Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2020

Η γιορτή της βασίλισσας του Χιονιού



Η βασίλισσα του Χιονιού, στην αρχή κάθε νέας χρονιάς, έκανε μια μεγάλη γιορτή στο παλάτι της, που κρατούσε πολλές ημέρες και καμιά φορά πάνω από μήνα.
Έτσι έκανε και φέτος. Μήνες προετοιμαζόταν. Οι βοηθοί της ετοίμασαν την αίθουσα του χορού, η ίδια επιμελήθηκε τη μουσική και οι μαγείρισσες το μενού. Ετοιμάστηκαν φαγητά, ποτά και πάρα πολλά γλυκά, μα πάρα πολλά.
Έστειλε τις προσκλήσεις εγκαίρως σε όλους όσους έμεναν στη μεγάλη πολιτεία.  Σε πλάσματα μυθικά και στους ανθρώπους.
Σαν έφτασε η μέρα της γιορτής, η βασίλισσα του Χιονιού φόρεσε την αστραφτερή κατάλευκη τουαλέτα της, καρφίτσωσε ένα εντελβάις στα μαλλιά και έχοντας δίπλα της τους τρεις γιους της, τον Δεκέμβριο, τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο πήγε να υποδεχτεί τους καλεσμένους της.
Πρώτος έκανε την εμφάνισή του ο Πάγος μαζί με την Παγωνιά πάνω στο έλκηθρό τους. Μαζί τους είχαν και μερικά από τα παγοπαιδάκια τους. Πιο πίσω ακολουθούσε ο Βοριάς.
Μετά έφτασαν τα σύννεφα άσπρα και αφράτα, μα καθώς ήταν πολλά άρχισαν να στριμώχνονται στην πόρτα ποιο να μπει πρώτα, τόσο που από το πολύ στρίμωγμα άρχισαν να μαυρίζουν. Ευτυχώς οι βοηθοί της βασίλισσας τα έβαλαν σε τάξη και όλα πήγαν καλά.
Κατόπιν ήρθε η Βροχή, η Αστραπή και ο Κεραυνός. Ήρθαν και τα Μπουμπουνητά αγκαζέ με την Μπόρα.
Τελευταίος ήρθε ο Χειμώνας συντροφιά με μια μικρή Καταιγίδα.
Σε λίγο η γιορτή άρχισε! Όλοι χόρευαν, διασκέδαζαν, έτρωγαν και έπιναν. Όμως η βασίλισσα του Χιονιού ήταν θλιμμένη.
«Τι έχεις μητέρα, γιατί δεν διασκεδάζεις;» τη ρώτησε ο Ιανουάριος.
«Θα ήθελα να είχαν έρθει και οι άνθρωποι στον χορό, αλλά όπως βλέπεις δεν ήρθε ούτε ένας» του απάντησε.
«Μη στεναχωριέσαι θα έρθουν!»
Οι άνθρωποι, από την άλλη, κοίταζαν το παλάτι της βασίλισσας του Χιονιού και ήταν λυπημένοι. Ήθελαν να πάνε στο χορό, αλλά δεν μπορούσαν, γιατί, κάθε φορά που έκαναν ένα βήμα προς τα εκεί, βυθίζονταν ολόκληροι μέσα στο χιόνι και δεύτερο βήμα δεν μπορούσαν να κάνουν.
Κάποια στιγμή ο Ήλιος που ξεμύτισε πίσω από ένα σύννεφο τους είδε από ψηλά και έστειλε μια Ηλιαχτίδα να δει τι συμβαίνει.
«Να!» της είπαν οι άνθρωποι «είμαστε καλεσμένοι στο χορό της βασίλισσας του Χιονιού, αλλά δεν μπορούμε να πάμε και το θέλουμε τόσο πολύ».
«Μη στεναχωριέστε», είπε η Ηλιαχτίδα, «θα σας δώσω εγώ κάτι μαγικά παπούτσια, που όταν τα φορέσετε θα φτάσετε ως εκεί χωρίς να πάθετε τίποτα». Και άρχισε να τους μοιράζει τα παπούτσια, όλα στο χρώμα της Ηλιαχτίδας. Κίτρινα! Και μοίραζε και μοίραζε ώσπου πήραν όλοι. Όταν τα φόρεσαν γλίστρησαν πάνω στο χιόνι και έφτασαν στο παλάτι χωρίς να πάθουν κάτι. Τα κρύσταλλα του παλατιού έλαμψαν από τα κίτρινα παπούτσια.
Μόλις τους είδε η βασίλισσα του Χιονιού δεν μπορούσε να κρύψει τη χαρά της. Έστειλε ένα πεταχτό φιλί στον Ήλιο και την Ηλιαχτίδα και αμέσως δυνάμωσε την μουσική. Ο χορός φούντωσε για τα καλά και -πιστέψτε με- φέτος θα κρατήσει περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά!

ΕΛΕΝΗ ΦΛΟΓΕΡΑ

Γεννήθηκα  στον Πύργο Ηλείας όπου και κατοικώ με την οικογένειά μου.
Έχω σπουδάσει στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ) Ελληνικό πολιτισμό.
Μου αρέσει να γράφω παραμύθια, διηγήματα και ιστορίες για μικρά και μεγάλα παιδιά τα οποία αναρτώ στο blog μου
Το 2004 ένα από τα παραμύθια μου διακρίθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (ΠΕΛ)
Τίτλος του: "Το ταξίδι των τριών πλατανόφυλλων".
Η ιστορία γράφτηκε για την παραμυθοκαρτέλα της βασίλισσας του Χιονιού:


Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2020

Η Σίικα



Σ’ ένα στενορύμι με κουρασμένα πέτρινα σπίτια καθότανε κείνη, και στ’ αντικρινό κουρελόσπιτο με τη φαγωμένη σκεπή, εγώ.
Ήταν ξανθιά. Πήγαινε στην Τρίτη του σκολειού. Είχε τα χέρια της γιομάτα μελάνια και τα τετράδιά της γιομάτα μηδενικά. Για την αλήθεια οι πιο πολλές μελανιές του χεριού της ήταν απ’ τη βέργα του δασκάλου παρά απ’ την καλαμαριά της –μα ας είναι…
Είχε και κάτι άλλες μελανιές. Μα αυτές ούτε της βέργας ήταν ούτε της καλαμαριάς της. Η μάνα της –Θε μου! τι «μάνα» λέω; Μια λάμια ήταν. Να, τι ήταν η μάνα της! Μια λάμια και τίποτα παραπάνου ήταν. Έφτανε ν’ ακούσει την περπατησιά μου για να γίνει σκέτο ξίδι. Σπουδαία μάνα είχε η Σίικα! Ήταν μια ψηλή ψηλή αρκούδα που σαν περνούσε τις πόρτες καλά θα ‘κανε να σκύβει το κεφάλι της.
-Σίιιικαααα! φώναζε βραχνά βραχνά σαν ντρομπαμαρίνα. Με το ματζίρ είσι πάλε; Με το κρίβα-πάτσε είσι; Αααα-αχ! Γιάλα κι τα σο φάω το τζιγιέρ!
Και την άδραχνε απ’ όπου πρόφταινε. Οι φωνές της Σίικας ξεσηκώνανε όλο το στενό.
-Λέλεε, μάικω μου… έκλαιγε, δεν το κάνω άλλο! Όκι, μάικω μου, άλλο! Όκι άλλο, μάικω μουουου!
Την άλλη μέρα μου ‘δειχνε τις τσιμπιές της μάνας της, τις σκέπαζε βιαστικά με το φουστάνι της κι έλεγε ξένοιαστα:
-Ντεν είνι τίποτις! Να, τίπτις… σο λέω!
Κι έκανε χαρές και γέλια.
Αφού έτρωγε τόσο ξύλο και ήξερε να κάνει τόσες χαρές και γέλια, πώς μπορούσα να μην την αγαπήσω; Ναι, την αγαπούσα. Δεν της το ‘πα (δεν ήξερα πως το λένε) μα αυτό που είχαμε οι δυο, χωρίς άλλο θα ήταν μια μεγάλη αγάπη γιατί δεν ήταν άλλο ομορφότερο στον κόσμο απ’  αυτό που είχαμε εμείς. –Πονάς… της έλεγα Σίικα, μου λες ψέματα. Πονάς… -Ντε πονάω τίπτις, σο είπα… Για… τίπτις!
Και χτυπούσε μπατσιές απάνω στην πληγή της. Κι εγώ ησύχαζα.
Τότε πιανόμασταν απ’  το χέρι και φεύγαμε κατά τα χωράφια.
Βρίσκαμε ένα καλό κατατόπι μες στις βατσουνιές και καθόμασταν. Εκεί η Σίικα ανασήκωνε το ζιπούνι της κι έβγαζε με χαρούμενα μάτια το μαντίλι της. Ήταν πάντα βρόμικο μα κεντημένο με κόκκινη κλωστή και κίτρινη τρογυριά.
Όλο και κάτι θα ‘χε κείνο το μαντήλι μέσα, μα πάντα κλεψιμέικο. Ή κλεμμένα φρούτα απ’ τα δέντρα ή κλεμμένα ζαχαρωτά ή ζαχαρωτά αγορασμένα με κλεμμένα λεφτά.
Τα ‘βγαζε και μου τ’  αράδιαζε στα γόνατά μου.
-Για και αυτό… για και αυτό… Όλα για τι σένα –όλα (διάλεγε κι ένα μικρούλικο) και αυτό για μένα. 
-Σίικα… Σίικα. Τι είμαι γω; της παραπονιόμουνα. Γιατί τα κάνεις όλα αυτά για μένα;
-Γκιατί;
-Ναι, γιατί;…
Έπεφτε σε συλλογή. Ύστερα;
-Ντε κσιέρω… έκανε αμήχανα και με μπούκωνε ορμητικά με μια καραμέλα και σώπαινε.
Να, είδες; Και κείνη δεν το ‘ξερε. Τράβηξε μια ξανθιά τρίχα απ’ το τσουλούφι της και την έβγαλε στα χείλη. Ύστερα με μπούκωσε μ’  άλλο ένα ζαχαρωτό.
-Φάτι κι αυτό. Κσιέρεις γκιατί; λέει ξαφνικά μ’ ένα τίναγμα. Εγκώ το κσιέρω.
-Έλα, πες το μου και μένα λοιπόν τώρα, Σίικα. Έλα λοιπόν τώρα. Θα μου το πεις; Ε, Σίικα. Έλα λοιπόν τώρα. Θα μου το πεις; Ε, Σίικα; Πες το μου και μένα που δεν το ξέρω.
-Να … (την περίμενα με τα μάτια, με το στόμα, με τ’ αφτιά). Να…. Γκιατί είναι μαγκαζιά που πουλάνε γλυκά και γκιατί είναι και ντέντρα.
-Ουμ, τα μαγαζιά και τα δέντρα είναι για όλους. Ήτανε και πριν.
-Και πριν; Όχι ντεν ήτανε και πριν… Εγκώ δεν τα είδα, δεν τα ήτελα.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ
Απόσπασμα από το βιβλίο «Συννεφιάζει»

Η Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθια ή ποιήματα), διηγήματα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε ο Νίκος Πολυχρονόπουλος.


«Μικρός στεναχωριόμουν που δεν μπορούσα να πετάξω… Τώρα μεγάλωσα και δεν πήγα πουθενά. Τα χάρτινα πινέλα εμφυτεύτηκαν στην πλάτη μου σαν φτερά που ψυχή δεν έχουν, μα πετάνε πάνω σε φανταστικούς κόσμους… Χρώματα έχουν; Έχουν! Αυτά μου δίνουν ζωή και πάμε παρακάτω».

Ο Νίκος Πολυχρονόπουλος σπούδασε στο Τμήμα Εικαστικών κι Εφαρμοσμένων Τεχνών στην όμορφη και πολύχρωμη Φλώρινα.

Πέρα από τη ζωγραφική, ασχολείται με εικονογραφήσεις βιβλίων.

           2013 εικονογράφησε το βιβλίο του Δημόκριτου Τσουκάπα «Του ουρανού τα παραμύθια», Εκδόσεις Ζήτη, το οποίο μεταφράστηκε στα Ρωσικά, Αγγλικά και Γερμανικά.

           2014 εικονογράφησε το βιβλίο της Γεωργίας Σταυριανέα «Στίλης Τριφύλης- Ταξίδι στον πλανήτη Φις-Τι-Κιού», Εκδόσεις Φυλάτος.

           2014 εικονογράφησε το βιβλίο του Γιώργου Πολύδωρου «Ο καλύτερός μου φίλος», Εκδόσεις Φυλάτος.

           2015 έγραψε και εικονογράφησε το βιβλίο «Σταματίτιδα», Εκδόσεις Φυλάτος.
           2015 εικονογράφησε το Ημερολόγιο-Ανεκδοτολόγιο του Γιάννη Σερβετά «Ένα παιδί ακόμα μετράει τ’ άστρα», Εκδόσεις Ιανός.
           2016 Έγραψε το βιβλίο «Κόσμο Κινγκ» και εικονογράφησε το εξώφυλλό του, Εκδόσεις Easywriter.gr.
           2016 Έγραψε το βιβλίο «Λουίζα» και εικονογράφησε το εξώφυλλό του Εκδόσεις Easywriter.gr.
           2016 Έγραψε το βιβλίο «Το χρυσό Μενίρ: Ο Ναός της Πολυξένης» και εικονογράφησε το εξώφυλλό του, Εκδόσεις Easywriter.gr.
           2016 Εικονογράφησε το εξώφυλλο και το εγχειρίδιο από το μουσικό CD «Δυόμιση χρόνια αργότερα» του συγκροτήματος «Κακώς Πρέπει».
           2016 Εικονογράφησε το βιβλίο του Θεοφάνη Θεοφάνους: «Όσα φέρνει η ώρα στης ποίησης τη χώρα», Εκδόσεις Άνεμος.
           2017 Εικονογράφησε το βιβλίο του Γιάννη Μύρτση, Εκδόσεις Φυλάτος.
           2017 Εικονογράφησε το βιβλίο της Μαρίας Ανδρειανού, Γκρέκο, Εκδόσεις Φυλάτος.

Μόνιμος συνεργάτης της λογοτεχνικής στήλης «Ένα κείμενο, μία εικόνα» της Γιώτας Κοτσαύτη και του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού Book Tour.
Το 2014 ολοκλήρωσε με επιτυχία τη Διευρυμένη Πρακτική Άσκηση στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Φλώρινας.

ΑΛΛΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ:
Συμμετοχή σε Εκθέσεις τόσο ατομικές όσο και ομαδικές.
Εικονογράφηση της ταινίας κινουμένων σχεδίων: «Ένας αλλιώτικος Καρυοθραύστης» που προβλήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

E-mail επικοινωνίας:   eaglehead73@gmail.com
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.


Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:


Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2020

∆ήµητρα και Περσεφόνη


Ο Θεός του Άδη, ο Πλούτωνας, αγάπησε κάποτε την κόρη της θεάς ∆ήµητρας, την Περσεφόνη. Μια µέρα που η Περσεφόνη έπαιζε σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι, είδε έναν ανθισµένο νάρκισσο. Πήγε να τον µυρίσει κι αµέσως άνοιξε η γη, βγήκε από µέσα ο Πλούτωνας, µε το κατάµαυρο άρµα του, την άρπαξε κι έφυγε για τον Άδη. Τις σπαραχτικές κραυγές της Περσεφόνης τις άκουσε η µητέρα της κι έτρεξε να τη βρει. Μα η Περσεφόνη ήταν άφαντη. Εννιά µερόνυχτα την έψαχνε κλαίγοντας η ∆ήµητρα, ώσπου ο ήλιος τη λυπήθηκε και της φανέρωσε αυτό που είχε γίνει. Η ∆ήµητρα ζήτησε από το ∆ία να φέρει πίσω την Περσεφόνη µα εκείνος δε δέχτηκε. Θυµωµένη τότε η ∆ήµητρα, έφυγε από τον Όλυµπο κι άρχισε να τριγυρνάει κλαίγοντας στη γη. Απ’ όπου διάβαινε µαραίνονταν τα δέντρα, ξεραίνονταν όλα τα φυτά, τα σπαρτά και τα λουλούδια. Τα ζώα κι οι άνθρωποι πέθαιναν απ’ την πείνα. Είδε τη συµφορά αυτή ο ∆ίας κι έστειλε τον Ερµή να φέρει πίσω την Περσεφόνη από τον Άδη. Ο Πλούτωνας όµως, πριν φύγει η Περσεφόνη, της έδωσε να φάει λίγα σπυριά από ένα ρόδι µαγεµένο, για να µην τον ξεχάσει. Έφερε ο Ερµής την Περσεφόνη στη µητέρα της κι αµέσως άνθισαν όλα τα λουλούδια, πρασίνισαν τα δέντρα κι όλα τα φυτά.
Από τότε, οκτώ µήνες το χρόνο έµενε η Περσεφόνη µε τη ∆ήµητρα, και τότε ερχόταν η άνοιξη και το καλοκαίρι. Τα δέντρα κι όλα τα φυτά της γης έδιναν φρούτα και καρπούς, άνθιζαν τα λουλούδια, η γη πρασίνιζε, κελαηδούσαν τα πουλιά. Στο τέλος όµως του φθινοπώρου η Περσεφόνη γύριζε στον Πλούτωνα και τότε ερχόταν ο χειµώνας. Τα δέντρα και τα φυτά µαραίνονταν, η γη κοιµόταν κι όλα περίµεναν την άνοιξη που θα ξαναγύριζε η Περσεφόνη από τον Άδη.

Οµηρικός ύµνος στη ∆ήµητρα (διασκευή)

Η Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθια ή ποιήματα), διηγήματα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε ο Νίκος Πολυχρονόπουλος.


«Μικρός στεναχωριόμουν που δεν μπορούσα να πετάξω… Τώρα μεγάλωσα και δεν πήγα πουθενά. Τα χάρτινα πινέλα εμφυτεύτηκαν στην πλάτη μου σαν φτερά που ψυχή δεν έχουν, μα πετάνε πάνω σε φανταστικούς κόσμους… Χρώματα έχουν; Έχουν! Αυτά μου δίνουν ζωή και πάμε παρακάτω».

Ο Νίκος Πολυχρονόπουλος σπούδασε στο Τμήμα Εικαστικών κι Εφαρμοσμένων Τεχνών στην όμορφη και πολύχρωμη Φλώρινα.

Πέρα από τη ζωγραφική, ασχολείται με εικονογραφήσεις βιβλίων.

           2013 εικονογράφησε το βιβλίο του Δημόκριτου Τσουκάπα «Του ουρανού τα παραμύθια», Εκδόσεις Ζήτη, το οποίο μεταφράστηκε στα Ρωσικά, Αγγλικά και Γερμανικά.

           2014 εικονογράφησε το βιβλίο της Γεωργίας Σταυριανέα «Στίλης Τριφύλης- Ταξίδι στον πλανήτη Φις-Τι-Κιού», Εκδόσεις Φυλάτος.

           2014 εικονογράφησε το βιβλίο του Γιώργου Πολύδωρου «Ο καλύτερός μου φίλος», Εκδόσεις Φυλάτος.

           2015 έγραψε και εικονογράφησε το βιβλίο «Σταματίτιδα», Εκδόσεις Φυλάτος.
           2015 εικονογράφησε το Ημερολόγιο-Ανεκδοτολόγιο του Γιάννη Σερβετά «Ένα παιδί ακόμα μετράει τ’ άστρα», Εκδόσεις Ιανός.
           2016 Έγραψε το βιβλίο «Κόσμο Κινγκ» και εικονογράφησε το εξώφυλλό του, Εκδόσεις Easywriter.gr.
           2016 Έγραψε το βιβλίο «Λουίζα» και εικονογράφησε το εξώφυλλό του Εκδόσεις Easywriter.gr.
           2016 Έγραψε το βιβλίο «Το χρυσό Μενίρ: Ο Ναός της Πολυξένης» και εικονογράφησε το εξώφυλλό του, Εκδόσεις Easywriter.gr.
           2016 Εικονογράφησε το εξώφυλλο και το εγχειρίδιο από το μουσικό CD «Δυόμιση χρόνια αργότερα» του συγκροτήματος «Κακώς Πρέπει».
           2016 Εικονογράφησε το βιβλίο του Θεοφάνη Θεοφάνους: «Όσα φέρνει η ώρα στης ποίησης τη χώρα», Εκδόσεις Άνεμος.
           2017 Εικονογράφησε το βιβλίο του Γιάννη Μύρτση, Εκδόσεις Φυλάτος.
           2017 Εικονογράφησε το βιβλίο της Μαρίας Ανδρειανού, Γκρέκο, Εκδόσεις Φυλάτος.


Μόνιμος συνεργάτης της λογοτεχνικής στήλης «Ένα κείμενο, μία εικόνα» της Γιώτας Κοτσαύτη και του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού Book Tour.
Το 2014 ολοκλήρωσε με επιτυχία τη Διευρυμένη Πρακτική Άσκηση στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Φλώρινας.

ΑΛΛΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ:
Συμμετοχή σε Εκθέσεις τόσο ατομικές όσο και ομαδικές.
Εικονογράφηση της ταινίας κινουμένων σχεδίων: «Ένας αλλιώτικος Καρυοθραύστης» που προβλήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

E-mail επικοινωνίας:   eaglehead73@gmail.com
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook: