Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Το βόδι κι ο γάιδαρος



Μια φορά το βόδι κι ο γάιδαρος κουβέντιαζαν στο στάβλο. Το ένα ρωτούσε το άλλο πώς τα περνά.
-Ε, βόδι, πώς τα περνάς;
-Τι να σου πω, γάιδαρε μου. Εγώ έχω πια βαργεστήσει μ’ αυτή τη ζωή. Όλη μέρα τσιμπιές με τη βουκέντρα και που κάνω χωράφι.
-Να σου πω εγώ, κακομοίρη μου, πώς θα γλιτώσεις;
-Πες μου, πώς θα γλιτώσω και θα σου το γνωρίζω χάρη.
-Να πιάσεις να κάμεις τον άρρωστο…
Το βόδι άκουσε τα λόγια του γαϊδάρου. Του βάζουν το βράδυ άχερα, δεν τρώει. Του βάζουν νερό, δεν πίνει.
-Μπρε, άρρωστο είναι το βόδι μας! Τι να κάνομε; Να ζέψομε το γάιδαρο αύριο…
Παίρνουν το γάιδαρο και πάνε και τον ζεύουν στο αλέτρι κι όλη μέρα τσιμπιές με τη βουκέντρα και χτυπιές με το ραβδί. Δεν τον αφήκαν στιγμή ν’ ανασάνει.
Γυρίζει αργά ο γάιδαρος στο σπίτι, σακατεμένος απ’ την κούραση.
Τον ρωτάει το βόδι:
-Ε, πώς τα πέρασες, γάιδαρε;
-Καλά, πολύ καλά! Μα ξέρεις τι άκουσα το αφεντικό να λέει;
-Τι, γάιδαρέ μου;
-Άκουσα πως θα σε σφάξει, για να μην ψοφήσεις και πομείνει μόνο το τομάρι σου!
Το βόδι ν’ ακούσει αυτό το λόγο, έγινεν αμέσως καλά, έφαγε και ήπιε και την άλλη μέρα πήγε στη δουλειά.
Έτσι γλίτωσεν ο γάιδαρος από τ΄ αλέτρι.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, Εκλογή Γ.Α.Μέγα.

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Ευτυχία Λιούρα.


Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Στρατώνι Χαλκιδικής όπου και διαμένει. Η αγάπη της για τη ζωγραφική ξεκίνησε από τα παιδικά της χρόνια και συνεχίζει με την ίδια ένταση έως και σήμερα. Στο παρελθόν συνεργάστηκε με ιδιωτική επιχείρηση για τη δημιουργία μακέτας μεταξοτυπίας (τύπωμα) και σε εργαστήριο χειροποίητων ειδών (διακόσμηση). Το 2009 σε συνεργασία με τον Σύλλογο πολιτισμού Στρατωνίου εκδόθηκε το πρώτο της παραμύθι "Το ξωτικό της Παραμυθοχώρας και η μαγική συνταγή" ( συγγραφή και εικονογράφηση) καθώς και η δημιουργία σκηνικών για το θεματικό πάρκο "Παραμυθοχώρα" που λειτούργησε στην περιοχή. Ασχολείται με τη ζωγραφική παιδικών δωματίων και την αγιογραφία και το τελευταίο διάστημα εικονογραφεί το επόμενο παραμύθι της.
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:


Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Η βάρκα του Ράτα



Ο Ράτα περπατούσε μελαγχολικός στην ακροποταμιά. Ο πατέρας του είχε χαθεί εδώ και μια βδομάδα, ήταν σχεδόν σίγουρο πια ότι ήταν νεκρός. Το μόνο που έμεινε στον νέο ήταν να φτιάξει μια βάρκα και να πάει εκεί που είχαν δει τον πατέρα του για τελευταία φορά, να πάρει το πτώμα του για να του προσφέρει τις τιμές που δικαιούται κάθε νεκρός.

Με το μάτι του αναμέτρησε τα δέντρα ψάχνοντας για το πιο κατάλληλο. Αφού θα έφτιαχνε τη βάρκα έτσι κι αλλιώς, ας την έφτιαχνε όσο πιο μεγάλη μπορούσε, αν ήταν δυνατόν να χωρά πέντε και παραπάνω άτομα. Διάλεξε το ψηλότερο δέντρο του δάσους, ένα ίσιο, περήφανο και πανύψηλο δέντρο «τοτόρα» και άρχισε να το πελεκάει με το τσεκούρι του. Το δέντρο ήταν πολύ χοντρό, αλλά κι ο Ράτα νέος και δυνατός. Σε λίγο το τεράστιο δέντρο κειτόταν στο χώμα. Ο Ράτα το άφησε σ’ αυτό το σημείο για να συνεχίσει τη δουλειά το άλλο πρωί.

Όταν την άλλη μέρα βρέθηκε στο ίδιο σημείο η έκπληξή του ήταν απερίγραπτη: το δέντρο τοτόρα βρισκόταν όρθιο πάλι, περήφανο και εντελώς απείραχτο. Ο νέος δεν πίστευε στα μάτια του. Ξανάπιασε το τσεκούρι του και σε λίγο το δέντρο κειτόταν πάλι στο έδαφος. Ο Ράτα έκοψε τα κλαδιά, το ίσιαξε, μέτρησε πόσο μεγάλη θα φτιάξει τη βάρκα και χάραξε το γενικό περίγραμμα πάνω στο δέντρο. Είχε όμως περάσει η ώρα και αποφάσισε να συνεχίσει τη δουλειά την άλλη μέρα.

Το πρωί ξαναβρέθηκε στο ίδιο σημείο και τον περίμενε πάλι το ίδιο θέαμα. Το δέντρο τοτόρα ήταν πάλι όρθιο, όμορφο και περήφανο με τα κλαδιά του να αργοκινούνται στο πρωινό αεράκι. Πάλι ο Ράτα πήρε το τσεκούρι και άρχισε να δουλεύει όσο πιο γρήγορα μπορούσε: έριξε κάτω το δέντρο, το καθάρισε από τα κλαδιά του και άρχισε να σκάβει τον κορμό για να φτιάξει τη βάρκα. Νύχτωσε όμως και αναγκάστηκε να σταματήσει. 

Πήγε στο σπίτι του αλλά δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Ήθελε να δει τι συμβαίνει και ξαναγεννιέται το δέντρο τη νύχτα.

Καθώς πλησίαζε στο σημείο αυτό άκουσε μια παράξενη μουσική και είδε ένα μυστηριώδες φως να αναδύεται από το έδαφος. Κράτησε την ανάσα του και πλησίασε περισσότερο. Χιλιάδες πουλιά είχαν μαζευτεί και δούλευαν ακατάπαυστα να ξαναφτιάξουν το δέντρο. Κουβάλαγαν ξυλαράκια, κλαδιά, σχίζες, φλούδες, φύλλα και τα ξανάβαζαν στο δέντρο στο σημείο που ήταν το καθένα πριν να κοπεί. Σιγά σιγά η μισοφτιαγμένη βάρκα του Ράτα άρχισε να μεταμορφώνεται, να γίνεται πάλι δέντρο. Μαζί με τα πουλιά βοηθούσαν και αμέτρητα έντομα που κουβαλούσαν πελεκίδια, ξύσματα, ακόμα και τρίμματα και τα ξανάβαζαν στο δέντρο.

Ο Ράτα ένιωσε ντροπή και βγήκε από το σημείο που κρυβόταν. Ξαφνικά η μουσική σταμάτησε και τα πουλιά και τα ζουζούνια έμειναν ακίνητα.

— Συνεχίστε σας παρακαλώ, μη σταματάτε! είπε ο Ράτα. Λυπάμαι που έκοψα το δέντρο σας, σας ζητώ συγγνώμη. Δεν το έκανα από κακία, αλλά για να μεταφέρω το πτώμα του πατέρα μου. Ελάτε, θα σας βοηθήσω κι εγώ να αναστήσουμε το δέντρο.

Πλησίασε και αγκάλιασε τον κορμό και μετά από πολλή προσπάθεια τον έστησε όρθιο. Η μουσική ξανάρχισε και τα πουλιά και τα έντομα συνέχισαν το έργο τους. Ο Ράτα, καθώς κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά του τον κορμό του δέντρου, ένιωσε για μια στιγμή σαν να ήταν ένα με το δέντρο, σαν να είχε κι αυτός ρίζες και κλαδιά και φύλλα. Ένιωσε τα χιλιάδες πουλιά και ζουζούνια σαν να ήταν κι αυτά ένα μαζί του, μέρος από το μεγάλο κορμί της μάνας Γης.

Όταν ξημέρωσε το δέντρο βρισκόταν πάλι όρθιο και περήφανο και λικνιζόταν στο πρωινό αεράκι. Η μουσική είχε σταματήσει, όλα τα πουλιά και τα ζουζούνια είχαν εξαφανιστεί.

— Δεν πρόκειται να ξανακόψω δέντρο, υποσχέθηκε στον εαυτό του ο νέος.

— Μπορείς να κόβεις, ακούστηκε μια τρυφερή φωνή κοντά του σαν να έβγαινε από το δάσος. Αλλά πρέπει πρώτα να πάρεις άδεια από την Τάνε Μαχούτα, τη θεά των πουλιών, των ζώων και του δάσους. Αυτή έφτιαξε τα δέντρα και τα έδωσε στην Μητέρα Γη. Ζήτησέ της την άδεια, εξήγησε τον λόγο και δεν θα σου αρνηθεί αν είναι λογικό το αίτημά σου.

Η φωνή σταμάτησε και ο Ράτα ξεκίνησε πάλι για στο σπίτι του. Λίγα μέτρα πιο πέρα είδε μπροστά του μια ολόφρεσκη μικρή βάρκα θα μπορούσε να χωρέσει δυο άτομα, αλλά όχι περισσότερα.

— Είναι δικιά μου; ρώτησε δισταχτικά.

— Ασφαλώς! είπε η φωνή που φαινόταν να έρχεται από πουθενά και από παντού.

(Μαόρι Νέας Ζηλανδίας)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΓΟΥΤΑΣ, Η Σοφία των Λαών, εκδόσεις Σαΐτα.


Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Μαρία-Έφη Καριώτογλου.


Γεννήθηκα το 1967 στην Αμερική. Από πολύ μικρή ηλικία αγάπησα τη ζωγραφική και σε ηλικία 10 χρονών διακρίθηκα σε παγκόσμιο διαγωνισμό.  Σπούδασα Διοίκηση Επιχειρήσεων και παράλληλα  ζωγραφική και πιάνο.

Σήμερα ζω και εργάζομαι στη Σάμο με τον σύζυγο και τα τέσσερα παιδιά μου, ασχολούμαι με τη ζωγραφική και το πλέξιμο amigurumi, συμμετέχοντας σε ομαδικές εκθέσεις. 

Το διαδικτυακό μου «σπίτι» είναι το http://mariaeffie.blogspot.gr
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:






Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Έβγα, ήλιε!



Έβγα, ήλιε, πύρωσέ με
και κουλούρια φόρτωσέ με,
ν’ ανεβώ στα κεραμίδια,
να σου ανάψω τα καντήλια,
με το μέλι, με το γάλα
και με τη χρυσή κουτάλα.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Ευτυχία Λιούρα.


Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Στρατώνι Χαλκιδικής όπου και διαμένει. Η αγάπη της για τη ζωγραφική ξεκίνησε από τα παιδικά της χρόνια και συνεχίζει με την ίδια ένταση έως και σήμερα. Στο παρελθόν συνεργάστηκε με ιδιωτική επιχείρηση για τη δημιουργία μακέτας μεταξοτυπίας (τύπωμα) και σε εργαστήριο χειροποίητων ειδών (διακόσμηση). Το 2009 σε συνεργασία με τον Σύλλογο πολιτισμού Στρατωνίου εκδόθηκε το πρώτο της παραμύθι "Το ξωτικό της Παραμυθοχώρας και η μαγική συνταγή" ( συγγραφή και εικονογράφηση) καθώς και η δημιουργία σκηνικών για το θεματικό πάρκο "Παραμυθοχώρα" που λειτούργησε στην περιοχή. Ασχολείται με τη ζωγραφική παιδικών δωματίων και την αγιογραφία και το τελευταίο διάστημα εικονογραφεί το επόμενο παραμύθι της.
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:




Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Τα χέρια της μαμάς



Όσο κι αν είναι κουρασμένα,
με ό,τι κι αν καταπιαστούν,
τα χέρια της μαμάς τα άγια
ποτέ δεν παύουν ν’ αγαπούν.

Μ’ αυτά το σπίτι θα γυαλίσει,
θα ταϊστούνε τα μωρά,
στο μπάνιο θα τα καλλωπίσει,
θα τα χαϊδέψει τρυφερά.

Μ’ αυτά θα τους κρατά τα βράδια
όταν τα ψήνει ο πυρετός,
τα μέτωπά τους θα δροσίζει,
σαν άγρυπνος καλός φρουρός.

Το πιο σπουδαίο όμως απ’ όλα
είναι πως δίνουν σιγουριά,
πόσες παλάμες ιδρωμένες
δεν σφίγγουν για παρηγοριά…

ΓΙΩΤΑ ΚΟΤΣΑΥΤΗ
Την εικόνα έκανε η Snezana Krstic.


Γεννήθηκα 20 Απριλίου 1967 στο Κρούσεβατς, παλιά πρωτεύουσα της Σερβίας. Οι σπουδές μου στη δημοσιογραφία και στη νομική ήταν πάντα κάτω από τη σκιά της αγάπης μου για τη ζωγραφική.
Σε ηλικία 16 ετών έκανα την πρώτη ατομική μου έκθεση στη Σερβία.
Έκτοτε ακολούθησαν 3 ακόμη ατομικές εκθέσεις και άλλες 20 μαζί με άλλους ζωγράφους.
Το 1998 ήρθα στη Θεσσαλονίκη, όπου κατοικώ και εργάζομαι.
Την ίδια χρονιά είχα μία συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο «Αιγαίο», κατά την οποία ανέλαβα την εικονογράφηση μιας σειράς παραμυθιών.
Από τότε έχω λάβει μέρος σε πολλές ατομικές εκθέσεις και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.
Το 2006 μου απενεμήθη το διεθνές βραβείο “Serbian Spirit” για τη συμμετοχή μου στο Πολυεθνικό-Πολιτιστικό Φεστιβάλ και Εκθέσεις Ζωγραφικής.
Για 10 χρόνια είχα το ατελιέ «Παραγωγή έργων Τέχνης» (διακόσμηση-δημιουργία χειροποίητων διακοσμητικών αντικειμένων για τη βιτρίνα- συνεργασία με το κατάστημα ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ HOMESTORES και  SENSO PER LEI).

Η σελίδα της Snezana στο facebook:
 
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook: