Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Πώς το φίδι έμεινε χωρίς πόδια



 
Το Φεγγάρι πάντοτε έδειχνε ιδιαίτερη συμπάθεια στους ανθρώπους αλλά και σε όλα τα ζώα που κατοικούσαν στη γη. Και, επειδή ζούσε μακριά, μπορούσε να βλέπει και να προβλέπει καταστροφές που θα γίνονταν εκεί και, όποτε χρειαζόταν, ειδοποιούσε όλα τα πλάσματα να φυλάγονται.

Κάποια περίοδο είχε προβλέψει πολύ μεγάλη ξηρασία στη χώρα μας. Κάλεσε λοιπόν τον Μάντι, τον αγγελιοφόρο της, και ειδοποίησε όλα τα ζώα να φύγουν από την περιοχή αυτή και να πάνε όσο το δυνατό πιο μακριά. «Η γη σας θα γίνει έρημος, δεν θα υπάρχει νερό να πίνετε, ούτε δέντρο για να ‘χετε σκιά και καταφύγιο από τον καυτερό ήλιο».

Όλα τα ζώα υπάκουσαν στις συμβουλές του Φεγγαριού εκτός από το φίδι, που, τότε, είχε κι αυτό τέσσερα πόδια και που δεν τα πήγαινε καλά με κανένα άλλο ζώο.

— Δεν πιστεύω στα παραμύθια του Φεγγαριού, είπε στον Μάντι. Πώς ξέρει αυτό από τόσο μακριά τι θα συμβεί και δεν το ξέρουμε εμείς που ζούμε εδώ;

Τα πράγματα όμως έγιναν ακριβώς όπως τα είχε προβλέψει το Φεγγάρι. Πέρασαν μήνες χωρίς μια σταγόνα βροχή. Τα φυτά ξεράθηκαν όλα και το χώμα έγινε σαν πυρωμένη χόβολη.

Το φίδι αποφάσισε κι αυτό να φύγει αλλά ήταν πολύ αργά. Μόλις άπλωνε τα πόδια του να περπατήσει, έβγαζαν φουσκάλες, καθώς βούλιαζαν στο πυρωμένο χώμα. 

Ζήτησε συγγνώμη από το Φεγγάρι και υποσχέθηκε ότι στο μέλλον θα κάνει παρέα με όλα τα ζώα. Εκείνο, μεγαλόθυμο όπως ήταν, το συγχώρεσε. Ήταν πολύ αργά όμως να του σώσει τα πόδια από τα πολλά εγκαύματα που είχαν υποστεί. Προτίμησε να τα ακρωτηριάσει για να σώσει το υπόλοιπο σώμα, στο οποίο έδωσε ένα ελαστικό μακρύ σχήμα για να μπορεί να σέρνεται χωρίς να βουλιάζει και του έβαλε σκληρά λέπια για να μην καίγεται από την καυτή άμμο. 

Δυστυχώς το φίδι σύντομα ξέχασε τις υποσχέσεις του και ξανάγινε εχθρικό με τα άλλα ζώα, τα οποία όλα το αποφεύγουν και μένει μόνο του στις σχισμές των βράχων.

(Μπούσμεν Αφρικής)  

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΓΟΥΤΑΣ, Η Σοφία των Λαών, εκδόσεις Σαΐτα.


Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας παιδικών βιβλίων Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Αναστασία Τσούνη.



Η Αναστασία γεννήθηκε το 1984. Μεγάλωσε στο Διδυμότειχο και έζησε εκεί μέχρι το 2001, οπότε και έφυγε για σπουδές. Από τότε ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. 

Οι βασικές σπουδές της είναι πάνω στα Παιδαγωγικά, καθώς το 2005 πήρε το πρώτο της πτυχίο, στο τμήμα Βρεφονηπιοκομίας των ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, το 2010 τελείωσε τις σπουδές της στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ και το 2014 αρίστευσε στο τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, με κατεύθυνση «Άτομα με Ειδικές Ανάγκες». Έχει εργαστεί στο παρελθόν ως Βρεφονηπιοκόμος και τα τελευταία χρόνια είναι αναπληρώτρια δασκάλα γενικής και ειδικής αγωγής.

Τρέφει μεγάλη αγάπη για οτιδήποτε καλλιτεχνικό, καθώς ασχολείται από μικρή ηλικία με τη ζωγραφική, το θέατρο, τη μουσική και το τραγούδι. Το παιδικό βιβλίο τη γοητεύει και όνειρό της είναι κάποια μέρα να γράψει το δικό της βιβλίο και -γιατί όχι;- να το εικονογραφήσει!
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:




Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Ο λύκος και η αλεπού




Μια φορά ο λύκος κάμανε κολιγιά με την αλεπού, για να σπείρουνε μαζί.

Αρχίσανε καμιά φορά και σπείρανε. Ήρθε και ο καιρός να θερίσουνε. Αλλά πού έκαμνε ζέστη, κάψα πολύ και η αλεπού δεν της ερχότανε καλά να θερίζει μες στη λαύρα!

Τι του λέει λοιπόν του λύκου:

-Νικολό, θέρισε συ, που πιο πολύ επιτηδεύεσαι κι εγώ να πάω να κρατήσω κείνον το βράχο να μην πέσει και μας πλακώσει.

-Όπως ξέρεις κάμε, της είπε ο Νικολός, και έτσι καθότανε η αλεπού στον ίσκιο και κράταε το βράχο να μην πέσει, και ο κουτός ο λύκος εθέριζε.

Μα άκου να δεις τι του ‘καμε στο μοίρασμα.

Όταν αλωνίσανε καμιά φορά, βάλανε χώρια το στάρι και χώρια τάχερα. Του είπε τότες η αλεπού:

-Θέλεις να πάρεις, Νικολό, εσύ το πολύ άχερο κι εγώ το λίγο στάρι ή εγώ το πολύ άχερο; Και ο λύκος θυμότανε την ύστερη κουβέντα και είπε:

-Ας πάρω εγώ το πολύ άχερο!

Και έτσι πήρε η αλεπού το στάρι η πονηρή κι ο λύκος ο κουτός το άχερο. Και στα τελευταία του έλεγε:

-Βλέπεις, Νικολό; Εγώ σένα έβαλα διαλεχτήν, να μην έχεις παράπονο. Συ διάλεξες το πολύ το άχερο. Ε, καλό φάγωμα το άχερο, Νικολό, και του χρόνου.

-Παρομοίως σου, μαργιόλα μου, να είσαι καλά.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (εκλογή Γ.Α.ΜΕΓΑ), έκδοση Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη.

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Νικολέττα Εμμανουήλ.


Η Νικολέττα γεννήθηκε το 1985 και ζει στη Βέροια. Φοίτησε στο Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο Βέροιας -ειδικότητα «Συντήρηση Έργων Τέχνης και Αποκατάστασης» καθώς και στο Ι.Ε.Κ (Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης) ΟΑΕΔ Βέροιας στην ειδικότητα «Τεχνικός Διακόσμησης». Στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με χειροποίητα βιβλία ευχών, προσκλήσεις, παιδικές τοιχογραφίες και πίνακες.

Η σελίδα της Νικολέττας στο facebook:

Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:



Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Ο Νάρκισσος




Κατά τον Οβίδιο, από τον βοιωτικό ποταμό θεό Κηφισό και τη νύμφη Λειριόπη γεννήθηκαν δυο δίδυμα κι ωραία παιδιά, ένα αγόρι, ο Νάρκισσος, κι ένα κοριτσάκι, η Ακτίνα. Κάποτε η μητέρα τους ρώτησε τον μάντη Τειρεσία τι προβλέπει για το μέλλον των παιδιών της και ιδιαίτερα του Νάρκισσου, που είχε μια παράξενη, σχεδόν θεϊκή, ομορφιά. Κι ο Τειρεσίας απάντησε πως ο Νάρκισσος δεν θα πάθει τίποτε και θα ζήσει πολλά χρόνια, αλλά μόνο «αν δεν ιδεί ποτέ τον εαυτό του».

Για πολλά χρόνια η ζωή περνούσε ήσυχη. Ο Νάρκισσος αγαπούσε πολύ την αδερφή του και ποτέ τα δυο αδέρφια δεν χώριζαν. Κάποτε όμως, σε μια πλημμύρα του Κηφισού, η Ακτίνα πνίγηκε. Ο Νάρκισσος ήταν απαρηγόρητος. Μη μπορώντας να ξεχάσει τον πόνο του, πήρε το τόξο και τα βέλη του και βγήκε να κυνηγήσει στο κοντινό δάσος.

Εκεί όμως τον είδε η νύμφη Ηχώ και τον αγάπησε. Θέλει να του μιλήσει, αλλά ντρέπεται. Κάποτε εκείνος σταμάτησε σε μια πηγή και, διψασμένος όπως είναι, σκύβει να πιει νερό. Ξάφνου όμως ακούει πίσω απ’ τα δέντρα βήματα. «Ποιος είναι;» φωνάζει. Κι ακούει την τελευταία του λέξη «…είναι». Παραξενεύεται ο Νάρκισσος. «Όποιος κι αν είσαι, έλα» ξαναφωνάζει. «Έλα» του απαντά η Ηχώ. Και βγαίνει απ’ τον κρυψώνα της. Αλλά ο Νάρκισσος, ακριβώς επειδή δεν ξέρει πόσο είναι όμορφος, έχει γίνει περήφανος κι εγωιστής. Λοιπόν, δεν της δίνει σημασία και γυρίζει αλλού το πρόσωπο.

Πληγώθηκε βαριά η καημένη η Ηχώ για την περιφρόνηση που της έδειξε κι έφυγε βαθιά μέσα στο δάσος. Κλαίει απαρηγόρητη. Κι ο εγωισμός της την κάνει να τον καταραστεί. Τον καταράστηκε η Ηχώ κι η κατάρα έπιασε. Καθώς ο Νάρκισσος σκύβει να πιει νερό στην ήσυχη λιμνούλα, βλέπει εκεί μέσα, σα σε καθρέφτη, το πρόσωπό του. ξαφνιάστηκε. Πρώτη φορά αντίκρισε τη μορφή του. Δεν το φαντάστηκε πως είναι ο εαυτός του. Απλώνει τα χέρια να χαϊδέψει το πρόσωπο που βλέπει, αλλά δε φτάνει. Η πηγή είναι βαθιά. «Κρίμα» σκέφτεται και τα δάκρυα κυλούν από τα μάτια του και πέφτουν στο νερό. Τα δάκρυα τάραξαν το νερό και η μορφή που έβλεπε κινήθηκε. Ο Νάρκισσος νόμισε πως η πανέμορφη οπτασία του φεύγει και φωνάζοντας «Μείνε! Μη φεύγεις!» όρμησε μέσα στο νερό να την κρατήσει. Κι έτσι πνίγηκε. Οι νύμφες τρέχουν να τον βρουν, αλλά στη θέση του βρίσκουν ένα ωραιότατο άνθος. Τ’ ονόμασαν νάρκισσο. Όσο για την Ηχώ, έκλαιγε μέρα νύχτα απαρηγόρητη. Κι από τη λύπη της το σώμα της μαράθηκε και χάθηκε. Έμειναν τα δάκρυά της που πήξανε κι έγιναν βράχοι, κι η φωνή της που δεν έχει πια δικό της λόγο, μα επαναλαμβάνει τα λόγια και τις φωνές των άλλων.

ΧΑΡΗΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ, Μύθοι και περίεργα από τον κόσμο των φυτών, εκδόσεις βιβλιοπωλείον της Εστίας.

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Μαρία Καλαϊτζίδου.


Γεννήθηκα στις 2 Ιανουαρίου 1980 στη Θεσσαλονίκη. Μένω στον Παντελεήμονα του Κιλκίς με τον σύζυγο και τα δυο μας παιδιά.

Σπούδασα γραφιστική στο ΙΕΚ Κιλκίς, στο τμήμα ΓΡΑΦΙΣΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ
ΣΧΕΔΙΑΣΗΣ ΕΝΤΥΠΟΥ 1999-2001.

Έχω παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής και αγιογραφίας στα τμήματα του δήμου Ελευθερίου-Κορδελιού.
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:




Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Το λιοντάρι που έπινε όλο το γάλα του




Στα αρχαία χρόνια, κάπου στο Μεξικό, ζούσε ένα κάτασπρο πανέμορφο λιοντάρι που τον ονόμαζαν Διονυσάκη. Ήταν γιγάντιο και είχε ένα μεγάλο σπαθί καρφωμένο στη ράχη του. Δεν πονούσε καθόλου γιατί έπινε όλο το γάλα του και είχε γίνει πολύ δυνατό και γερό. Αλλά και το σπαθί ήταν άκακο γιατί ήταν από ηπειρώτικη φέτα. Όμως ο Διονυσάκης ήταν πολύ στεναχωρημένος, γιατί είχε έναν καημό: Είχε δοκιμάσει όλα τα γάλατα του κόσμου εκτός από ένα που ανάβλυζε στη σπηλιά του Χούλη του Βατραχούλη, ο οποίος απαγόρευε σε όλα τα λιοντάρια του κόσμου να μπαίνουν στη σπηλιά του, γιατί εκεί γεννήθηκε ο γιός του που αργότερα πήγε στον ουρανό γιατί μια μέρα ξέχασε να πιει το γάλα του. «Μα σε παρακαλώ, Χούλη Βατραχούλη, άσε με να δοκιμάσω το γάλα που κρύβεις στη σπηλιά σου και σου υπόσχομαι ότι θα κατεβάσω τον γιο σου από τον ουρανό» τον παρακάλεσε ο Διονυσάκης. Ο Χούλης συμφώνησε και τον άφησε να περάσει.

Μα όταν προχώρησε μέσα, τι να δει, ο Διονυσάκης; Μια πολύ όμορφη και αρχοντική λέαινα, που την λέγανε Αφροξυλάνθη! Δεν ήταν άσπρη σαν τον Διονυσάκη, αλλά ήταν και αυτή γιγάντια. Με το που την είδε ο Διονυσάκης κουφάθηκε! (κυριολεκτικά). Η λέαινα όμως εξαφανίστηκε και ο Διονυσάκης συνήλθε από τον έρωτα του και άρχισε να ψάχνει για την πηγή του γάλακτος που δεν είχε δοκιμάσει ποτέ. Δεν άργησε να τη βρει. Ήπιε όλο (μα όλο!) το γάλα της πηγής και έγινε ακόμα πιο γιγάντιος. Αλλά επειδή έπρεπε να κρατήσει την υπόσχεση του στον Χούλη, βγήκε από την σπηλιά και με την δύναμη του φωτός του Ήλιο, σηκώθηκε όρθιος και το σπαθί του από φέτα, έλαμψε, γέμισε λαδο-ρίγανη και ο καλός Διονυσάκης ανέβηκε στους ουρανούς για να φέρει τον γιο του Χούλη, πίσω στη Γη.

Στους ουρανούς τον υποδέχθηκε ο Ουράνιους, ο βασιλιάς των ουρανών.

-Τι ζητάς καλό μου λιοντάρι στους ουρανούς;

-Θα ήθελα να μου φέρετε, τον γιο του Χούλη του Βατραχούλη για να τον πάω πίσω στην Γη, δίπλα στον πατέρα του.

-Αυτό δεν γίνεται. Ο γιος του Χούλη έπρεπε να πάει στους ουρανούς γιατί δεν έπινε όλο το γάλα του για να μεγαλώσει σωστά… Και το χειρότερο είναι πως εσύ ήπιες όλο το γάλα της γης και δεν μπορούμε να ταΐσουμε ούτε τα μωρά!

-Καλά, τότε γυρνάω πίσω. Χάρηκα που σε είδα, Ουράνιους.


Θα αναρωτιέστε πως ο Διονυσάκης μπορούσε να ακούσει ενώ έχασε την ακοή του. Μα φυσικά γιατί τον Ουράνιους τον ακούγανε όλοι ακόμα και οι κουφοί. Γύρισε λοιπόν ο Διονυσάκης κάτω στη Γη και γεμάτος απογοήτευση ο Χούλης, ρωτούσε το άσπρο λιοντάρι τι απέγινε ο γιος του. Μα απάντηση δεν πήρε. Μιας και ο Χούλης θύμωνε εύκολα, κλείστηκε στη σπηλιά του και δεν ξαναβγήκε ποτέ. 

Τότε η όμορφη Αφροξυλάνθη εμφανίστηκε ξανά μπροστά στον Διονυσάκη. Σηκωθήκανε όρθιοι και οι δύο και χαιρετηθήκανε με χειραψία. Μετά τραβήξανε τα φερμουάρ τους από τις στολές  τους προς τα κάτω και βγήκαν από μέσα ένας άντρας και μια γυναίκα ξεχωριστά. Ο άντρας άνοιξε την παλάμη του μπροστά στη γυναίκα και εκείνη του έδωσε τα χρήματα που είχαν συμφωνήσει. Επιτέλους ο κακός Χούλης πήρε το μάθημα του. Αν δεν έπαιζαν θέατρο δεν θα είχαν γλιτώσει από δαύτον. Ο άντρας πήρε τα λεφτά και έφυγε για να μην ξαναγυρίσει ποτέ. Και τέλος η γυναίκα γύρισε με πλάνο εμάς και μας αφιέρωσε το ηθικό δίδαγμα αυτού του παραμυθιού: «Στου κουφού τη φέτα, όσα θέλεις φέρ ‘τα!»…

ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ (κείμενο-εικόνα)

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

«Γεννήθηκα στον Πειραιά στις 13 Ιουλίου του 1992. Ο κόσμος με δέχτηκε απλόχερα… Τον δέχτηκα κι εγώ… έτσι ήρθα πραγματικά στον κόσμο. Αγάπησα τη χρυσή κοπέλα που λέγεται Τέχνη και λάτρεψα το πνεύμα της που λέγεται Συγγραφή. Ένα απλό μολύβι μπορεί να μεταμορφώσει ολόκληρο τον κόσμο. Ίσως όχι ριζικά, μιας και οι καταστάσεις αλλάζουν, αλλά οι μπουκιές του πνεύματος παραμένουν. Οι κολώνες της πανέμορφης χρυσής κοπέλας στέκονται πάντα δίπλα της να την προστατεύουν, αλλά και ταυτόχρονα να με ενθαρρύνουν πως όχι, η Τέχνη δε θα μείνει άστεγη! Όχι ακόμα. Όσο για τον στυλοβάτη του ναού της κοπέλας, θα δεχτεί τα ταπεινά μου βήματα, που πλησιάζουν με δέος το χρυσό αυτό θαύμα.

Θα καταφέρω, όμως, να ξεπεράσω τα δύσκολα εμπόδια που μου ανέθεσε ο πατέρας της κοπέλας ή θα μπλεχτώ στα πολύπλοκα πλοκάμια που έχει για γένια; Ένα είναι σίγουρο: Ότι ακόμα και να αποτύχω, θα έχω πετύχει!»

Ο Νίκος Πολυχρονόπουλος σπούδασε στο Τμήμα Εικαστικών κι Εφαρμοσμένων Τεχνών στην όμορφη και πολύχρωμη Φλώρινα.

Πέρα από τη ζωγραφική, ασχολείται με εικονογραφήσεις βιβλίων.

           2013 εικονογράφησε το βιβλίο του Δημόκριτου Τσουκάπα «Του ουρανού τα παραμύθια», Εκδόσεις Ζήτη.

           2014 εικονογράφησε το βιβλίο της Γεωργίας Σταυριανέα «Στίλης Τριφύλης- Ταξίδι στον πλανήτη Φις-Τι-Κιού», Εκδόσεις Φυλάτος.

           2014 εικονογράφησε το βιβλίο του Γιώργου Πολύδωρου «Ο καλύτερός μου φίλος», Εκδόσεις Φυλάτος.

           2015 έγραψε και εικονογράφησε το βιβλίο «Σταματίτιδα», Εκδόσεις Φυλάτος.

           2015 πήρε μέρος στην Έκθεση Ζωγραφικής «Περί έρωτος διασταυρώσεις» ζωγραφίζοντας την Αγάπη και τον Έρωτα.

           2015 εικονογράφησε το Ημερολόγιο-Ανεκδοτολόγιο του Γιάννη Σερβετά «Ένα παιδί ακόμα μετράει τ’ άστρα», Εκδόσεις Ιανός.

           2016 Έγραψε το βιβλίο «Κόσμο Κινγκ» και εικονογράφησε το εξώφυλλό του, Εκδόσεις Easywriter.gr.

           2016 Έγραψε το βιβλίο «Λουίζα» και εικονογράφησε το εξώφυλλό του Εκδόσεις Easywriter.gr.

           2016 Έγραψε το βιβλίο «Το χρυσό Μενίρ: Ο Ναός της Πολυξένης» και εικονογράφησε το εξώφυλλό του, Εκδόσεις Easywriter.gr.

           2016 Εικονογράφησε το εξώφυλλο και το εγχειρίδιο από το μουσικό CD «Δυόμιση χρόνια αργότερα» του συγκροτήματος «Κακώς Πρέπει».

           2016 Πήρε μέρος στην καλοκαιρινή Έκθεση Ζωγραφικής «Πινελιές στο φως του Αιγαίου» που πραγματοποιήθηκε στην Σαντορίνη και στην Πάρο. 

           2016 Εικονογράφησε το βιβλίο του Θεοφάνη Θεοφάνους: «Όσα φέρνει η ώρα στης ποίησης τη χώρα», Εκδόσεις Άνεμος.

           2017 Εικονογράφησε το βιβλίο του Γιάννη Μύρτση: «Η πέτρα της τύχης», Εκδόσεις Φυλάτος.

Μόνιμος συνεργάτης της λογοτεχνικής στήλης «Ένα κείμενο, μία εικόνα» της Γιώτας Κοτσαύτη και του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού Book Tour.

Το 2014 ολοκλήρωσε με επιτυχία τη Διευρυμένη Πρακτική Άσκηση στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Φλώρινας.

E-mail επικοινωνίας: nikolaos-p@hotmail.com
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook: