξανθούλα δείχνοντάς του τον μικρό που συχνά-πυκνά χαμογελούσε μέσα στον ύπνο του ικανοποιημένος. Ποιος ξέρει τι όνειρο θα έβλεπε… Έπειτα βυθίστηκε πάλι στο βιβλίο της.

«Μα, πού πήγαν τα χρώματα» ξαναρώτησε ο Χνουδένιος.

Ο Ζήσης ήταν τόσο απορροφημένος με τις λιβελλούλες του, που δεν τον άκουσε καν.

Το κάτασπρο κουνελάκι δεν τόλμησε να το ρωτήσει.

Στάθηκε πάνω σε ένα δέντρο λυπημένος και έστυβε το μυαλό του. Πού είχαν εξαφανιστεί τα χρώματα;

Ξαφνικά ο Μικρούλης γέλασε τόσο δυνατά που ξύπνησε. Η Ξανθούλα άφησε στην άκρη το βιβλίο και ο Ζήσης σταμάτησε να ασχολείται με τις λιβελλούλες. Το κουνελάκι τούς πλησίασε.

«Πού είναι ο Χνουδένιος;» ρώτησαν όλοι με μια φωνή. 

Μία μέλισσα τούς οδήγησε στην κρυψώνα του.

«Ε, Χνουδένιε, έλα να παίξουμε» φώναξαν. «Ήρθε επιτέλους το απόγευμα.»

Ο Χνουδένιος κατέβηκε γρήγορα γρήγορα από το δέντρο του. Κοίταξε τους φίλους του, τα χαρούμενα πρόσωπά τους και -τι θαύμα!- όλα γύρω του ξανάγιναν πολύχρωμα!

ΓΙΩΤΑ ΚΟΤΣΑΥΤΗ

(Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή τη ζωγραφιά της Ελίνας Παπαθανασίου)


Η Ελίνα κατάγεται από τις ακτές της Χαβάης και τα βουνά της Νορβηγίας. 

Αλλά ζει στην Ελλάδα, μαζί με έναν κατασκευαστή παιχνιδιών, έναν γάτο που τον λένε Σοπέν, δυο πιάνα και πολλά πινέλα.

Η σελίδα της Ελίνας στο facebook:

Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα της στήλης «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:



Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Σ’ ένα κοχύλι




Μικρό καβούρι στην αμμουδιά
μες στο βυθό κοράλλι,
του γλάρου τα λευκά φτερά,
φοράει το μαϊστράλι.

Να ήμουν-λέει- πειρατής,
της θάλασσας κουρσάρος,
του φεγγαριού ταξιδευτής,
στον βράχο πάνω, φάρος.

Ο αφρός από τα κύματα
νερό να ξεδιψάω,
της βάρκας τ’ άσπρο το πανί
καπέλο να φοράω.

Καθώς τ’ αγέρι θα φυσά
το γαλανό μαντήλι,
κλέβοντας λίγο ουρανό
να μπω σ’ ένα κοχύλι!

ΜΑΡΙΑΝΘΗ ΠΛΕΙΩΝΗ

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Αθηνά Πετούλη.



Η Αθηνά Πετούλη γεννήθηκε στην Κόρινθο, μεγάλωσε και σπούδασε στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου και ζωγραφικής. Διαμένει μόνιμα στο νησί της Σάμου με τον σύζυγο και τα τρία παιδιά τους. Ασχολείται με τη ζωγραφική (ελαιογραφίες, ακουαρέλες, ακρυλικά, έργα για παιδικά δωμάτια), την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων και την εκμάθηση ζωγραφικής σε παιδιά. Έχει λάβει μέρος σε πολλές εκθέσεις ζωγραφικής κι έχει εικονογραφήσει παραμύθια για παιδιά:

 «Καλημέρα ήλιε» της Ευφροσύνης Σπυροπούλου, Andy’s Publishers,
«Ο Κόα και το μεγάλο του δώρο» της Αθηνάς Βουδούρη,
«Μπουκέτα Ανθισμένα» Χαϊκού και άλλα τρίστιχα για παιδιά (έπαινος 2014 από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά) της Γιώτας Κοτσαύτη (υπό έκδοση εκδόσεις Βεργίνα),
«Η ευχή της Αστεράτης» της Ζωής Παπαδάκη, εκδόσεις Φυλάτος,
«Η μάγισσα Μουρ Μουρ και το πλατύ παπούτσι» της Μαρίας Ιορδανίδου, εκδόσεις Φυλάτος.
«Το μονοπάτι του ήλιου» του Αριστείδη Κάντα, εκδόσεις Ιδέες 

Η σελίδα της Αθηνάς στο facebook:

Το κείμενο έγραψε η Μαριάνθη Πλειώνη.



Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Εργάζομαι ως εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση 28 χρόνια -τα τελευταία 6 στην Ειδική αγωγή. Μου αρέσει να γράφω ιστορίες για μικρούς και μεγάλους και να βλέπω γύρω μου τους ανθρώπους να χαμογελούν.
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.
Η σελίδα της στήλης «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:


Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Θα γίνω σούπερ ήρωας




Όλοι μας λίγο-πολύ δεν νιώθουμε σούπερ ήρωες, κατά βάθος; Ότι ηλικία και να έχουμε. Πόσο μάλλον όταν είμαστε παιδιά! Ονειρευόμαστε να πετάμε, να έχουμε υπερδυνάμεις, να σώζουμε τους καλούς ανθρώπους από τους κακοποιούς κ. λ. π. Ένα τέτοιο όνειρο είχε και ο μικρός Γιωργάκης που ήταν 8 χρονών και που έλεγε στη μαμά του «Να μου το θυμηθείς, μαμά! Εγώ θα γίνω σούπερ ήρωας και εσύ θα είσαι περήφανη για μένα!» Η μαμά του, η κυρά Καλλιόπη, περίφημη μαγείρισσα, του είπε πως είναι ήδη περήφανη, αλλά καλό θα ήταν να βγάλει την μπέρτα του γιατί η ώρα του φαγητού όλο και πλησίαζε.

Ο Γιωργάκης συμφώνησε και έτρεξε στο δωμάτιο του. Εκεί τον περίμενε η Αλέκα, η οποία αντί για χέρια είχε από ένα ουράνιο τόξο, απ’ όπου το δεξί είχε γεύση μουστάρδας και το αριστερό γεύση μαγιονέζας. «Πάλι θα φας με τη μαμά;» τον ρώτησε η Αλέκα. Εκείνος έκανε «ναι» με το κεφάλι του, έβγαλε την μπέρτα και την έριξε στο πάτωμα. Η δωδεκάχρονη Αλέκα ζήλευε πάρα πολύ τον αδερφό της, γιατί σε αντίθεση με αυτήν, εκείνος μπορούσε να παίζει ένα ηλεκτρονικό που ελέγχεις έναν ιπποπόταμο και προσπαθείς να ξεφύγεις από έναν πυρηνικό πόλεμο που κάνουν οι άνθρωποι, μετά μεταναστεύεις σε έναν πλανήτη όπου και φτιάχνεις αποικία μακριά από τους άπληστους ανθρώπους και ζεις ειρηνικά για πάντα! Πολύ ωραίο βιντεοπαιχνίδι…

Τέλος πάντων, η Αλέκα χαμήλωσε το κεφάλι και άρχισε να κλαίει σιγανά. Είναι δύσκολο να παίξεις ένα ηλεκτρονικό με ουράνια τόξα αντί για χέρια. «Ω, πόσο δυστυχισμένη είμαι. Πόσο θα ήθελα να είχα χέρια!...» έλεγε και ξανά έλεγε η Αλέκα… Ο Γιωργάκης έφτασε στην κουζίνα και αντίκρισε το πλούσια στρωμένο τραπέζι, με κύριο φαγητό, κοκκινιστό κόκορα! «Μιαμ-μιαμ» έκανε ο Γιωργάκης.
Αμέσως μετά, άρχισε να ταρακουνιέται το σπίτι! Όλοι έμειναν αποσβολωμένοι! Μετά από ένα κλάσμα του δευτερολέπτου έγινε σεισμός 30 ρίχτερ. Μιλάμε για χαμό, όχι αστεία! Γκρεμίστηκε όλο το σπίτι, αλλά ευτυχώς κανείς δεν έπαθε τίποτα. Ο Γιωργάκης έβαλε τα κλάματα. «Μην κλαις άλλο, Γιωργάκη μου. Ο μπαμπάς θα στεναχωριέται που σε βλέπει από εκεί ψηλά. Θα φτιάξουμε καινούριο σπίτι» τον παρηγόρησε η κυρά Καλλιόπη, αλλά ο Γιωργάκης αποκάλυψε πως δεν έκλαιγε για το σπίτι, αλλά για το ότι δεν μπορούσε να φάει τον κόκορα γιατί εξαιτίας του σεισμού, καλύφθηκε από χαλάσματα και τις σκόνες! Η μαμά του άνοιξε το στόμα της να μιλήσει, αλλά δεν πρόλαβε γιατί έφτασε η Αλέκα κοντά τους. «Μαμά, τιμώρησε με! Εγώ ευθύνομαι για τον σεισμό γιατί ένωσα τα δύο ουράνια μου τόξα και όλοι ξέρουμε πως αν ενώσεις μουστάρδα με μαγιονέζα, βγαίνει μια σως, τόσο νόστιμη, που όλος ο κόσμος της γειτονιάς έτρεξε να την δοκιμάσει και από τα ποδοβολητά τους διέλυσαν το σπίτι!» εξήγησε η Αλέκα.

Όμως η κυρά Καλλιόπη δεν μπορούσε να κρατήσει κακία σε κανένα από τα παιδιά της. Πλησίασε την Αλέκα, της χάιδεψε τα μαλλιά, και της είπε να τη βοηθήσει να χτίσουν ένα σπίτι. Τότε η Αλέκα αφήνιασε και άρχισε να χτυπάει τα πόδια της στο πάτωμα. «Μα όχι! Πρέπει να με τιμωρήσεις γιατί ευθύνομαι για την καταστροφή του σπιτιού και πρέπει να μου κόψεις τα ουράνια τόξα που έχω για χέρια, που κακώς μου έκανες δώρο όταν έχασα τα πάνω άκρα μου και να τα αντικαταστήσεις με κανονικά χέρια και…» Η κυρά Καλλιόπη χαμογέλασε πονηρά: «Μήπως αυτό τι έκανες για να παίξεις με εκείνο το ηλεκτρονικό;» Η Αλέκα χαμήλωσε το κεφάλι της και είπε «ναι».

Με το που έγινε αυτό, η κυρά Καλλιόπη εξαφανίστηκε! Ο Γιωργάκης γούρλωσε τα μάτια. Στη θέση της αξιολάτρευτης μαγείρισσας, εμφανίστηκε μια γιγάντια γυναίκα – κύκλωπας, περίεργα ντυμένη και κοιτούσε με το μεγάλο μάτι της την Αλέκα. «Ποια είσαι εσύ;» τη ρωτήσανε και τα δύο παιδιά ταυτόχρονα. Εκείνη χωρίς να σταματάει να κοιτάει την Αλέκα, αποκάλυψε πως ήταν η θεά Ειλικρίνεια, η πραγματική μορφή της μητέρας τους. Αποκάλυψε επίσης, πως την περίμενε καιρό αυτή τη στιγμή που η Αλέκα θα έλεγε έστω και μια φορά την αλήθεια. Μα η Αλέκα άρχισε να νιώθει πάρα πολύ άσχημα τώρα και είπε από μέσα της: «Μα εγώ ψέματα είπα! Δεν ένωσα τα ουράνια τόξα μου και δεν ευθύνομαι εγώ για την καταστροφή. Απλά ήθελα να με τιμωρήσει για να αποκτήσω χέρια και να παίξω επιτέλους το ηλεκτρονικό με τον ιπποπόταμο».

Τότε η θεά Ειλικρίνεια, γέλασε και έκανε και τρίτη αποκάλυψη: «Το ήξερα πως θα έρθουν έτσι τα πράγματα και πως είπες ψέματα. Αν δεν έλεγα πως χαιρόμουν που είπες την αλήθεια δεν θα παραδεχόσουν, έστω κι από μέσα σου, πως λες ψέματα. Επιτέλους! Τώρα μπορώ να ησυχάσω…» Η θεά Ειλικρίνεια, πήρε την ανθρώπινη μορφή της και αγκάλιασε τα δύο της παιδιά. Έπειτα με την παλάμη της έστειλε μια ακτίνα στα ουράνια τόξα της Αλέκας και αυτά αντικαταστάθηκαν με δύο ανθρώπινα χέρια. Τώρα μπορούσε να εκπληρωθεί το όνειρο της μικρής. 

«Είσαι η σούπερ ηρωίδα μου!» είπε η κυρά Καλλιόπη στην κόρη της και ο Γιωργάκης έτρεξε γρήγορα να βρει κάτι στα συντρίμμια. Γύρισε γεμάτος περηφάνια με την μπέρτα του στο χέρι, η οποία παραδόξως δεν έπαθε τίποτα, και την φόρεσε στους ώμους της αδερφής της. «Σου αξίζει περισσότερο από μένα», είπε ο Γιωργάκης γεμάτος δέος.

Και τότε έγινε κάτι συνταρακτικό: Άνοιξαν οι ουρανοί και έπεσε από εκεί ένα πνεύμα, πάνω στη γη, δίπλα ακριβώς από τους πρωταγωνιστές μας. Το πνεύμα πήρε την μορφή ενός μεγαλόπρεπου θεού που ακούει στο όνομα «Θάρρος». «Το σχέδιο μου δούλεψε ρολόι: Χαίρομαι που ο γιος μου ο Γιωργάκης δεν ζήλεψε την αδερφή του. Επίσης χαίρομαι που στήνω καλές πλεκτάνες γιατί εγώ έπεισα την γυναίκα μου να γκρεμίσει το σπίτι για να πετύχει το σχέδιο να πει την αλήθεια η Αλέκα!» είπε γεμάτος χαρά ο Θάρρος. Έπειτα με την γυναίκα του χτύπησαν παλαμάκια και το σπίτι τους χτίστηκε και επαναφέρθηκε όπως ήταν πριν. Μόνο που ξαφνικά ο Θάρρος δάκρυσε λίγο γιατί μπορεί το σπίτι να φτιάχτηκε, αλλά ο νόστιμος κόκορας, δυστυχώς, ήταν μες στη σκόνη και δεν μπορούσε να φαγωθεί. Κρίμα.

Τα μέλη της οικογένειας του δήλωσαν, ότι θα έτρωγαν οτιδήποτε αυτή τη στιγμή. Ο Θάρρος δεν έχασε τις ελπίδες του. Πήρε την ανθρώπινη μορφή του και κέρασε την οικογένεια του στο σουβλατζίδικο του αφεντικού του. Όλοι έκαναν μια μπουκιά το γεύμα τους. Και φεύγοντας, ο Θάρρος πήρε και τα λεφτά από το κατσουφιασμένο αφεντικό του γιατί κατάφερε και κέρδισε το στοίχημα που είχαν βάλει εξ’ αρχής για το πώς θα καταφέρει η οικογένεια του να φάει από το μαγαζί το οποίο φημίζεται για την άσχημη γεύση των φαγητών του…

ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ (κείμενο-εικόνα)

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

«Γεννήθηκα στον Πειραιά στις 13 Ιουλίου του 1992. Ο κόσμος με δέχτηκε απλόχερα… Τον δέχτηκα κι εγώ… έτσι ήρθα πραγματικά στον κόσμο. Αγάπησα τη χρυσή κοπέλα που λέγεται Τέχνη και λάτρεψα το πνεύμα της που λέγεται Συγγραφή. Ένα απλό μολύβι μπορεί να μεταμορφώσει ολόκληρο τον κόσμο. Ίσως όχι ριζικά, μιας και οι καταστάσεις αλλάζουν, αλλά οι μπουκιές του πνεύματος παραμένουν. Οι κολώνες της πανέμορφης χρυσής κοπέλας στέκονται πάντα δίπλα της να την προστατεύουν, αλλά και ταυτόχρονα να με ενθαρρύνουν πως όχι, η Τέχνη δε θα μείνει άστεγη! Όχι ακόμα. Όσο για τον στυλοβάτη του ναού της κοπέλας, θα δεχτεί τα ταπεινά μου βήματα, που πλησιάζουν με δέος το χρυσό αυτό θαύμα.

Θα καταφέρω, όμως, να ξεπεράσω τα δύσκολα εμπόδια που μου ανέθεσε ο πατέρας της κοπέλας ή θα μπλεχτώ στα πολύπλοκα πλοκάμια που έχει για γένια; Ένα είναι σίγουρο: Ότι ακόμα και να αποτύχω, θα έχω πετύχει!»

Ο Νίκος Πολυχρονόπουλος σπούδασε στο Τμήμα Εικαστικών κι Εφαρμοσμένων Τεχνών στην όμορφη και πολύχρωμη Φλώρινα.

Πέρα από τη ζωγραφική, ασχολείται με εικονογραφήσεις βιβλίων.

           2013 εικονογράφησε το βιβλίο του Δημόκριτου Τσουκάπα «Του ουρανού τα παραμύθια», Εκδόσεις Ζήτη.
           2014 εικονογράφησε το βιβλίο της Γεωργίας Σταυριανέα «Στίλης Τριφύλης- Ταξίδι στον πλανήτη Φις-Τι-Κιού», Εκδόσεις Φυλάτος.
           2014 εικονογράφησε το βιβλίο του Γιώργου Πολύδωρου «Ο καλύτερός μου φίλος», Εκδόσεις Φυλάτος.
           2015 έγραψε και εικονογράφησε το βιβλίο «Σταματίτιδα», Εκδόσεις Φυλάτος.
           2015 πήρε μέρος στην Έκθεση Ζωγραφικής «Περί έρωτος διασταυρώσεις» ζωγραφίζοντας την Αγάπη και τον Έρωτα.
           2015 εικονογράφησε το Ημερολόγιο-Ανεκδοτολόγιο του Γιάννη Σερβετά «Ένα παιδί ακόμα μετράει τ’ άστρα», Εκδόσεις Ιανός.
           2016 Έγραψε το βιβλίο «Κόσμο Κινγκ» και εικονογράφησε το εξώφυλλό του, Εκδόσεις Easywriter.gr.
           2016 Έγραψε το βιβλίο «Λουίζα» και εικονογράφησε το εξώφυλλό του Εκδόσεις Easywriter.gr.
           2016 Έγραψε το βιβλίο «Το χρυσό Μενίρ: Ο Ναός της Πολυξένης» και εικονογράφησε το εξώφυλλό του, Εκδόσεις Easywriter.gr.
           2016 Εικονογράφησε το εξώφυλλο και το εγχειρίδιο από το μουσικό CD «Δυόμιση χρόνια αργότερα» του συγκροτήματος «Κακώς Πρέπει».
           2016 Πήρε μέρος στην καλοκαιρινή Έκθεση Ζωγραφικής «Πινελιές στο φως του Αιγαίου» που πραγματοποιήθηκε στην Σαντορίνη και στην Πάρο.
           2016 Εικονογράφησε το βιβλίο του Θεοφάνη Θεοφάνους: «Όσα φέρνει η ώρα στης ποίησης τη χώρα», Εκδόσεις Άνεμος.
           2017 Εικονογράφησε το βιβλίο του Γιάννη Μύρτση: «Η πέτρα της τύχης», Εκδόσεις Φυλάτος.

Μόνιμος συνεργάτης της λογοτεχνικής στήλης «Ένα κείμενο, μία εικόνα» της Γιώτας Κοτσαύτη και του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού Book Tour.

Το 2014 ολοκλήρωσε με επιτυχία τη Διευρυμένη Πρακτική Άσκηση στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Φλώρινας.

E-mail επικοινωνίας: nikolaos-p@hotmail.com
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook: