Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

25η ώρα: μία ιστορία για τις ιστορίες!



Μια φορά κι έναν καιρό, σε μία μακρινή Χώρα, ζούσε ένας καλόκαρδος βασιλιάς, που φημιζόταν για τη σύνεση και τον δίκαιο χαρακτήρα του. Για τις ίδιες αρετές ήταν γνωστή και η πανέμορφη βασίλισσα, με την οποία είχε αποκτήσει τρεις γιους.

Ο πρώτος, ο μεγαλύτερος, ήταν τόσο δυνατός και γενναίος, που ξεπερνούσε σε ανδρεία ως και τους πιο ατρόμητους πολεμιστές. Ακόμα και οι πιο εκπαιδευμένοι, οι πιο ανίκητοι στρατιώτες, έμοιαζαν ασήμαντοι μπροστά του.

Ο δεύτερος γιος διακρινόταν για τη σπάνια μόρφωσή του. Δεν σταματούσε ποτέ να διαβάζει και να καλλιεργεί τις γνώσεις του. Αυτό του έδινε την ικανότητα να βρίσκει τις καταλληλότερες λύσεις ακόμα και στα πιο δυσεπίλυτα προβλήματα. Δεν ήταν καθόλου περίεργο, λοιπόν, που σχεδόν όλοι τον ήξεραν σαν «Σοφό».

Ο τρίτος γιος, ο μικρότερος, δεν διέθετε ούτε ιδιαίτερη δύναμη και γενναιότητα ούτε ιδιαίτερη εξυπνάδα και σοφία. Το δικό του χάρισμα, εκτός από την απλότητα και την καλοσύνη του, ήταν η μεγάλη φαντασία. Διαρκώς επινοούσε ιστορίες. Το μυαλό του ταξίδευε σε τόπους φανταστικούς. Με το νου του έπλαθε τους πιο απίθανους ήρωες.  Όλα αυτά, βέβαια, τον έκαναν αφηρημένο και αδέξιο. Το αποτέλεσμα ήταν να παραγκωνίζεται και να γίνεται αντικείμενο περιφρόνησης –ακόμα και χλευασμού πολλές φορές–  ως και των πιο άσημων κατοίκων της Χώρας. Παρόλ’ αυτά τα παιδιά τον λάτρευαν. Ίσως γιατί ήταν τα μόνα που μπορούσαν να διακρίνουν ξεκάθαρα σε κείνον κάτι που υπόλοιποι δεν έβλεπαν καν…

Ο καιρός περνούσε. Τα τρία πριγκιπόπουλα είχαν γίνει πια ολόκληρα παλικάρια, που έσφυζαν από ζωή και υγεία. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα, όμως, έμοιαζαν όλο και πιο γερασμένοι. Αυτοί, που το χαμόγελο σπάνια έφευγε από τα χείλη τους, ήταν τώρα μονίμως  προβληματισμένοι και κακοδιάθετοι. Κάτι σοβαρό φαινόταν να τους απασχολεί. Κάτι που θέλησαν τελικά να μοιραστούν με τα παιδιά τους. Γι’ αυτό, ένα φθινοπωρινό απόγευμα, τα κάλεσαν στο ιδιαίτερο διαμέρισμά τους.

Οι τρεις νεαροί βρήκαν τον πατέρα τους ξαπλωμένο. Ήταν άρρωστος. Η μητέρα στεκόταν δίπλα του ανήσυχη. Τους έγνεψε να πλησιάσουν και, τότε, ο βασιλιάς μίλησε με αδύναμη, σιγανή φωνή:

