Κυριακή 24 Απριλίου 2016

Φέτος το Πάσχα



Φέτος το Πάσχα,
πιο πολύ από ποτέ,
εύχομαι να φωλιάσει
στις καρδιές η Αγάπη.

Φέτος το Πάσχα,
πιο πολύ από ποτέ,
εύχομαι ο νους μας
να γεμίσει με Ήλιο, με Φως.

Τα λουλούδια ν’ ανθίσουν
στις ψυχές.
Να πλημμυρίσουν με χρώματα.
Να μοσχοβολήσει η Ζωή
Καλοσύνη, Ανθρωπιά, Δικαιοσύνη.

Ο Χριστός θ’ Αναστηθεί
μα, φέτος το Πάσχα,
λέω πως ήρθε η ώρα
ν’ Αναστηθούμε και μεις.

ΓΙΩΤΑ ΚΟΤΣΑΥΤΗ (κείμενο-εικόνα)
…
Η Γιώτα Κοτσαύτη γεννήθηκε το 1981 και μεγάλωσε στη Λεβαία Φλώρινας.

Φανατική βιβλιόφιλη, θεωρεί ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν, υπάρχει ελπίδα για έναν ομορφότερο κόσμο.


Η αγάπη της για την παιδική λογοτεχνία την οδήγησε στη δημιουργία του ιστολογίου «Ένα κείμενο, μία εικόνα». 

Κατοικεί στο νομό Φλώρινας μαζί με την οικογένειά της.

Στοιχεία επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr




Παρασκευή 22 Απριλίου 2016

Το μικρό αστέρι



Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στη γη ένα αστέρι. Είχε πέσει από τον ουρανό όταν στριφογυρίζοντας γύρω από τον Αυγερινό, ζαλίστηκε τόσο που έχασε τις αισθήσεις του. Και από τότε, ατέλειωτα χρόνια, ζούσε στον βυθό ενός ωκεανού περιμένοντας να γίνει κάποιο θαύμα για να αναδυθεί και να ξαναπάει στον ουρανό.
 
Αδέρφια του τώρα πια τα ψάρια και τα κοχύλια ήταν. Μάνα του η θάλασσα και πατέρας του ο ήλιος. Και όταν έκανε αταξίες -αλίμονο- ο πατέρας του θύμωνε τόσο που κατακόκκινος γινόταν και φλόγες πετούσε. Υπέφεραν οι άνθρωποι από αφόρητους καύσωνες τότε... Η δε μάνα του -επίσης ευερέθιστη- σήκωνε τεράστια κύματα, το κυνηγούσε μανιασμένη και όσο το αστέρι έντρομο κρυβόταν, όσο οι άνθρωποι την έβλεπαν και τρόμαζαν, αφού έβγαινε και στη στεριά για να το ψάξει. Άκουγε το αστέρι κρυμμένο στην ουρά ενός δελφινιού ανθρώπινες κραυγές που φώναζαν «Τσουνάμι!» και πίστευε ότι αυτό ήταν το όνομα της μαμάς του.

Όταν όμως ζούσαν στιγμές οικογενειακής θαλπωρής, όλο το σύμπαν χαιρόταν μαζί τους. Το αστέρι λικνιζόταν κάτω από τα απαλά κύματα ζωγραφίζοντάς τα ασημί και ο μπαμπάς του χαμογελώντας το φώτιζε με τις ακτίνες του, αγκαλιάζοντας τη μαμά.

Και έτσι περνούσαν τα χρόνια... Μα η μελαγχολία συντρόφευε πάντα το μικρό αστέρι γι’ αυτό κάθε βράδυ παρακαλούσε τα ψάρια στη ράχη τους να ανέβει για λίγο, τον έναστρο ουρανό για να δει πριν κοιμηθεί.

Τον έβλεπαν τα αδέρφια του λυπημένα από ψηλά, ένα αστέρι μοναχικό σ’ έναν μπλε ουρανό. Γιατί από ψηλά ο ωκεανός αυτός σαν μικρός ουρανός έμοιαζε ανάμεσα στις ηπείρους. Τον φώναζαν, τον χαιρετούσαν, μα δεν τα άκουγε. Μόνο τα έβλεπε και αναρωτιόταν αν το έβλεπαν, αν ακόμη το αναζητούσαν ή αν για πάντα το είχαν ξεχάσει.

Αφήνοντας τα δάκρυά του ως λαθρεπιβάτες να κυλήσουν πάνω στα κύματα ξαναγύριζε στον βυθό και βυθιζόταν σ’ ένα παραπονεμένο ύπνο, αγκαλιά μ’ ένα μαργαριτάρι και ένα μικρό κοχύλι.
Το λατρεμένο του κοχύλι...

Ήταν κι αυτό το πιο λυπημένο απ όλα τα αδέρφια του. Ο βυθός συχνά αναστατωνόταν από τους αναστεναγμούς του. Βλέπετε δεν του άρεσε η ζωή του καθόλου. Από τη στιγμή που βρέθηκε στα χέρια ενός δύτη και ένιωσε τον θαυμασμό του. Από τότε ένιωθε πως στο βυθό ήταν ένα τίποτα, αλλά στη στεριά θα ήταν σπουδαίο. Θα το έβλεπαν όλοι, θα σάστιζαν με την απαράμιλλη ομορφιά του μαργαριταριού του, θα ήταν ευτυχισμένο...

Και έτσι κυλούσαν τα χρόνια... Με τα δάκρυα του αστεριού και τους αναστεναγμούς του κοχυλιού. Ώσπου η νεράιδα της θάλασσας σκέφτηκε ένα τέλος να βάλει στην θλίψη τους.

Πήγε λοιπόν ένα βράδυ που κοιμόντουσαν γαλήνια και στα όνειρά τους μπήκε, τη ζωή που θα θελαν να ζήσουν στο όνειρό τους να δουν.

Είδε λοιπόν το αστέρι πως μια ασημένια σκάλα άρχισε να κατεβαίνει από τον ουρανό για να σταματήσει στο σπιτάκι του. Τρέμοντας από συγκίνηση άρχισε σιγά-σιγά να ανεβαίνει πάνω της μέχρι που τον λατρεμένο του ουρανό έφτασε. Κατάπληκτο κοίταζε γύρω του τα αδέρφια του να κοιμούνται. Η ευτυχία του ήταν τόση που νόμιζε πως θα εκραγεί γι αυτό έκλεισε τα μάτια του για να ηρεμήσει και να καταλάβει τι είχε συμβεί...

Ξύπνησε ώρες αργότερα από τις φωνές των αστεριών που το καλωσόριζαν χαρούμενα, πέφτοντας το ένα πάνω στο άλλο από την ανυπομονησία τους να το φτάσουν, να το αγκαλιάσουν. Ζαλισμένο το μικρό αστέρι έπεφτε από αγκαλιά σε αγκαλιά, ακούγοντας απίστευτα λόγια αγάπης, ιστορίες από τη ζωή τους, γέλια χαρούμενα. Έναν ολόκληρο μήνα η καρδιά του χοροπηδούσε σαν τρελή, ευτυχισμένη μετά από χρόνια δυστυχίας. Μα αφού πέρασε ο μήνας η θλίψη σαν μικρό αγκάθι άρχισε να το ενοχλεί όλο και πιο έντονα.

Παράλληλα το κοχύλι ονειρευόταν πως ο ακριβοθώρητος δύτης του, αγκαλιά το κρατούσε και στην επιφάνεια της θάλασσας το ανέβαζε.

Και τι ευτυχία...

Επιτέλους έφευγε από τον βυθό!

Από τον ωκεανό βρέθηκε πάνω σ ένα jet-ski και κατέληξε σ ένα τραπέζι εργαστηρίου συντροφιά με διαμάντια , πολύτιμους λίθους και μαργαριτάρια.

Δεν σταματούσε να μιλά μαζί τους, περιγράφοντάς τους τη μονότονη ζωή του και την ευτυχία του που σ’ ένα πανέμορφο κόσμημα θα μεταμορφωνόταν. Και πέρασαν οι μέρες και όλες οι ιστορίες είχαν ξεδιπλωθεί πάνω σ’ εκείνο το τραπέζι, μέχρι που σιγά-σιγά το καθένα από αυτά στα έμπειρα χέρια του κατασκευαστή άρχισε να σμιλεύεται, ώσπου την πολυπόθητη θέση του να κατακτήσει σε μια εντυπωσιακή βιτρίνα ενός κοσμηματοπωλείου. Τα βλέμματα των περαστικών έκαναν το μικρό μαργαριτάρι να φουσκώνει από ευτυχία στην αρχή. Λίγο καιρό όμως αργότερα άρχισε η θλίψη να τρυπά σαν αγκάθι λίγο -λίγο το μπαλόνι της ευτυχίας του... Δεν ένιωθε όμορφο πια και επιθυμητό, τα βλέμματα δεν το άγγιζαν. Είχε κατακτήσει αυτό που ονειρευόταν μια ζωή για να συνειδητοποιήσει τελικά πως λάθος το όνειρό του ήταν. Ζούσε μια ονειρεμένη ζωή χωρίς να το έχει αντιληφθεί. Και, ταυτόχρονα, και το μικρό αστέρι δεν ένιωθε ευτυχισμένο με την πραγματική του οικογένεια αφού είχε ζήσει όλη του τη ζωή στη θάλασσα και την είχε λατρέψει χωρίς να το ξέρει. Αφήνει το αστέρι ένα μικρό δάκρυ να κυλήσει από τα μάτια του ψάχνοντας εν αγνοία του το δάκρυ του κοχυλιού. Την αναζήτηση σταματά η νεράιδα που τα δάκρυα στα χέρια της κρατά και τα καρφιτσώνει στα χρυσά της μαλλιά. Την επόμενη στιγμή νεραϊδόσκονη σκορπίζει από το σύννεφό της στο σύμπαν και χαμογελώντας κλείνει τα παράθυρά της για να βυθιστεί σ ένα γλυκό ύπνο. Ώρες μετά ο ήλιος ανατέλλει ξυπνώντας με τις ακτίνες του το αστέρι και το κοχύλι που η απορία είχε ζωγραφίσει τα πρόσωπά τους εξαφανίζοντας κάθε άλλη έκφραση! Φαντάζεστε πως ήταν θέμα δευτερολέπτων να αντιληφθούν πως ονειρευόντουσαν και φαντάζεστε ακόμη πως ξεσήκωσαν τον βυθό ολόκληρο με τις κραυγές τους. Αγκαλιασμένα χόρευαν και τραγουδούσαν αποτελώντας ένα παράξενο θέαμα για όλα τα πλάσματα γύρω τους που την αρχική τους απορία διαδέχτηκε η συμμετοχή σ αυτό το παραλήρημα χαράς. Η θάλασσα κοίταξε τον ήλιο κλείνοντάς του το μάτι τρυφερά. Το μωρό τους πριν ακόμη ξυπνήσει καλά καλά είχε αρχίσει τις τρέλες του. Ο ήλιος της έστειλε μια αγκαλιά ακτίνες δημιουργώντας έτσι στη φύση μια ακόμη μαγική εικόνα. Το αστέρι ανέβηκε στην πλάτη της μαμάς δίνοντάς της ένα ρουφηχτό φιλί, κοιτάζοντας ευτυχισμένο τον μπαμπά του στον ουρανό που έλαμπε. Τα αδέρφια του στο σύμπαν κοιμόντουσαν ανύποπτα…

…και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Υστερόγραφο: Αν καμιά φορά νιώθετε λυπημένοι... σκεφτείτε μήπως είστε κι εσείς ένα μικρό αστέρι η ένα κοχύλι στο βυθό κάποιας θάλασσας...

ΑΓΑΘΗ ΑΓΓΕΛΑΚΗ (ανέκδοτο κείμενο)
…

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
…
Τη σημερινή εικόνα έκανε το «Στέκι» Νεολαίας του Άρη Παντελεήμονα.


Τον Ιούλιο του 2013 ο Μ.Γ.Σ. ΑΡΗ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ εγκαινίασε τη βιβλιοθήκη του η οποία στεγάζεται στο πολιτιστικό κέντρο του χωριού. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της βιβλιοθήκης πραγματοποιούνται εκδηλώσεις και διαγωνισμοί. Η βιβλιοθήκη λειτουργεί με τη βοήθεια εθελοντών και τα βιβλία είναι δωρεές εκδοτικών οίκων, βιβλιοπωλείων και ιδιωτών.

Το κολλάζ έγινε υπό την εποπτεία της φίλης και συνεργάτιδας της σελίδας Μαρίας Καλαϊτζίδου.
…
…
Το κείμενο έγραψε η Αγαθή Αγγελάκη.


Γεννήθηκα στο Ziegen της Γερμανίας στις 21-6-1972.

Είμαι παντρεμένη με δύο παιδιά, 18 και 20 χρονών και κατοικώ στο Αγρίνιο Αιτ/νίας.

Αγαπώ τα παιδιά και πιστεύω πως ο κόσμος μας μπορεί να γίνει καλύτερος αν εμείς μπορέσουμε να τα αγαπήσουμε και να τα βοηθήσουμε ώστε να γίνουν αξιοθαύμαστοι ενήλικες. Τα παιδιά δεν είναι παρά μικροί άγγελοι που έρχονται στη ζωή μας για να μας διδάξουν και να μας θυμίσουν να βλέπουμε τον κόσμο ξανά μέσα από τα μάτια τους…

Τα παραμύθια που “σκαρφιζόμαστε” εμείς οι μεγάλοι δεν είναι παρά ένας τρόπος για να τους δείξουμε ότι  μπορούμε να γίνουμε  “καπετάνιοι»  και να ταξιδέψουμε μαζί τους στον μαγικό κόσμο της φαντασίας τους…
…
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.
…

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:


Τετάρτη 20 Απριλίου 2016

Τα τρία ποτάμια



Μια φορά και έναν καιρό  ήταν  ένα χωριό άγνωστο, στην άκρη του κόσμου, που το έλεγαν «Τα τρία ποτάμια».

Εκεί, όπως λέει και το όνομα, έχυναν τα νερά τους τρία ποτάμια. Τον Χειμώνα η πλατεία του χωριού πάντα πλημμύριζε και  γινόταν σαν μια μεγάλη βαθιά λίμνη.

Η γιαγιά μου όταν ήμουν μικρή μου είχε πει ένα όμορφο παραμύθι γι’ αυτό τον τόπο. 

Μια φορά και έναν καιρό ήταν τρία ποτάμια που ήσαν τρία αδέλφια, τρία αγαπημένα αδέλφια που ζούσαν σε αυτό το μικρό χωριό. Κάθε μέρα πήγαιναν στα χωράφια και δούλευαν σκληρά για τη σοδειά 

Μια μέρα πέρασε από εκεί ένας παλιάτσος. 

Ντυμένος με εκείνα τα πολύχρωμα ρούχα χόρευε, πηδούσε και τους προσκαλούσε όλους να πάνε στη μεγάλη γιορτή, στο Πέρα Χωριό, το χωριό των  καλών γιγάντων.

Τα τρία αδέλφια αποφάσισαν να επισκεφτούν το χωριό των καλών γιγάντων στη μεγάλη γιορτή. Ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που θα πήγαιναν σε γιορτή.

Γι’ αυτό πλύθηκαν και στολίσθηκαν, φίλησαν τους γονείς τους και έφυγαν με τα πόδια να φθάσουν εγκαίρως στον προορισμό τους. 

Μετά από κάποιες ώρες άρχισαν να βλέπουν το χωριό από μακριά. 

Όμορφα μεγάλα σπίτια με όμορφες ξύλινες πόρτες από τα πιο ακριβά ξύλα της περιοχής. Σε κάθε σπίτι μπροστά ήταν «οι σκάλες των γιγάντων», πελώριες, και σε κάθε μια ήταν γραμμένο το όνομα του κάθε γίγαντα.

Στη μέση του χωριού στοιβαγμένα όλα τα δώρα των προσκεκλημένων. 

Μια όμορφη γιορτή που το κρασί έρεε άφθονο και οι καλοί γίγαντες αγκαλιά τραγουδούσαν δυνατά  και χόρευαν.

Μόνο ένα σπίτι ήταν κλειστό και από εκεί δεν περνούσε κανείς. 

Ρώτησαν τα τρία αδέλφια ποιος μένει εκεί και τους απάντησαν ότι έμενε μια πριγκίπισσα που ήταν βαριά άρρωστη. 

Οι καλοί γίγαντες είχαν φέρει γιατρούς από όλα τα μέρη του κόσμου αλλά κανείς δεν μπορούσε να τη γιατρέψει.

Μόνο όποιος τη φιλούσε και τη συμπονούσε πραγματικά θα τη γιάτρευε από τον πυρετό  που την έκαιγε.

Τα τρία αδέλφια θέλησαν να επισκεφτούν την πριγκίπισσα και να τη χαιρετήσουν. 

Ένας καλός γίγαντας τους οδήγησε στο δωμάτιο της. 

Μια νεαρή χλωμή κοπέλα στα λευκά ντυμένη, ξαπλωμένη στο κρεβάτι, αναστέναζε.

Τα αδέλφια στενοχωρήθηκαν και θέλησαν να τη βοηθήσουν.

Στο ανοιχτό παράθυρο καθόταν ένα πουλί που μιλούσε με ανθρώπινη φωνή: «Ξένοι που ήρθατε εδώ την πριγκιπέσσα να φιλήσετε, τον πυρετό να της πάρετε, ξένοι που ήρθατε την πριγκιπέσσα να φιλήσετε…». Και το επαναλάμβανε συνεχώς. 

Τα τρία αδέλφια  πλησίασαν το κρεβάτι και ένα-ένα τη φίλησαν στο μάγουλο.

Έξαφνα ο πυρετός έπεσε και η πριγκίπισσα άρχισε να μιλά δυνατά. Τους ευχαριστούσε και ήταν τόσο ευτυχισμένη.

Εκείνα όμως άρχισαν  να τσακώνονται ποιο από τα τρία φιλιά ήταν αυτό που έσωσε την κοπέλα. 

Κανείς δεν μπορούσε να δώσει μια απάντηση. Η καλή πριγκίπισσα λυπόταν που τους έβλεπε να τσακώνονται και, έτσι, αποφάσισε να τους μεταμορφώσει σε τρία όμορφα ποτάμια στο χωριό τους.

Τα τρία αδέλφια, λένε, σμίγουν και φιλιούνται στη μέση της πλατείας μια φορά τον χρόνο, στη γιορτή των γιγάντων και είναι τόση πολύ η αγάπη που όλη η πλατεία ξεχειλίζει και γίνεται μια μεγάλη  βαθιά λίμνη…

ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΠΑΡΔΕΛΗ (ανέκδοτο κείμενο)
…

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
…
Την εικόνα έκανε η Μαρία Κοτσαύτη.


Γεννήθηκα στις 3 Μαρτίου 1975 στην Αθήνα. Σπούδασα στην Ανωτάτη Σχολή Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών Αθηνών Κοινωνική Ανθρωπολογία και μετεκπαιδεύτηκα στην Πολιτιστική Διαχείριση και επιμέλεια Καλλιτεχνικών Φεστιβάλ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Μεγάλη μου αγάπη παραμένει η ενασχόληση μου με την Ζωγραφική όπου από πολύ μικρή ηλικία έδειξα, ως αυτοδίδακτο ταλέντο, τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες. Έχω παρακολουθήσει μαθήματα Καλών Τεχνών στις Αίθουσες Τέχνης Μπουζιάνη σε πολιτιστικά κέντρα και σε Κολλέγιο Καλών Τεχνών.

Καθ’ όλη την σπουδαστική μου πορεία, έλαβα συμμετοχή σε διαγωνισμούς ζωγραφικής (εξώφυλλα, αφίσες, πίνακες, εικονογραφήσεις κ.ά.) μέσα από τους οποίους και βραβεύτηκα τόσο από ξένους όσο και από γνωστούς Έλληνες ζωγράφους κορυφαίους στο είδος τους, όπως ο Δ. Μυταράς. Έργα μου έχουν βραβευτεί σε φεστιβάλ τέχνης με μεγάλη επιτυχία και έχουν φιλοξενηθεί μακέτες μου για τον Ρατσισμό και την Ξενοφοβία σε φορείς τέχνης και πολιτισμού στην Ελλάδα και στις Βρυξέλλες. Έχω συμμετάσχει σε εθελοντικές οργανώσεις και δράσεις όπως «οι Ζωγράφοι σε δράση για τα παιδιά», και στόχος μου είναι να εκδώσω τα δικά μου εικονογραφημένα γραφήματα. 

Εκθέτοντας ατομικά έργα μου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο κατά τη διάρκεια μετεκπαιδευτικού προγράμματος και σεμιναρίου από Ιταλούς επιμελητές εκθέσεων και κριτικούς τέχνης, εισέπραξα τις πρώτες μου θετικές κριτικές στην ζωγραφική. Συμμετέχω μέχρι σήμερα σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής σε συνεργασία με αίθουσες τέχνης και χώρους εκθεσιακούς, και στόχος μου είναι μέσα από τις δραστηριότητες στην ζωγραφική και την δημιουργική γραφή, να συμβάλλω και εγώ στην αγωγή των παιδιών μικρών και μεγάλων. 

Η ζωγραφική και η δημιουργική φαντασία, αποτελούν για εμένα κινητήριες δυνάμεις. Αυτό το διάστημα ασχολούμαι με τη ζωγραφική και πειραματίζομαι με διάφορα υλικά και τεχνικές, αποτυπώνοντας σε κάθε επιφάνεια τις δημιουργίες μου. Παράλληλα ετοιμάζω ζωγραφικά έργα για μια επικείμενη έκθεση όπου θα συνοδεύονται με δικά μου γραφήματα. 

Το Ένα Κείμενο μια Εικόνα για εμένα είναι μια σπίθα για ακόμη πιο πολλές δημιουργίες. Ευχαριστώ ιδιαίτερα την ταλαντούχα Γιώτα Κοτσαύτη για τη δυνατότητα που μου δίνει να συνεργαστώ ως εικονογράφος, στη ζωγραφική αποτύπωση των κειμένων που επιλέγει σε μια εικόνα…

Η σελίδα της Μαρία στο facebook:

…
Το κείμενο έγραψε η Ευτυχία Καπαρδέλη.


Dr kapardeli Eftichia 

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ζει  στην Πάτρα.

Γράφει ποίηση, ιστορίες, διηγήματα, χαϊ-κου, δοκίμια, μυθιστορήματα. Ασχολείται και με τη ζωγραφική.

Συμμετάσχει σε χορωδίες σαν πρίμο σοπράνο. Έχει σπουδάσει δημοσιογραφία στο AKEM (Αθηναϊκό κέντρο επαγγελματικής εκπαίδευσης). Έχει συμμετάσχει σε πολλά σεμινάρια εκπαίδευσης, ξέρει H/Y 7 προγράμματα, αγγλικά και ιταλικά, κλασική κιθάρα. Ήταν οδηγός στο σώμα της Ελλήνων προσκόπων. Είναι εθελοντής στην πυροσβεστική και συμμετάσχει σε διάφορα εθελοντικά προγράμματα. Σαν ακροατής φοιτητής παρακολούθησε το 2004 το τμήμα φιλολογίας  του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει πολλές επιβραβεύσεις σε Πανελλήνιους διαγωνισμούς πρώτα, δεύτερα, τρίτα βραβεία, επαίνους και τιμητικές διακρίσεις. Το 2008 πήρε το δεύτερο βραβείο σε ανέκδοτη ποιητική συλλογή από τον σύλλογο Παρνασσό. Έχει εκδώσει 16 βιβλία  και έχουν βραβευθεί σχεδόν όλα. Υπάρχει σε πολλές ανθολογίες εσωτερικού και εξωτερικού. Έγινε συντάκτρια της Ανθολογίας στην Ινδική Ακαδημία http://worldpeaceacademy.blogspot.com/2010/10/poets-for-world-peace.html

Οι πρώτες ποιητικές συλλογές είναι το Εκμυστηρεύσεις και φως.  Έχει μια ενότητα στο πανεπιστήμιο της Κύπρου στον Ελληνικό πολιτισμό. Είναι μέλος στην world poets society . H επίσημη ιστοσελίδα είναι http://world-poets.blogspot.com

Είναι μέλος στην IWA (internasional writers ) με πρόεδρο την Teresinka Pereira.
http://worldpeaceacademy.blogspot.com/2010/10/poets-for-world-peace.html

Τιμήθηκε από την Ινδική Ακαδημία και έκανε την σύνταξη της Ανθολογίας Ειρήνης.













…
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.
…

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook: