Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2021

Ο Κύριος Κανείς

 



Ποιος να ’ν’ αυτός ο «Κύριος Κανείς»;

Χτες, σαν καθίσαμε να πιούμε τσάι,

μπράμ, να σου τον, ένα φλιτζάνι σπάει

και βρέχει το φουστάνι της Φανής,

ο σκανταλιάρης «Κύριος Κανείς».

 

Κι ύστερα τσίμπησε την άσπρη γάτα,

έσπασε και δυο τρία καλά πιάτα,

εζούληξε του Γιάγκου το καπέλο,

και ξέσκισε της Έλλης μας το βέλο,

και μούγκριζε φρικτά σαν Ερινύς,

ο πεισματάρης «Κύριος Κανείς».

 

Έχει, θαρρώ, κακήν ανατροφή,

γιατί έβαλε μες στον καφέ μου αλάτι,

και μου έμπηξε καρφίτσες στο κρεβάτι,

και στο σκαμνί του μπέμπη ένα καρφί,

κι ύστερα τον ρωτούσε «Πού πονείς;»

ο κατεργάρης «Κύριος Κανείς».

 

Ποιος να ’ναι; Μπα! κανείς μας δεν τον ξέρει,

κανείς μας δεν τον είδε πουθενά…

Μ’ αυτός τα παιχνιδάκια μας χαλνά,

κι έσπασε και της πλύσης το πανέρι.

Δεν είναι, φαίνεται, καθόλου ευγενής

αυτός ο μάγκας «Κύριος Κανείς».

 

Δεν τον γνωρίζουμε! Ορκιζόμαστε.

Μα η μητερούλα μας χαμογελά

και λέγει πως τον ξέρουμε καλά

και πως δεν πρέπει να κρυβόμαστε

και ψέματα να λέμε στους γονείς,

γιατ’ είμαστε όλοι εμείς ο «Κύριος Κανείς».

 

Νικόλαος Ποριώτης



 (ζωγραφιά απ’ το διαδίκτυο)


Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2021

Γιασεμάκι μυρωδάτο


 


Γιασεμάκι μυρωδάτο,

Προσωπάκι εσύ γλυκό,

Σαν τι να ‘σαι εκεί που στέκεις

Σιωπηλό, στοχαστικό;

Μην είσαι Άνοιξης τραγούδι

Που δε βρέθηκε κανείς

Να το πει τ’ Απριλο-Μάη

Και, για να μην ξεχαστεί,

Σ’ έκανε λευκό λουλούδι

Η ξανθή καλοκαιριά

Και το «ευχαριστώ» σου χύνεις

Με την τόση σου ευωδιά;

Γιασεμάκι μυρωδάτο,

Διαμαντάκι φωτεινό,

Θα ‘σαι αστέρι σκαλωμένο

Σε κλωνί απ’ τον ουρανό.

 

Γ.ΚΡΟΚΟΣ

 

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2021

Το νούφαρο

 


Παραμύθι από τη Σκανδιναβία

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια ασημένια λίμνη περιτριγυρισμένη από όμορφους λόφους. Εκεί ζούσε μια πανέμορφη Νύμφη.

Ο Ήλιος την ερωτεύτηκε και για να της δείξει την αγάπη του φόρεσε την πιο λαμπρή χρυσή φορεσιά του.

Η Νύμφη, που φορούσε ένα φτωχικό φορεματάκι από πέρλες, ένιωσε άσχημα και σκέφτηκε να βουτήξει στο βάθος της λίμνης, όπου υπήρχαν τεράστιοι θησαυροί. Γέμισε τις χούφτες της με χρυσάφι και προσπάθησε να ξανανέβει στην επιφάνεια, για να τη δει ο Ήλιος.

Όμως το βάρος του χρυσαφιού και η λάσπη που είχε μπλεχτεί στα μακριά μαλλιά της, την τράβηξαν στον πάτο.

Μάταια ζητούσε βοήθεια. Κανείς δεν την άκουγε. Έτσι, σιγά σιγά, το μόνο που απέμεινε από αυτή, ήταν τα κατάλευκα χέρια της, γεμάτα με χρυσάφι.

Ο Ήλιος τη φώναζε και την έψαχνε στα νερά της λίμνης, αλλά η όμορφη Νύμφη δεν απαντούσε. Τότε είδε ένα μεγάλο φύλλο σε σχήμα καρδιάς κι ένα κατάλευκο λουλούδι, που είχε κρυμμένο μέσα του χρυσάφι.

Η πανέμορφη Νύμφη είχε μεταμορφωθεί στο λεπτεπίλετο λουλούδι που όλοι γνωρίζουμε, το νούφαρο.

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

366 παραμύθια και ιστορίες, εκδοτικός οίκος Π.Τραυλός.

Σάββατο, 1 Μαΐου 2021

Τριπλή Πασχαλιά

 


 
Πασχαλιά μου, πασχαλιά,

πασχαλίτσα,

πορφυρής πινελιάς

κουκιδίτσα.

 

Πασχαλιά μου, πασχαλιά,

πασχαλίτσα,

μωβ λουλούδια χαράς

στην αυλίτσα.

 

Πασχαλιά μου, πασχαλιά,

πασχαλίτσα,

τον Σταυρό Του

στολίζουν κορίτσια.

 

Και προσμένουν να ‘ρθεις

στις καρδιές μας,

πασχαλιά ν’ ακουστεί

στις ευχές μας.

 

Πώς ζωύφι και άνθος συνάμα

σε μια λέξη υπάρχουν αντάμα;

Πώς η λέξη το θαύμα

σημαίνει;

Πασχαλιά μου, πασχαλιά,

πασχαλίτσα,

σε προσμένει απόψε η οικουμένη!

 

ΖΩΗ ΡΑΛΛΗ

Παρασκευή, 30 Απριλίου 2021

Το αγκάθινο στεφάνι

 


Ο ήλιος ντράπηκε και κρύφτηκε πίσω από τα διάφανα πέπλα τ’ ουρανού.

Τι κι αν την άνοιξη φωνάζουν τα πουλιά, τ’ άνθη, ολάκερη η φύση;

Ήρθε ξανά ετούτη η μέρα της θύμησης.

Σαν σήμερα απλώσανε στο ιερό κεφάλι στέφανο αγκάθινο.

Στέφανο ξερό, δίχως χλωρό κλαδάκι.

Και τα σουβλιά γινήκανε καρφιά, το αίμα ξεπροβάλλει· βάφει τριγύρω κόκκινα τα πράσινα χορτάρια.

Το μύρο των λεμονανθών στάζει αργά σαν μέλι· ζητά συγνώμη ταπεινά η πλάση. Η πλάση που εστράφηκε αλόγιστα, ενάντια στον πλάστη.

ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΝΝΑΔΑΚΗ (κείμενο και εικόνα)

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2021

Επιθυμίες από κόκκινο

 


«Ήρθα να σε φιλήσω, παπαρούνα μου όμορφη. Να χαθώ στο κόκκινό σου. Το δικό σου, το βαθύ το φωτεινό. Ν’ αγγίξω τα αραχνοΰφαντά σου πέταλα. Να χαϊδευτώ στους νέους στήμονές σου. Ξέρω, δεν σ’ έχω μόνο εγώ αγαπήσει. Πριν από μένα μια θεά, η Δήμητρα, που τη Γη φρόντιζε και νοιαζόταν, σε είχε διαλέξει, ιερό φυτό της,  μαζί με τα χρυσοπράσινα πολύτιμα στάχυα των σιτηρών. Με τον τρόπο σας και τα δυο εφήμερα ανθοφορείτε. Λίγες ημέρες μόνο οι κύκλοι της ζωής σας. Έχω ακούσει και την παράδοση που θέλει το αίμα του Ιησού απ’ το Σταυρό να πέφτει στο χώμα και να βάφει κατακόκκινο το μέχρι τότε λευκό σου σώμα.»

«Να με φιλήσεις, πασχαλίτσα! Όχι πώς να πω… έχω κι εγώ για σένα μάθει πολλά κι ας είναι λίγη η ζωή μου. Της “Παναγιάς σκαθάρι” σε λένε κι οι γεωργοί σ’ αγαπούν. Κόκκινη και λαμπερή με τις πιτσιλιές τις μαύρες, μου μοιάζεις, θαρρώ! Κι ύστερα, λένε πως τύχη φέρνεις. Ακόμα, πως βοηθάς να εκπληρωθούν επιθυμίες – ίσως, κι εγώ να έχω μια, ποιος ξέρει;»

«Μα, πες μου, τι;»

«Να μη χαθεί το κόκκινο. Να βρίσκει τρόπους να ζωντανεύει τα μάγουλα, τα χείλη, τις καρδιές. Είναι το χρώμα της σβελτάδας, των γρήγορων αποφάσεων, της ενεργητικότητας, το χρώμα το δικό μας. Το χρώμα της αγάπης.»

«Έννοια σου κι όλα, όπως τα θες, θα γίνουν. Έρχεται η Λαμπρή με τ’ αβγά τα κόκκινα και τα μαγιάτικα στεφάνια παίρνουν σειρά. Όσο για τις καρδιές, πάντα θα βρίσκουν τρόπο ν’ αγαπούν γιατί εσύ θα πλάθεσαι “απ’ των αθώων τα όνειρα”, λουλούδι της αγάπης!»

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΥΛΟΥ (κείμενο και εικόνα)