«Αγαπητά μου παιδιά, δεν θα σας φώναζα σήμερα εδώ να σας αναστατώσω, αν ένας πολύ σοβαρός λόγος δεν με ανάγκαζε. Πάει καιρός τώρα που μια απειλή μας βασανίζει καθημερινά. Ένας πανούργος άνθρωπος, που συστήνεται ως «μάγος», έχει μετακομίσει στην σπηλιά ,η οποία βρίσκεται πάνω από την πηγή που τροφοδοτεί με νερό όλη τη Χώρα. Από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του στον τόπο μας, δεν σταμάτησε να ζητάει και κάτι: μία χρήματα, μία πολύτιμα αντικείμενα, την άλλη άντρες, γυναίκες, παιδιά να τον υπηρετούν. Όταν καθυστερούμε να ικανοποιήσουμε τις παράλογες απαιτήσεις του, απειλεί πως θα δηλητηριάσει την πηγή και θα έχουμε όλοι έναν φριχτό θάνατο από το μολυσμένο νερό. Οι άντρες μου προσπάθησαν αρκετές φορές να τον προσεγγίσουν ή να επιτεθούν, μα είναι αδύνατον. Δεκάδες άγρια ζώα είναι παραταγμένα σε μια πολύ μεγάλη έκταση γύρω από τη σπηλιά. Την περιφρουρούν αδιάκοπα και δεν αφήνουν κανέναν να πλησιάσει».

Αφού ήπιε μια γουλιά δροσερό νερό, συνέχισε με ακόμα πιο αδύναμη φωνή:

«Γι’ αυτό σας κάλεσα απόψε. Μήπως όλοι μαζί καταφέρουμε να βρούμε μια λύση».

«Ένδοξε βασιλιά», πήρε το λόγο ο πρώτος γιος, «ξέρεις πως είμαι δυνατός και ατρόμητος. Δεν φοβάμαι τίποτα. Αύριο κιόλας θα έχεις δεμένο χειροπόδαρα τον δειλό άνθρωπο, που τόσο σε βασανίζει».

 «Σεβάσμιε πατέρα», είπε ο δεύτερος,  «οι γνώσεις  και η σοφία μου έχουν διαδοθεί στα πέρατα του κόσμου. Ποτέ  δεν έχω αποτύχει σε κάτι. Αύριο τέτοια ώρα θα καταφέρω να παρουσιαστεί μπροστά σου γονατιστός με τη θέλησή του όχι μόνο ο ανόητος άνθρωπος, αλλά και τα αγρίμια-φύλακές του».

Ο τρίτος γιος, που τόση ώρα κοιτούσε με θαυμασμό και τρυφερότητα τα αδέλφια του, στράφηκε προς τους γονείς τους:

«Πολυαγαπημένε μου πατέρα, πολυαγαπημένη μου μητέρα, δεν είμαι ούτε πολύ δυνατός ούτε πολύ μορφωμένος. Αν, όμως,  τα αδέρφια μου δεν τα καταφέρουν, να ξέρετε πως θα προσπαθήσω κι εγώ με τη σειρά μου, να βρω μια λύση. Επιθυμώ αρχικά να μιλήσω μαζί του, να καταλάβω αυτόν τον άνθρωπο. Ίσως έτσι καταφέρω να βρω έναν τρόπο να μαλακώσω τη σκληρή καρδιά του».

Συγκινημένος ο γερο-βασιλιάς από τις δηλώσεις των γιων του, τους έδωσε την ευχή του κι αποκοιμήθηκε εξαντλημένος, με τη βασίλισσα να ξαπρυπνά ακούραστα στο προσκεφάλι του…
…………………………………………………………………………………………..
Το ίδιο κιόλας βράδυ ο πρώτος γιος ξεκίνησε την αποστολή του. Πλήθος κόσμου τον συνόδευε με επευφημίες. Μα ούτε η δύναμη, ούτε η γενναιότητά του κατάφεραν να τον βοηθήσουν. Σύντομα βρέθηκε αιχμάλωτος στη σπηλιά του μάγου.

Το επόμενο βράδυ ο δεύτερος γιος, κι αυτός με τη συνοδεία και τη στήριξη όσων πίστευαν στις ικανότητές του, ξεκίνησε για τη σπηλιά. Μα ούτε η εξυπνάδα ούτε η σοφία του ήταν αρκετά, ώστε να ξεγελάσουν τον μάγο. Πριν καλά καλά αντιληφθεί τι συμβαίνει, πιάστηκε στα δίχτυα του.

Έφτασε η τρίτη μέρα και ήρθε η σειρά του μικρότερου να προσπαθήσει. Οι κάτοικοι του τόπου, πανικόβλητοι, αφού τα δύο πρώτα παλικάρια δεν κατάφεραν τίποτα, άρχισαν να αναζητούν τρόπους για να εγκαταλείψουν τη Χώρα. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα ήταν σε απόγνωση. Έτσι, ξεκίνησε να βαδίζει ολομόναχος προς το επικίνδυνο λημέρι. Καθώς προχωρούσε, σε κάθε γωνιά, συναντούσε και ένα κρυμμένο παιδί που του έγνεφε ενθαρρυντικά. Αυτό του έδωσε δύναμη να προχωράει με μεγαλύτερη πίστη και ελπίδα.

Σε λίγο συνάντησε στο δρόμο τα πρώτα άγρια θηρία. Τον κοίταζαν από μακριά, έτοιμα να χιμήξουν. Τότε, χωρίς να το σκεφτεί, άρχισε με σταθερή, ήρεμη φωνή να αφηγείται μία από τις ιστορίες του. Τα θεριά απόμειναν να τον κοιτάνε με ανοιχτό το στόμα. Και, έτσι, συνέχισε ανενόχλητος να προχωράει. Όπου υπήρχαν άγρια θηρία, μαγεύονταν από την ηρεμία, από τη γλυκιά, απαλή φωνή του και τον ακολουθούσαν και κείνα, χωρίς να τον πειράξουν. Αυτό συνεχιζόταν και συνεχιζόταν, ώσπου ο νέος έφτασε στη σπηλιά.

Ο μάγος, ένας μικρόσωμος νευρικός άνθρωπος, περίμενε στην είσοδό της. «Βλέπω πως τα μάγια σου είναι ισχυρότερα από τα δικά μου… Για να κατορθώσεις να δαμάσεις όλα αυτά τα άγρια θηρία, κάτι ισχυρό θα τους πότισες…», φώναξε οργισμένος.

«Από μαγικά δεν κατέχω. Ούτε ήρθα εδώ σαν εχθρός, αλλά σαν άνθρωπος που θέλει να γίνει φίλος. Πρώτα όμως σου ζητώ να ελευθερώσεις όλους όσους έχεις φυλακίσει, ανάμεσά τους και τα αδέρφια μου και, αν το επιθυμείς, να ζήσεις ειρηνικά στη Χώρα μας…».

Ο μάγος αιφνιδιασμένος από την απλότητα και τις καλές προθέσεις του άντρα, έμεινε για λίγη ώρα ασάλευτος. Όταν μετά από λίγο μίλησε, είπε τα εξής:

«Θα κάνουμε μια συμφωνία. Αν τα καταφέρω εγώ, θα αιχμαλωτίσω και εσένα και θα συνεχίσω να ζητάω  ό,τι θέλω από το παλάτι, ώσπου να αφανιστεί η Χώρα. Αν τα καταφέρεις εσύ, θα ελευθερώσω όλους τους αιχμαλώτους μου και θα ζήσω, όπως ζήτησες, ειρηνικά στον τόπο σας. Επειδή φέρθηκες με ευγένεια και όχι με πονηριά, ούτε ήρθες με κακές προθέσεις, δεν θα σε σκοτώσω. Θα κάνουμε όμως μιαν αλλιώτικη μονομαχία. Νικητής θα είναι αυτός που θα προσθέσει στο ρολόι άλλη μία ώρα».

Ο νεαρός, όπως ήδη είπαμε, δεν ήταν προικισμένος με σπάνια δύναμη, ούτε με μεγάλη μόρφωση. Γνώριζε όμως καλά πώς ο χρόνος μπορεί να χάσει τη διάστασή του. Επειδή δεν ήταν αλαζόνας, ούτε ισχυρογνώμων, δεν καυχήθηκε, δεν έδειξε σίγουρος για τη δική του δύναμη και την αδυναμία του μάγου. Άλλωστε, η αγάπη, η καλοσύνη και η απλότητα ήταν, όπως είπαμε, τα στοιχεία που νικούσαν μέσα του.

