Η Βαλίτσα

 

Γράφτηκαν με αφορμή την ανάγνωση του παραμυθιού Η Βαλίτσα, Chris Naylor-Ballesteros (μετάφραση: Βίκυ Κατσαρού), που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα και τις προτεινόμενες δραστηριότητες δημιουργικής γραφής, που δόθηκαν στα μέλη στα πλαίσια της διαδικτυακής παιδικής λέσχης ανάγνωσης ενηλίκων των Εκδόσεων Αλάτι.

 

Φωτογραφίες:

Γεωργία, Γιώτα, Ειρήνη, Ιωάννα, Πέπη, Πόπη.

 

«Η δική μου βαλίτσα»

Καραβασίλη Πόπη

Κανείς δεν θα καταλάβαινε γιατί πήρα μαζί μου αυτό το μικρό κοχύλι. Γουρουνάκι το λένε στον τόπο μου· είναι λείο και φωτεινό σαν σταγόνα πορσελάνης. Τόσο μικρό, που χωρά στη χούφτα μου, κι όμως μέσα του κουβαλά μια θάλασσα. Τη θάλασσα που δίπλα της μεγάλωσα. Τη θάλασσα που εξερευνούσαμε μαζί, πιασμένοι χέρι χέρι, φορώντας μάσκες και πέδιλα. Το είδαμε αναποδογυρισμένο, μισοκρυμμένο στην άμμο. Βούτηξες και το ακούμπησες στη παλάμη μου.

— Μια όμορφη ανάμνηση ζωής, μου είπες.

Μα εσύ δεν ήσουν κοχύλι· δεν άφησες πίσω καβούκι για να το κρατήσω. Σε στριμώχνω, λοιπόν, στο γουρουνάκι μας, στη μυρωδιά της αλμύρας, γιατί χρειάζομαι να επιστρέφεις.

Καρασαββίδου Ελένη

Μια φωτογραφία, ένα βιβλίο, ένα τετράδιο, την εικόνα του Άι-Γιώργη και μια μαντήλα.

Κανείς δεν θα καταλάβαινε γιατί την πήρα μαζί μου.

Μια μεγάλη μαύρη μαντήλα, με κόκκινα λουλούδια.

Της μάνας μου.

Μια παλιά μαντήλα.

Χωρίς αξία για τους άλλους. Με όλη την αξία του κόσμου για μένα.

Την έκλεισα στη χούφτα μου.

Πάνω της είχαν ακουμπήσει κάποτε τα χέρια της μητέρας. Κι εγώ, τόσα χρόνια μετά, εξακολουθούσα να ψάχνω τα δάχτυλά της μέσα στις πτυχές της.

Την πέρασα στους ώμους μου, όπως θα την περνούσε κάποτε εκείνη. Και ξαφνικά ένιωσα σαν να με τύλιγαν τα χέρια της.

Βγήκα φορώντας τη μαντήλα της.

Μαύρη σαν την απουσία.

Με κόκκινα λουλούδια σαν την αγάπη της.

Κιζιρίδου Γεωργία

Κανένας δεν θα καταλάβει γιατί πήρα μαζί μου το πολύχρωμο φουλάρι. Είναι το πρώτο που σκέφτηκα να πάρω γιατί πέρα από τη συναισθηματική του αξία και τη μυρωδιά οικειότητας που αναδύει, όταν το φοράω νιώθω ότι όχι μόνο δεν κρυώνω, αλλά δεν νιώθω και μοναξιά. Το πολύχρωμο φουλάρι μπορεί να γίνει καπέλο, σφεντόνα, σακούλα αποθήκευσης, ακόμη και μαξιλάρι στις δύσκολες στιγμές που με περιμένουν από δω και πέρα. Θα ταξιδέψουμε παρέα και δεν θα το αποχωριστώ ποτέ!

Μπλιούμη Ελένη

Κανείς δεν θα καταλάβαινε γιατί πήρα μαζί μου τα γούρια μου. Δεν ήταν τίποτα άλλο από μία δεκάρα και μία εικοσάρα της δεκαετίας του πενήντα, δώρο του προπάππου μου, που τα έχω σαν φυλαχτό στο μπρελόκ των κλειδιών. Στις δύσκολες στιγμές μόνο ένα άγγιγμα φτάνει για να ξεπεραστούν όλα. Σαν να είναι εκεί ο προπάππος και λέει: "Θα περάσει κι αυτό. Θα περάσει και θα βγει ο ήλιος. Κάνε υπομονή". Κι εγώ χαμογελώ και τραβάω μπροστά με την ευλογία του και με την ευλογία της εικόνας της Παναγίας που συντροφεύει τα γούρια μου. Τι τέλειος συνδυασμός για να προσπεράσεις τους προβληματισμούς σου! Τι τέλειος συνδυασμός για να κερδίσεις τη ζωή!

 

Σπίτι είναι…

Δούστου Ιωάννα

Σπίτι είναι η αγάπη. Είναι κάποιος που σου φτιάχνει το αγαπημένο σου φαγητό και η ζεστή αγκαλιά των δικών σου ανθρώπων. Σπίτι είναι τα γέλια των παιδιών που γεμίζουν τα δωμάτια και η μυρωδιά από φρέσκο ψημένο ψωμί που σου θυμίζει πως είσαι ασφαλής.

Καραβασίλη Πόπη

Σπίτι είναι η σιωπηλή παρουσία της μάνας μου, έτοιμη να φανεί χρήσιμη.

Σπίτι είναι το καλωσόρισμα της γάτας στην εξώπορτα.

Σπίτι είναι η συνάντηση με τον εαυτό μου.

Σπίτι είναι εκεί που ζωντανεύουν τα αποτυπώματα του χρόνου.

Σπίτι είναι το κάλεσμα των αγαπημένων μου.

Κιζιρίδου Γεωργία

Σπίτι είναι η μυρωδιά από το φρεσκοψημένο φαγητό στον φούρνο

Σπίτι είναι η πρώτη λιακάδα που περνάει μέσα από την κουρτίνα

Σπίτι είναι τα γέλια γύρω από το τραπέζι κάθε γιορτής

Σπίτι είναι η στρωματσάδα του καλοκαιριού

Σπίτι είναι το βάζο με τα λουλούδια, δίπλα από τη φρουτιέρα και την ψωμιέρα 

Μόνο μία στιγμή

Καραβασίλη Πόπη

Δεν ήθελε να κοιτάξει πίσω. Αν γύριζε το κεφάλι. ίσως δεν θα μπορούσε να κάνει ούτε βήμα. Δεν άντεχε τον πόνο του χωρισμού. Κοίταξε τη θάλασσα σαν να ήταν η μόνη του ελπίδα. Σαν μάνα που θα τον νανούριζε και θα τον πήγαινε μακριά από το αίμα, το άδικο, τον φόβο. Το καΐκι λικνιζόταν ανήσυχα στο σκοτάδι. «Θεέ μου, κράτησε με, γιατί φοβάμαι» σιγοψιθυρισε. Έσφιξε τη μικρή του βαλίτσα, πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε μέσα στο σκαφάκι.

Κιζιρίδου Γεωργία

Έπρεπε να φύγει γιατί τον κυνηγούσαν οι εχθροί. Τον τελευταίο καιρό η κατάσταση είχε ξεφύγει. Τρομοκρατούσαν κάθε έναν που θεωρούσαν απειλή. Εκείνο το βράδυ ήρθε και η δική του σειρά. Στην πόρτα του σπιτιού του βρήκε ένα τηλεγράφημα... Έπρεπε να φύγει για να μην κινδυνεύσει η οικογένειά του. Μηχανικά πήρε τη βαλίτσα και πέταξε κάποια βασικά αντικείμενα και μερικά κειμήλια συναισθηματικής αξίας. Δεν προλάβαινε να τους αποχαιρετίσει. Δεν είχε χρόνο. Το μόνο που είχε σημασία ήταν να φύγει το γρηγορότερο δυνατόν από εκεί με άγνωστο προορισμό...

 

Το χαρτάκι που υπήρχε στον πάτο

Δούστου Ιωάννα

Να κρατάς πως το αληθινό σου καταφύγιο βρίσκεται εκεί όπου ανήκει η ψυχή σου. Η απουσία σου θα ζητά πάντα απάντηση μα εύχομαι όπου κι αν βρεθείς, να είσαι χαρούμενος και ασφαλής. Θα σε συντροφεύει πάντα η σκέψη και η ανεξάντλητη αγάπη μου. Είσαι ένας πραγματικά αξιαγάπητος άνθρωπος!

Κιζιρίδου Γεωργία

Για σένα...

Τα λόγια είναι λίγα για να περιγράψω όλα όσα θέλω να σας πω κι όλα όσα νιώθω. Φεύγω, όμως υπόσχομαι πως σύντομα θα γυρίσω. Θα είμαστε πάλι μαζί, αγαπημένοι και χαρούμενοι. Μη με ψάξετε... Όταν γυρίσω, θα σας τα πω όλα!

Μπλιούμη Ελένη

Δεν είχα το θάρρος να σου τα πω από κοντά. Τότε δεν έφταιξες εσύ, εγώ κρυβόμουν πίσω από όλη την ιστορία. Εσύ κατάλαβες και δεν είπες τίποτα και σε κανέναν όλα αυτά τα χρόνια. Με κάλυψες, με βοήθησες να βγω από τις ανασφάλειές μου, μου έδειξες πώς είναι ένας πραγματικός φίλος. Σε ευχαριστώ! Σε ευγνωμονώ!

 

Η απολογία της αλεπούς

Κιζιρίδου Γεωργία

Αγαπητέ ξένε,

Ήθελα να συστηθώ και να γνωριστούμε καλύτερα, όμως για άλλη μια φορά η περιέργειά μου νίκησε. Ξέρω πως δεν ήμασταν πολύ φιλόξενοι και ανοιχτοί απέναντί σου. Σε προσκαλώ στο σπίτι μου σήμερα το βράδυ για να δειπνήσουμε παρέα και να κάνουμε μια νέα αρχή. Ελπίζω να μην κρατήσεις κακία και θυμό...

Με εκτίμηση,

Η αλεπού...!