Πρώτος προσπάθησε ο μάγος. Με φίλτρα, ξόρκια και με βοηθό τη δύναμη του Κακού, κατάφερε να προστεθεί στο ρολόι μία ακόμα ώρα. Παρ’ όλο που αυτή την επιπλέον ώρα δεν συνέβη κάτι το ιδιαίτερο, η διάθεση των ανθρώπων άλλαξε πολύ. Ένιωθαν δυσφορία, ήταν κακόκεφοι, τα μάτια τους ήταν κολλημένα στους δείκτες. Ανυπομονούσαν αυτά τα 60’ πρόσθετα λεπτά να περάσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Την επόμενη μέρα, ο τρίτος γιος του βασιλιά, αφού κοιμήθηκε στη σπηλιά μαζί με τους αιχμαλώτους, ξύπνησε γαλήνιος και καλοδιάθετος, όπως πάντα. Βοήθησε στις δουλειές του μάγου, δείπνησε μαζί με τους υπόλοιπους, και, όταν ήρθε το βράδυ και το ρολόι κόντευε να δείξει 00:00 ξεκίνησε να αφηγείται μία ιστορία.

Οι άνθρωποι, απογοητευμένοι, επηρεασμένοι από την περασμένη μέρα, αρχικά τον αγνόησαν. Κάποια στιγμή ένας πλησίασε. Σιγά σιγά μαζεύτηκαν περισσότεροι. Μέσα σε λίγα λεπτά, όλοι όσοι βρίσκονταν στη σπηλιά, αλλά και στις γύρω περιοχές, συγκεντρώθηκαν και άκουγαν με προσήλωση τον νεαρό άντρα. Ο κίνδυνος των θηρίων δεν υπήρχε πια -έμοιαζαν κι αυτά μαγεμένα από τα λόγια του. Όσο συνέχιζε την ιστορία του έρχονταν κι άλλοι, κι όσο έρχονταν κι άλλοι, τους ακολουθούσαν ακόμα περισσότεροι. Σταδιακά, όλοι οι κάτοικοι της Χώρας, ακόμα κι αυτοί που είχαν μόλις κινήσει ή σκέφτονταν να κινήσουν για άλλους τόπους, μαζεύτηκαν στην περιοχή. Άντρες, γυναίκες, παιδιά κρέμονταν από τα χείλη του. 60΄ λεπτά, μία επιπλέον ώρα, κύλησε σαν νερό: τους άφησε γοητευμένους, με μία γλύκα στην ψυχή.

Το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα ήταν η αλλαγή που έγινε στην ψυχή του μάγου. Παραδέχτηκε αμέσως την ξεκάθαρη «νίκη» του μικρού πρίγκιπα και από τότε έζησε για όλη του τη ζωή ειρηνικά στη Χώρα, χρησιμοποιώντας τα μαγικά του μόνο για καλό σκοπό.

Από εκείνη τη μέρα κάτι, θαρρείς, άλλαξε στις ψυχές όλων των ανθρώπων… Έπαψαν να περιφρονούν τον τρίτο γιο του βασιλιά. Η 25η ώρα έμεινε για πάντα χαραγμένη στο μυαλό και τις καρδιές τους. Ξαφνικά αντιλήφθηκαν πως δεν αρκεί η δύναμη ούτε η σοφία, αν δεν συνοδεύονται από απλότητα και καλοσύνη. Τα πλούτη κι όλη η δόξα του κόσμου δεν αξίζουν, αν απουσιάζουν οι ιστορίες, τα παραμύθια, να γλυκάνουν, να μερώσουν την ψυχή…

ΓΙΩΤΑ ΚΟΤΣΑΥΤΗ

(Η ιστορία αυτή γράφτηκε για το λογοτεχνικό project 25η ώρα)

Η Γιώτα Κοτσαύτη γεννήθηκε το 1981 και μεγάλωσε στη Λεβαία Φλώρινας.

Είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών και μεταπτυχιακή φοιτήτρια του τμήματος «Δημιουργική Γραφή» του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου.

Η αγάπη της για την παιδική,εφηβική,νεανική λογοτεχνία την οδήγησε στη δημιουργία του δημοφιλούς ιστολογίου «Ένα κείμενο, μία εικόνα».


Είναι συνδημιουργός της ενότητας Kids’ Corner του λογοτεχνικού περιοδικού Book Tour 

Κατοικεί στον νομό Φλώρινας με την οικογένειά της.


Εργογραφία
-Ένα λιοντάρι με πυρετό μαθαίνει να μην είναι κακό, εκδόσεις Σαΐτα (2013)

-Γραννέτα, η πρωταγωνίστρια μαριονέτα, εκδόσεις τοβιβλίο (2014)

-Το μαγικό βοτάνι, εκδόσεις Σαΐτα (2016)

-Μπουκέτα Ανθισμένα (συλλογή χαϊκού για παιδιά-έπαινος από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά), εκδόσεις Βεργίνα (υπό έκδοση 2017)


Στοιχεία επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Την εικόνα που συνοδεύει την ιστορία έκανε η Αθηνά Πετούλη.





Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

10 παραμύθια για λύκους!



Η παρουσία του λύκου στα παραμύθια είναι τόσο παλιά και οικεία, σχεδόν απαραίτητη, όσο  το ίδιο το παραμύθι. Ο λύκος δεν είναι απλώς το άγριο ζώο που επιτίθεται στα ανυπεράσπιστα πλάσματα. Μεταβάλλεται σε ένα σταθερό και παγιωμένο σύμβολο: το κακό στοιχείο. Από τη μία το πρώτο σκέλος: ο ήρωας ή οι ήρωες της ιστορίας. Από την άλλη ο αντίποδας: ο αρνητικός παράγοντας, το εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί για να έρθει η πολυπόθητη κάθαρση.

Τα τελευταία χρόνια, βέβαια, παρατηρείται μία στροφή, η αποκατάσταση του ρόλου του λύκου. Και βλέπουμε πολλές εκδοχές  του άλλοτε άγριου ζώου. Τον τρυφερό, τον ευαίσθητο, τον χορτοφάγο, τον φιλικό, τον χαριτωμένο, αυτόν που ένιωθε μόνος και αδικημένος κ.ο.κ. 

Εδώ σήμερα θα σας παρουσιάσω 10 παραμύθια για λύκους, που εγώ και οι κόρες μου έχουμε αγαπήσει!

1.Τα τρία μικρά λυκάκια

Ποιο παιδί δεν έχει αγαπήσει το πολυβραβευμένο αυτό βιβλίο του υπέροχου παραμυθά Ευγένιου Τριβιζά;
Εδώ πρωταγωνιστές δεν είναι τα τρία μικρά γουρουνάκια, ούτε είναι ο λύκος αυτός που τα απειλεί με την παρουσία του.
Οι ρόλοι αντιστρέφονται! Τα τρία μικρά λυκάκια είναι αυτά που τρέμουν τον… Ρούνι, το ύπουλο κακό γουρούνι…
Το λουλουδόσπιτο, το σπίτι που θα φτιάξουν στο τέλος από κρινάκια και βιολέτες, από γιασεμιά και χρυσάνθεμα, από κυκλάμινα και τριαντάφυλλα, παρόλο που δεν είναι το πιο  γερό κτίσμα, θα είναι αυτό που θα δώσει στον Ρούνι το καλύτερο μάθημα…
Από τον Ευγένιο  Τριβιζά και τις εκδόσεις Μίνωας, σε εικονογράφηση της Έλεν Οξένμπερυ.

2.Το αρνάκι που ήρθε για φαγητό


Ένα μικρό, απροστάτευτο, πεινασμένο αρνάκι, χτυπάει την πόρτα του γερο-λύκου. Πάνω στην ώρα που ονειρευόταν την αγαπημένη του κρεατόσουπα! Όμως το αρνάκι τρέμει από το κρύο και ο λύκος σιχαίνεται το… κατεψυγμένο φαγητό! Μετά διαπιστώνει πως το μικρό άσπρο πλασματάκι πεινάει και του δίνει ένα καρότο. Το αρνάκι το καταβροχθίζει τόσο γρήγορα, που το πιάνει λόξυγγας! Ο γερο-λύκος δεν μπορεί να το φάει έτσι. Αφού δοκιμάζει τα πάντα και ο λόξυγγας δεν περνάει, το παίρνει αγκαλιά! Το γλυκό ζωάκι κοιμάται βαθιά σφιχτοαγκαλιάζοντάς τον… Κάτι αρχίζει να συμβαίνει στην καρδιά του λύκου. Γι’ αυτό αποφασίζει να το διώξει, πριν μπει στον πειρασμό να το… φάει ή να το αγαπήσει!  Όμως γρήγορα το μετανιώνει και τρέχει να το βρει!...
Η συνέχεια από τους συντελεστές του παραμυθιού Steve Smallman και Joelle Dreidemy, σε μετάφραση της Ελένης Ρώσση Πέτσιου, εκδόσεις Ε. Ρώσση.

3. Ο λύκος που έγινε μάγειρας 

Ένας λύκος, λάτρης του φαγητού και εξαιρετικός μάγειρας, λιγουρεύεται κοτόσουπα. Βρίσκει μία νόστιμη κοτούλα και, πριν την αρπάξει, σκέφτεται πως θα ήταν καλύτερο να την παχύνει λίγο ακόμα! Έτσι κάθε μέρα, φτιάχνει και της στέλνει διάφορες λιχουδιές: εκατό τηγανίτες, εκατό ντόνατς, μια τούρτα πενήντα κιλών! Πιστεύοντας πως τώρα θα έχει σίγουρα παχύνει, βάζει νερό να βράζει σε ένα καζάνι και τρέχει στο κοτέτσι. Κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα, αλλά η πόρτα ανοίγει ξαφνικά!..
Δεκάδες κοτοπουλάκια ξεπετάγονται!
Η μητέρα τους τους ενημερώνει πως όλες οι νοστιμιές που έλαβαν «δεν ήταν από τον Άγιο Βασίλη, αλλά από τον θείο τους, τον καλό Λύκο!».
Έτσι, ο Λύκος μένει δίχως… κοτόσουπα, αλλά κερδίζει τόσα πολλά φιλιά, όσα ποτέ του δεν είχε ονειρευτεί!
Keiko Kasza και Modern Times, μετάφραση Ευγενία Κολυδά. 

4. Ένας λύκος ποιητής

«Τι αδικία, τι μεγάλη προσβολή,
αν είσαι λύκος να μη σε δέχονται σαν ποιητή!»
Μα γιατί αυτός ο λύκος δεν έχει ίδιες συνήθειες με την αγέλη του; Όχι, στον Λούπο δεν αρέσει να κυνηγάει, ούτε να ουρλιάζει. Ο Λούπο είναι… ποιητής! Όλη την ώρα σκαρώνει ποιήματα και στιχάκια, προς απογοήτευση των υπόλοιπων λύκων. Κανείς δεν τον αποδέχεται και αποφασίζει να φύγει, «να βρει άλλο δρόμο στη ζωή»… Ξάφνου συναντά ένα κοριτσάκι, με κόκκινο σκουφάκι. Φοβισμένο τρέχει να κρυφτεί, εκείνος όμως την καθησυχάζει και αρχίζει να της απαγγέλει τα ποιήματά του. Μετά από πολλές ώρες, η Κοκκινοσκουφίτσα φεύγει, δίνοντας ραντεβού με τον Λούπο για την επόμενη μέρα. Υπόσχεται μάλιστα πως θα φέρει και τους φίλους της να τον ακούσουν! Την επόμενη μέρα, η Κοκκινοσκουφίτσα, ο κυνηγός, τα κατσικάκια με τη μαμά τους, τα γουρουνάκια, ο βοσκός με τα αρνιά του και ο Πέτρος έρχονται ανυπόμονοι να τον ακούσουν! Όμως… η πείνα… ξυπνάει τον… λύκο που κρύβει μέσα του και ο Λούπο επιστρέφει ουρλιάζοντας εκεί που ανήκει, στην αγέλη!
«Καλή η ζωή του ποιητή,
μα η ζωή του λύκου ακόμα πιο καλή».
Στο τέλος του βιβλίου θα βρείτε πληροφορίες για τον λύκο!
Κείμενο Χαρά Κατσαρή, εικονογράφηση Φωτεινή Τίκκου. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάπλαση.

5.Ο βασιλιάς λύκος

«Μια φορά κι έναν καιρό έκανε κρύο τσουχτερό. Οι λύκοι μαζευτήκανε μέσα στη νυχτιά, για να διαλέξουν τον πιο κακό για βασιλιά».
Και οι υποψήφιοι αρχίζουν να καταφθάνουν!
Πρώτος και καλύτερος ο λύκος που έγινε γνωστός από το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας. Πληροί όλες τις προϋποθέσεις, όμως οι τρύπες από τις σφαίρες του κυνηγού στο… βρακί του, τους κάνει να αλλάξουν γνώμη.
Στην συνέχεια στο βήμα ανεβαίνει ένας πολύ χοντρός ομιλητής, αυτός που έφαγε τα έξι κατσικάκια. Η κοιλιά του είναι βαριά, γεμάτη πέτρες και οι λύκοι θέλουν για βασιλιά κάποιον «γρήγορο και δυνατό, να πηδάει και να τρέχει σαν τον κεραυνό».
Ακολουθεί ένας γυμνασμένος, δυνατός υποψήφιος βασιλιάς. Κατάφερε και έριξε ένα αχυρένιο και ένα ξύλινο σπιτάκι! Ο θυμός του είναι μεγάλος που δεν μπόρεσε να ρίξει και το τούβλινο…
Μα ο θυμός είναι κακός σύμβουλος και απορρίπτεται και αυτός!
Τελικά είναι όλοι οι λύκοι κακοί;
Τους αρέσει ο ρόλος που τους έχει δοθεί στα περισσότερα παραμύθια;
Ποιος αξίζει εν τέλει να γίνει βασιλιάς τους;
Τις απαντήσεις θα τις βρείτε στο γλυκύτατο, τρυφερό βιβλίο «Ο βασιλιάς λύκος»!
Κείμενο: Ιωάννα Μπαμπέτα. Εικόνες: Μυρτώ Δεληβοριά. Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

6. Λύκος ο Λουδοβίκος

Το τρίτο βιβλίο από την σειρά «Οι ιστορίες του Μπάμπη του Μπε», μπορεί να μην συνοδεύεται από ένα μεγάλο κείμενο, έχει όμως την σφραγίδα δύο σπουδαίων δημιουργών!
Ο Μπάμπης ο Μπε και ο Λύκος ο Λουδοβίκος είναι οι καλύτεροι φίλοι.
Ποιο είναι το μικρό ψεματάκι που θα μπει ανάμεσά τους;
Ένα πολύ διαφορετικό, ανατρεπτικό παραμύθι, για θέματα που δεν έχουμε μάθει να κουβεντιάζουμε.
Από τον Τάι-Μαρκ λε Ταν και την Ρεμπέκα Ντότρεμέρ, εκδόσεις Μεταίχμιο, μετάφραση: Πόπη Κύρδη.

7.Το γεύμα των λύκων

Ο Μελέτης, το λιχούδικο γουρούνι, αγνοεί τις προειδοποιήσεις της μαμάς του και πηγαίνει στο δάσος να βρει μανιτάρια. Ο Λουκάς, ο λύκος, τον αρπάζει και προσκαλεί όλη του την οικογένεια σε γεύμα την επόμενη εβδομάδα. Σιγά σιγά όμως, μέσα από τις περιποιήσεις του Μελέτη και τις κοινές τους δραστηριότητες, μία δυνατή φιλία γεννιέται ανάμεσά τους… Τι θα γίνει όταν η οικογένεια του Λουκά έρθει για το περιβόητο γεύμα;… Θα καταφέρει το γουρουνάκι να κάνει περήφανο τον φίλο του τον λύκο και να κερδίσει την εκτίμηση των δικών του;
Από τον Geoffroy de Pennart και τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, μετάφραση Γιάννης Παπαδόπουλος

8.Να ‘μαι ξανά! 


Ο Μεγάλος Κακός Λύκος επέστρεψε γυμνασμένος, δυνατός, πανούργος και πιο αποφασισμένος από ποτέ! Ενημερώνει όλες τις εφημερίδες και ανυπομονεί να συναντήσει τους… παλιόφιλους! Όμως ούτε τα γουρουνάκια, ούτε η κατσίκα με τα παιδιά της, ούτε το πρόβατο, ο Πέτρος, η Κοκκινοσκουφίτσα είναι πουθενά! Τελευταίος προορισμός: το σπιτάκι της γιαγιάς, που τώρα πια ανήκει στον κ. Λαγό. Τον λύκο όμως, που λιγουρεύεται λαγό στιφάδο, περιμένει μία έκπληξη όταν ανοίξει η πόρτα…
Περισσότερα στο «Να ‘μαι ξανά»!
Από τον Geoffroy de Pennart και τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, μετάφραση Σύσση Καπλάνη.

9.Ο καλόκαρδος Λύκος

Ο Λουκάς, ο νεαρός λύκος, αποφασίζει κάποια στιγμή ότι ήρθε η ώρα να ζήσει μόνος του. Αποχαιρετά συγκινημένος την οικογένειά του και, πριν φύγει, ο πατέρας του του δίνει τον κατάλογο με όλα όσα μπορεί να φάει. Όμως η κατσίκα, η Κοκκινοσκουφίτσα και τα τρία γουρουνάκια, που είναι στον κατάλογο, καταφέρνουν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία να τον συγκινήσουν και να τους αφήσει να φύγουν. Ούτε τον Πέτρο θέλει να φάει. Νηστικός και κουρασμένος χτυπάει την πόρτα ενός ετοιμόρροπου σπιτιού. Ο γίγαντας, που είναι ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, τον προσβάλει και του κλείνει κατάμουτρα την πόρτα!... «Τρελός από θυμό (και λιγωμένος από την πείνα)», ο Λουκάς αποφασίσει να δράσει… Και ο κατάλογος αλλάζει ριζικά! 
Geoffroy de Pennart, εκδόσεις Παπαδόπουλος, μετάφραση Γιάννης Παπαδόπουλος

10. Ένας πολύ γλυκός… λύκος

Ο λύκος αυτός είναι διαφορετικός! Δεν του αρέσει να τρώει αρνάκια, ούτε να κάνει κακές πράξεις. Αγαπάει το διάβασμα και τα… παγωτά!
Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ:
Λήδα Βαρβαρούση, εκδόσεις Παπαδόπουλος
Καλός ή κακός, ο λύκος παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι των παραμυθιών. Ποιος είπε όμως ότι τα παραμύθια είναι μόνο για τα παιδιά; Ξεχάστε τις ηλικίες, βάλτε τα και πάλι στη ζωή σας. Μέσα από την απλοϊκότητα τους θα ανακαλύψετε βαθύτερα νοήματα και, σίγουρα,  θα δείτε την ψυχή σας να γαληνεύει και να ξαλαφρώνει…!

Ένα κείμενο, μία εικόνα-Γιώτα Κοτσαύτη.