Καρπουζοϊστορίες

 

Κασσελούρη Αναστασία

Ο δήμαρχος κύριος Καρπούζης

Στην πόλη των φρούτων και των λαχανικών επικρατούσε συνεχώς μια αναστάτωση. Μικροί και μεγάλοι πηγαινοέρχονταν κι οι δρόμοι ήταν γεμάτοι σκουπίδια. Παντού φλούδες από μανταρίνια, ρόγες από σταφύλια, ώριμες φράουλες, μαρουλόφυλλα, αριστερά και δεξιά κουκούτσια. Όλα πεταμένα εδώ κι εκεί με αποτέλεσμα να υπάρχει μια άσχημη μυρωδιά παντού.

Μια μέρα ξεσηκώθηκε η πόλη από τις φωνές. Ο μικρός κύριος Καρπούζης παίζοντας με τον μικρό Πέπο Πεπόνη γλίστρησε σε μια μπανανόφλουδα και χτύπησε το πόδι του. Πήγε στον γιατρό να του φροντίσει το τραύμα κι έπρεπε να μείνει στο κρεβάτι για καιρό. Έτσι έχασε το παιχνίδι και τη συντροφιά των φίλων του.

Όλοι αναστατώθηκαν κι ένιωσαν υπεύθυνοι γι’ αυτό που έγινε. Κι αφού σκέφτηκαν και ξανασκέφτηκαν, αποφάσισαν να διαλέξουν κάποιον να βάλει τάξη στην πόλη. Αφού ψήφισαν μεταξύ τους, διάλεξαν για Δήμαρχο τον κύριο Καρπούζη.

Ο κύριος Καρπούζης με χαρά δέχτηκε κι αφού τους ευχαρίστησε για την τιμή που του έκαναν, έπιασε αμέσως δουλειά.

Όρισε σύμβουλούς του τα κουκούτσια γιατί τα ήξερε πάρα πολύ καλά και τους είχε εμπιστοσύνη.

Στον τομέα της καθαριότητας, που ήταν πολύ σημαντικός, έβαλε την κυρία Άννα Να που έφτιαξε σκούπες με το επάνω μέρος όλων των ανανάδων, καθάρισαν την πόλη και τοποθέτησε παντού κάδους για να συγκεντρώνουν εκεί τα σκουπίδια.

Στον τομέα του περιβάλλοντος έβαλε τον κύριο Πέτρο Ακτινίδιο που φρόντισε όλα τα φρούτα που βρίσκονταν στους κάδους να πάνε για κομποστοποίηση. Συγκέντρωσε όλα τα κουκούτσια κι αφού τα χώρισε σε κατηγορίες, τα έβαλε σε σακουλάκια και τα φυτεύανε τη σωστή εποχή στους κήπους για να μη φυτρώνουν εδώ κι εκεί και δημιουργούν προβλήματα στην κυκλοφορία.

Στον σημαντικό τομέα της Παιδείας έβαλε τον κύριο Μύρτιλο ο οποίος τους θύμιζε πόσο σημαντικό είναι να διατηρούμε την πόλη μας καθαρή.

Ο Δήμαρχος κύριος Καρπούζης βλέποντας το αποτέλεσμα ήταν χαρούμενος και περήφανος για όλους.

 

Μπαφούτσου Χρύσα

Το καρπουζένιο βαρκάκι

Η  Χρυσή με τις φίλες της προχώρησε στο ήσυχο απάνεμο λιμάνι του μικρού νησιού. Κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά της ένα ολόδροσο καρπούζι. Σε λίγα λεπτά έφτασαν στη χρυσή παραλία τους. Η γιαγιά Χρυσαφένια τις περίμενε με μια τεράστια κίτρινη ομπρέλα. Μια μεγάλη αγκαλιά και μετά μπλουμ στα υπέροχα γαλάζια νερά. Μόνο το καρπούζι κι η γιαγιά έμειναν κάτω από την ομπρέλα.

Μετά το κολύμπι τρία λαχταριστά σαντουιτσάκια περίμεναν τα κορίτσια. «Πόσο όμορφα είναι εδώ!» είπε η μικρή Χρυσή ξαπλωμένη στο ροζ στρωματάκι της. Όμως ξαφνικά έγινε κάτι αναπάντεχο. Το καρπούζι έκανε μπλουμ στη θάλασσα κι ένα πανέμορφο καρπουζένιο βαρκάκι άρχισε να κυλά. Πάνω του η Χρυσή ταξίδευε μαγεμένη στις όμορφες παραλίες του νησιού.

Ξαφνικά βρέθηκε μπροστά τους ένα μικρό νησί γεμάτο καρπουζιές! Η επιθυμία της να βρεθούν οι φίλες της δίπλα πραγματοποιήθηκε. Τα τρία κορίτσια, χαρούμενα, μάζευαν ολόγλυκα καρπούζια, γέμισαν το καρπουζένιο βαρκάκι και ενθουσιασμένα τα μοίρασαν στις γύρω παραλίες. Τι χαρά έπαιρναν όλα τα παιδιά!

Η Χρυσή είπε στις φίλες της να ξαναγεμίσουν το βαρκάκι. Όμως… «Ξύπνα, υπναρού!» φώναξε η γιαγιά Χρυσαφένια. «Θα κόψουμε το καρπούζι να δροσιστούμε».

Η Χρυσή έτριψε τα μάτια της. Το καρπούζι κύλησε αργά αργά προς τη θάλασσα. «Άσ’ το, γιαγιά, σε παρακαλώ, ας μην το κόψουμε. Νομίζω ότι αυτό το καρπούζι είναι μαγικό».

Η γιαγιά και τα κορίτσια την κοίταξαν παράξενα.

Η Χρυσή βρέθηκε δίπλα στη θάλασσα με το κόκκινο φτυαράκι της, να χτυπά το καρπούζι λέγοντάς του:

«Καρπούζι, καρπουζάκι, γίνε, σε παρακαλώ, ένα όμορφο καρπουζένιο βαρκάκι».

Η γιαγιά την κοιτούσε απορημένη. Το ίδιο και τα κορίτσια.

«Πού να σφίξουν οι ζέστες περισσότερο…» μονολόγησαν χαμογελώντας.

 

Πολυκανδριώτη Αστερόπη

Η καρπουζοπολιτεία

Μια φορά κι έναν καιρό τα καρπούζια ξεσηκώθηκαν κι ήθελαν να δημιουργήσουν τη δική τους πολιτεία. Πήραν, λοιπόν, τα εργαλεία τους κι άλλαξαν το σχήμα όλων τους. Από οβάλ, έγιναν καρδούλες, αστέρια κι ό.τι άλλο βάζει ο νους σας!

Έτσι έγιναν και τα σπίτια! Κι αφού πλάστηκαν αυτά, τα καρπούζια ήθελαν να έχουν και μια πλατεία. Εκεί, ο κάθε επισκέπτης, θα έβρισκε ένα σωρό μέσα μεταφοράς για να κάνει ανενόχλητος τα ταξίδια του.

Αφού η πλατεία ήταν τεράστια, κόκκινη κι αυτή, δίχως κουκούτσια, μπήκε στην είσοδό της το καρπουζοτρένο που πετούσε. Υπήρχαν ειδικά παράθυρα για να βλέπει κανείς τον ήλιο. Πόσο όμορφος είναι ο ήλιος σ’ αυτήν την πολιτεία, δεν λέγεται!

Επίσης, υπήρχε το καρπουζοαεροπλάνο που σε πήγαινε πάνω από τα καρπουζόδεντρα για να μαζεύεις καρπούς αλλά και το καρπουζολεωφορείο που σου επέτρεπε να κάνεις μια μεγάλη βόλτα ανάμεσα στα σπίτια.

Όλα τα μέσα ήταν πολύ μα πολύ οικολογικά, δεν χρειάζονταν βενζίνη, ήθελαν για να κινηθούν μόλις ένα μικρό ποτηράκι καρπουζοχυμό.

Είναι μια πολιτεία δίκαιη, εκτός από οικολογική, γιατί οι κάτοικοι φροντίζουν να ζουν με καλοσύνη και να ταξιδεύουν πολύ.

Για όποιον θέλει να την επισκεφτεί, το σύνθημα είναι «καρπουζεύω». Μα τι σημαίνει αυτό; Είναι μια λέξη που λένε οι κάτοικοι μεταξύ τους και σημαίνει κάνω τρέλες δίχως φόβο.

Φώναξε κι εσύ λοιπόν «Καρπουζεύω!» κι ίσως βρεθείς πολύ κοντά στην πύλη της καρπουζοπολιτείας!

 

Φλογερά Ελένη

Η περιπέτεια του κυρίου Καρπουζάκη

Ο κύριος Καρπουζάκης, πολύ αναστατωμένος, έφτασε στο γραφείο του ντετέκτιβ. Κοίταξε την πινακίδα έξω από την πόρτα για να σιγουρευτεί ότι ήρθε στο σωστό μέρος. «ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ ΨΑΞΕΒΡΕΣΤΟ» έγραφε και έτσι χτύπησε πριν μπει.

«Κύριε Ψαξεβρέστο, θέλω να σας αναθέσω μια υπόθεση» ξεκίνησε ο κύριος Καρπουζάκης με το που μπήκε. «Την εξαφάνιση...»

Ο κύριος Ψαξεβρέστο πετάχτηκε πάνω σαν ελατήριο. Με την αναδουλειά που είχε πέσει τον τελευταίο μήνα καιγόταν για μια υπόθεση.

«Ποιος εξαφανίστηκε; Πότε;»

«Τα κουκούτσια μου εξαφανίστηκαν. Θέλω να μου τα βρείτε. Θα πληρώσω καλά».

Ο ντετέκτιβ ανέλαβε την υπόθεση.

Πήρε τον μεγεθυντικό φακό του, απαραίτητο εργαλείο στην αναζήτηση ιχνών. Του ζήτησε να τον οδηγήσει στο σημείο που άρχισαν όλα και να του περιγράψει πώς τα έχασε. Ο κύριος Καρπουζάκης είπε πως, ενώ ήταν ξαπλωμένος κάτω από ένα δέντρο, τον πήρε ο ύπνος. Όταν ξύπνησε, αντιλήφθηκε πως έλειπαν τα κουκούτσια του.

«Και καταλαβαίνετε, χωρίς αυτά δεν θ’ αφήσω απογόνους».

Σε λίγο έφτασαν στο σημείο μηδέν. Ο κύριος Ψαξεβρέστο, με τον μεγεθυντικό φακό στο χέρι, άρχισε να παρατηρεί το έδαφος. Μετά από λίγη ώρα, που φάνηκε αιώνας στον κύριο Καρπουζάκη, ο ντετέκτιβ κατευθύνθηκε προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση.

«Βρήκατε κάτι;»

«Ακολουθώ κάποια ύποπτα ίχνη».

«Αχά!» αναφώνησε μετά από λίγο ο κύριος Ψαξεβρέστο. «Κύριε, σας ανακοινώνω πως τα κουκούτσια σας βρέθηκαν».

«Με κοροϊδεύεις; Εγώ δεν βλέπω τίποτα».

«Για κοιτάξτε καλύτερα στο έδαφος» απάντησε και του έδωσε τον μεγεθυντικό φακό.

Τότε ο κύριος Καρπουζάκης είδε μια στρατιά από μυρμήγκια να κουβαλούν στη φωλιά τους τα κουκούτσια του.

Αμέσως ευχαρίστησε τον κύριο Ψαξεβρέστο και τον πλήρωσε για τις υπηρεσίες του. Μετά, αφού χάρισε αρκετά κουκούτσια στα μυρμήγκια για να έχουν τροφή για τον χειμώνα, μάζεψε τα υπόλοιπα ευχαριστημένος.

 

Χιώτη Ειρήνη

Ο Καρπουζίνος και το Τριαντάφυλλο

Κάποτε, στα νότια της Ρόδου, σ’ ένα μποστάνι με καρπούζια, φύτρωσε ένα τριαντάφυλλο. Το τριαντάφυλλο, άντεξε τις αντίξοες συνθήκες και κατά τον Μάρτιο, άνθισε. Κι όλο έπαρση καμάρωνε δίπλα στα καρπούζια. «Εγώ είμαι πιο όμορφο από εσάς. Θα με βάλουν σ’ ένα ωραίο βάζο».

Εκεί κοντά μεγάλωνε κι ένα καρπουζάκι. Δεν άργησε να το ερωτευτεί. «Τι να κάνω να της τραβήξω την προσοχή;» Περνούσαν οι μέρες, το τριαντάφυλλο όχι μόνο δεν πρόσεχε το καρπούζι, κορόιδευε κιόλας. «Καρπουζίνο, έτσι στρογγυλό που είσαι, μόνο για επιδόρπιο κάνεις». Στενοχωριόταν το καρπουζάκι αλλά δεν έλεγε τίποτα. Ήταν, άλλωστε, τόσο όμορφο το τριαντάφυλλο. Πώς μπορούσε να του φέρει αντιρρήσεις;

Μια μέρα έφτασαν στο χωράφι οι αγρότες. Όσο δούλευαν, άφησαν ελεύθερα τα ζωντανά. Μια κατσικούλα, καθώς βοσκούσε, έφτασε και στο τριαντάφυλλο. «Ωραίος μεζές. Μια χαψιά θα τον κάνω» σκέφτηκε κι ετοιμάστηκε να το καταβροχθίσει. Πανικόβλητο το λουλούδι, άρχισε να ουρλιάζει. «Καρπουζίνε, σώσε με!» Ο Καρπουζίνος σύρθηκε προς το μέρος του ζώου. «Μη, καλό μου κατσικάκι. Το αγαπώ το τριαντάφυλλο». «Ναι, αλλά εγώ πεινάω». Λέγε λέγε ο Καρπουζίνος, το έπεισε. Έφυγε, ύστερα από λίγο, ψάχνοντας να βρει αλλού χορτάρι. Ντροπιασμένο το τριαντάφυλλο, του είπε: «Εγώ σε χλεύαζα κι εσύ μου έσωσες τη ζωή». Από κείνη τη μέρα, το τριαντάφυλλο, δεν κορόιδεψε ποτέ ξανά τον Καρπουζίνο. Και τον άφηνε να χαϊδεύει τα φύλλα του.

Με τον καιρό, τα δύο φυτά, έγιναν οι καλύτεροι φίλοι. Το τριαντάφυλλο δεν πήγε σε κανένα βάζο τελικά. Έμεινε εκεί, δίπλα στο χωράφι και σ’ όποιον πήγαινε να κόψει τον Καρπουζίνο, άπλωνε τα αγκάθια του και τον γρατσούνιζε. Ύστερα από κάποια χρόνια, τα δύο πλάσματα, βρέθηκαν το ένα δίπλα στο άλλο, σχεδόν αγκαλιασμένα, μέσα στις στάχτες, που κατακαίγοντας όλο το νησί, εκείνον τον Ιούλιο, έφτασε μέχρι τη θάλασσα, καίγοντας και το μποστάνι των δύο φίλων...

 

Τις ιστορίες έγραψαν μέλη της Αλατοπαρέας, στα πλαίσια μιας συγγραφικής πρόσκλησης.

Η εικόνα είναι απ’ το διαδίκτυο.

Καλοκαίρι

 

Ήλθες, ήλθες, καλοκαίρι,

κι ο Θεός πολλά

με το άγιο του το χέρι

σκόρπισε καλά.

 

Στις μυρτιές κρυμμέν’ αηδόνια

ψάλλουν λιγυρά,

και πετούν τα χελιδόνια

μ’ ελαφρά πτερά.

 

Tα μελίσσια με φροντίδες

δω κι εκεί πετούν

και με χάρη οι χρυσαλλίδες

τ’ άνθη χαιρετούν.

 

Eις τους κάμπους πρασινίζουν

χόρτα δροσερά,

εις τους λόφους ψιθυρίζουν

τα γοργά νερά.

 

Eύμορφ’ άνθη στους αέρες

χύνουν μυρωδιά

κι ανθοδέσμες στις μητέρες

φέρουν τα παιδιά.

 

Γεώργιος Βιζυηνός

 

Ξύπνημα

 

 

Έλα, ροδαυγή,

ξύπνα το παιδί,

ξύπνα το μωρό,

να μου το χαρώ,

ξύπνα το λουλούδι,

το ξεπεταρούδι,

που μοσχοβολάει

και χοροπηδάει

και γελάει και κλαίει

και λογάκια λέει

και θα βγει στην πόλη

να το χαίρονται όλοι.

 

Βασίλης Ρώτας

 

Εικόνα: Απ’ το pinterest

Παραμύθια

 

Σαν το σιτάρι σπέρνεται στον κόσμο η αλήθεια
Kι απ’ τον καθάριο σπόρο της φυτρώνουν παραμύθια.
Kαλότυχος όποιος μπορεί τα στάχυα να θερίσει
Kαι το σιτάρι απ’ τ’ άχυρο καλά να ξεχωρίσει.
Για τον μικρό τον κόπο του μεγάλο κέρδος μένει:
Όλη η αλήθεια που θα βρει στα ψέματα κρυμμένη!

Γεώργιος Δροσίνης, Παιδικά παραμύθια, Eκδότης Iωάν. N. Σιδέρης, χ.χ.

http://www.snhell.gr/kids/content.asp?id=239&cat_id=11

Εικόνα: απ' το pinterest

 

Χειμωνιάτικη αγκαλιά

 

Σαν μας έρθει ο χειμώνας, κάνει κρύο τσουχτερό.

Μες στο σπίτι μου θα κάτσω, αχ ζεστά που θα ντυθώ!

Ποδαράκια παγωμένα και χεράκια ξυλιασμένα

μα το τζάκι στο σαλόνι μια γλυκιά γωνιά για μένα.

Έξω από το παραθύρι οι νιφάδες του χιονιού

με τον άνεμο χορεύουν και γλυκά μου τραγουδούν.

Να και ένα σπουργιτάκι στέκεται και με κοιτά.

Το παράθυρο ανοίγω και το παίρνω αγκαλιά.

«Πού γυρίζεις, σπουργιτάκι;» το ρωτάω τρυφερά.

«Ψάχνω για να βρω σποράκια, να μου δώσουν τα παιδιά.»

«Πεινασμένο μου πουλάκι, ήσουν έξω στον χιονιά,

από ’δω και πέρα όμως θα ’χεις πάντα μια φωλιά!»

 

Μιχαέλα Σιδηρά

Πηγή: Ανθολόγιο, Πεζά και ποιήματα με θέματα απ’ τους μήνες και τις εποχές, εκδόσεις Αλάτι.

 

Ζωγραφιά: Ηλιάνα (μαθήτρια δημοτικού)

Τα πιο όμορφα Χριστούγεννα είναι αυτά που...

 

Τα πιο όμορφα Χριστούγεννα είναι αυτά που δεν τυλίγονται σε χρυσά χαρτιά περιτυλίγματος, δεν δένονται με πολύχρωμες κορδέλες κι ούτε στολίζονται με μεγάλους φιόγκους. Δεν είναι τα πανέμορφα στολίδια ούτε οι υπέροχες μουσικές, τα κάλαντα ή οι πεντανόστιμες και λαχταριστές λιχουδιές με τη χιονένια άχνη ζάχαρη.

Δεν είναι ακόμη τα χλιδάτα ρούχα, η ζεστή σοκολάτα που μοσχοβολάει κανέλα, η μυρωδιά του κάστανου σε κάποιο πεζοδρόμιο, το παραδοσιακό φρεσκοψημένο ζυμωτό ψωμί ή τα ξύλα που αργοκαίνε στο τζάκι.

Ούτε οι στολισμένοι δρόμοι και τα πολυκαταστήματα με τις φαντασμαγορικές βιτρίνες, τα τεράστια δέντρα στις χιονισμένες πλατείες ή οι ξέφρενοι χοροί στα βραδινά στέκια.

Δεν είναι καν ο ήχος από τα γέλια των παιδιών ανάμεσα στα δώρα τους ή οι γλυκιές χιλιοειπωμένες ευχές.

Τα πιο όμορφα Χριστούγεννα είναι αυτά που γίνονται σοκάκια για να σεργιανίσει μέσα τους η θεία Αγάπη, ν’ ανοίξει τα παράθυρα της ψυχής και να τη γεμίσει με Φως κι Αλήθεια. Τα πιο όμορφα Χριστούγεννα είναι αυτά που τυλίγουν την ψυχή μας με γεύσεις αγνότητας, αρώματα ταπεινότητας και χρώματα αγάπης. Τα πιο όμορφα Χριστούγεννα είναι αυτά που μιλούν μυστικά στην καρδιά.

Χριστούγεννα, ψυχή μου, στολίσου!

 

Βούλα Νάνη

Πηγή: Ανθολόγιο, Πεζά και ποιήματα με θέματα απ’ τους μήνες και τις εποχές, εκδόσεις Αλάτι.

 

Ζωγραφιά: Νικολέττα Γιαννιτσάρου

Καλώς ήρθες, πρώτο χιόνι!

 

Να οι πρώτες οι τουφίτσες πέφτουν απ’ τον ουρανό λευκές.

Άσπρο πέπλο έχουν ρίξει στων σπιτιών μας τις αυλές.

Το κασκόλ μου, τα γαντάκια και τον σκούφο τον ζεστό,

τις καλτσούλες και τις μπότες τα φοράω στο λεπτό.

Βγαίνω έξω και χορεύω, με χαρά χοροπηδώ.

Τα χεράκια μου ανοίγω και κοιτώ τον ουρανό.

Πώς καρδιοχτυπώ και πάλι με τον πρώτο τον χιονιά.

Μου ’χε λείψει να ασπρίζουν τα καφέ μου τα μαλλιά.

Να και τ’ άλλα τα παιδάκια στη μικρή μας γειτονιά,

κύκλο κάνουμε και όλοι τραγουδάμε δυνατά:

«Καλώς ήρθες, πρώτο χιόνι, καλώς ήρθες χειμωνιά,

χιονανθρώπους και μπαλίτσες, θα σας πλάσουμε ξανά!»

 

Μιχαέλα Σιδηρά

Πηγή: Ανθολόγιο, Πεζά και ποιήματα με θέματα απ’ τους μήνες και τις εποχές, Εκδόσεις Αλάτι.

 

Ζωγραφιά: Ιωάννα Βάλβη

 

 

Το πετράδι που έσβησε

 

Η βασίλισσα Μυριάνθη βρισκόταν ξαπλωμένη σ’ ένα κρεβάτι από πάγο με περίτεχνα σκαλίσματα. Τα είχαν φτιάξει με μαστοριά κι αγάπη οι τεχνίτες από το μακρινό βασίλειο των μαγικών συμβόλων. Την κρατούσαν αόρατη από τα κακόβουλα πνεύματα.

Το κρεβάτι βρισκόταν κάτω από το ιερό δέντρο που είχε έρθει χιλιετίες πριν από τον θρυλικό τόπο της αφθονίας και της ισορροπίας. Ήταν ακριβώς η τοποθεσία που υπέδειξε ο Λίμερικ, ο μέγας αστρονόμος όλων των βασιλείων.

Όλα τα πλάσματα του πλανήτη ήταν στραμμένα με αγωνία σ’ εκείνο το σημείο. Σιωπηλά προσεύχονταν. Περίμεναν και προσεύχονταν. Θύμησες από τα τελευταία λεπτά της μάχης. Το απόλυτο κακό ν’ απομονώνει τη βασίλισσα. Η Μυριάνθη να μάχεται κυκλωμένη από τη μανία του. Το δευτερόλεπτο εκείνο που κτυπήθηκε. Είχε πέσει στον αιώνιο ύπνο και ταυτόχρονα ο κόσμος σταμάτησε. Δεν πέθανε. Δεν ζούσε. Δεν χάθηκε μα ούτε κι υπήρχε. Όλα κι όλοι θα τελείωναν σε λίγο. Ή θα ξανάρχιζε ο κύκλος της ζωής. Προσεύχονταν να πετύχει το πείραμα, μοναδική ελπίδα τους. Αν όχι, απλώς θα σκορπίζονταν στο τίποτα.

Ο Λίμερικ κοιτούσε τον ουρανό. Μετρούσε, υπολόγιζε, μουρμούριζε αριθμούς, εξαπέλυε κατάρες. Έφτιαξε τα μαλλιά της Μυριάνθης. Έστρωσε τις ανύπαρκτες ζάρες στο φόρεμά της. Χάιδεψε με τ’ ακροδάχτυλα το στέμμα με το σβηστό πετράδι της ζωής. Το κοίταξε και κοίταξε πέρα, τον ορίζοντα, κάνοντας για τελευταία φορά υπολογισμούς.

Εκείνη τη στιγμή. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή ήταν που ο άξονας της γης θα πρέπει να έχει στραφεί.

Ω θεοί. Παλιοί και νέοι όλων των πλασμάτων, κάντε να γεννηθεί. Κάντε ν’ ανέβει ξανά. Η πρώτη ακτίνα. Οι ανάσες σταμάτησαν. Έπεσε ακριβώς στο πετράδι. Τρία, δύο, ένα. Δεν έγινε τίποτα. Τα πλάσματα πιάστηκαν μεταξύ τους. Χέρια, πόδια, σώματα, προσευχή. Ο μέγας αστρονόμος χαμογέλασε. Ήταν ο μόνος που διέκρινε τη φλόγα στο κέντρο του πετραδιού. Οι υπολογισμοί του ήταν σωστοί. Και το πείραμα πέτυχε. Η ζωή μόλις είχε αρχίσει ξανά. Ο ήλιος ανέβαινε αργά–αργά. Η φλόγα έγινε φωτιά και το στέμμα της Μυριάνθης έλαμψε.

Από τότε έχουν περάσει χιλιετίες.

Η πραγματικότητα έγινε μύθος. Τραγούδι. Παραμύθι.

Και κάθε χρόνο γιορτάζεται με φωτιές και πάθος.

Κι ας μη γνωρίζει πια κανένας το πραγματικό γιατί.

Έτσι για το «καλό».

Άντρη Καζαμία

Πηγή: Ανθολόγιο, Πεζά και ποιήματα με θέματα απ’ τους μήνες και τις εποχές, εκδόσεις Αλάτι.

 

 

Ζωγραφιά: Γεωργία Βενετσανάκη

Ο Marcellito και η διάσημη Σχολή του

 

Σε λίγες μέρες Χριστούγεννα, ο Marcellito, ένας ποντικός που ζούσε στο υπόγειο ενός σπιτιού, και φέτος την ίδια ευχή θα έκανε. Να ζει και να μη φοβάται για όλα, να μην τον κυνηγούν. Θέλει να ζήσει σαν τον γάτο, να είναι κάτω από το δέντρο μαζί με όλους, να μπορεί να κάθεται στο τζάκι, να χουζουρεύει, να τον έχουν στο γιορτινό τραπέζι και να υπάρχει κι ένα δώρο για τον ίδιο από τον Αϊ Βασίλη. Ήθελε να είναι χρήσιμος, να προσφέρει όπως όλοι στην οικογένεια που ζει στο ζεστό, όμορφο σπίτι. Θέλει να είναι περήφανος για ό,τι κάνει.    

Το αποφάσισε: θα άνοιγε μια σχολή. Ναι, ναι, μία σχολή για να βοηθάει, να προσφέρει και να μάθει σε όλα τα ποντικάκια καλούς τρόπους. Ευκαιρία τώρα που πλησίαζαν οι γιορτές, ντύθηκε Αϊ Βασίλης, στόλισε χριστουγεννιάτικα στολίδια, κρέμασε μια πινακίδα που έγραφε «Σχολή Savoir vivre για ποντικάκια!» και περίμενε τους μαθητές του.

Σε λίγο μαζεύτηκαν τρία ποντικάκια, μετά επτά κι αργότερα όλα τα μικρά ήταν εκεί και περίμεναν τι θα τους πει.

Τους μίλησε για τα Χριστούγεννα, για τη γέννηση του Χριστού, για τους μάγους, το αστέρι, τους μίλησε και για τον Άγιο μας, τον Άγιο Βασίλειο που βοηθούσε τους φτωχούς και δίδασκε τη γενναιοδωρία και την προσφορά. Τα ποντικάκια ενθουσιάστηκαν, ήθελαν να πηγαίνουν κάθε μέρα. Έτσι κατάφερε η σχολή του να γίνει ξακουστή και όλοι να θέλουν να του μοιάσουν. Είχε γίνει ο μετρ των καλών τρόπων και ο σεφ των καλών τυριών. Ναι, και των καλών τυριών γιατί εκτός από καλούς τρόπους μάθαινε στα ποντικάκια να τρώνε επιλεκτικά και σωστά! Όλοι οι έμποροι τυριών είχαν βρει την ησυχία τους. Τα αμπάρια και τα ψυγεία τους δεν κινδύνευαν, δεν είχαν απώλειες. Επίσης, όσοι τυροκόμοι διέθεταν προϊόν που δεν μπορούσε να πουληθεί, το προμήθευαν στη σχόλη του Marcellito και τους μαθητές του.

Και ξέρετε κάτι; Κάθε Χριστούγεννα ο Μarcellito και οι μικροί ποντικομαθητές στόλιζαν ένα μεγάλο κασέρι σε σχήμα δέντρου που το κατασκεύαζαν οι ίδιοι στο μάθημα των τυροκατασκευών! 

 

Στέλλα Κουρτζόγλου

Ο γκρινάρης Κουραμπιές

 

Το γιορτινό τραπέζι για το ρεβεγιόν των Χριστουγέννων ήταν στρωμένο. Η νοικοκυρά έβαζε τις τελευταίες πινελιές πριν έρθουν οι καλεσμένοι. Ακούμπησε την πιατέλα με τους κουραμπιέδες στον πάγκο της κουζίνας και πήγε να ετοιμαστεί.

Από την πιατέλα ακούστηκε ένας ήχος δυσαρέσκειας. Ο κύριος Κουραμπιές σηκώθηκε όρθιος κι έριξε μια ματιά απέναντι. Κούνησε το κεφάλι του και είπε θυμωμένα:

«Nτροπή! Εγώ, ο Κουραμπιές, το γλυκό των γλυκών, που με προσφέρουν στον κόσμο για αρραβώνες, για γάμους και για το δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων να βρίσκομαι στο ίδιο τραπέζι μαζί με τα μελομακάρονα και τις δίπλες. Πού καταντήσαμε, πόσο πιο χαμηλά θα πέσω; Ποιος; Εγώ, να είμαι στο ίδιο τραπέζι με τους χειρότερους εχθρούς μου.»

Άρχισε να βηματίζει νευρικά πέρα δώθε. Τότε ακούστηκε η φωνή της γαλοπούλας από τον φούρνο.

«Τι έχεις, βρε γρουσούζη, και γκρινιάζεις χριστουγεννιάτικα; Από τα νεύρα σου θα πικρίσεις σαν φαρμάκι κι αλίμονο σε αυτόν που θα σε φάει.»

«Εσύ να κοιτάς τη δουλειά σου. Όχι επειδή πήρες την θέση του χοιρινού να μας κάνεις κουμάντο! Μας ήρθες από τα ξένα κι έχεις άποψη; Ναι, να το μάθουν όλοι ότι παλιά τα Χριστούγεννα, εδώ στην Ελλάδα, ο κόσμος έτρωγε χοιρινό κρεάς αλλά έφτασαν τα αμερικάνικα έθιμα και πήρες θέση στο εορταστικό τραπέζι. Και θέλεις τώρα να μας το παίζεις ειρηνοποιός.»

«Σήμερα είναι μέρα χαράς. Γεννιέται ο Χριστός κι εσύ αντί να είσαι χαρούμενος, είσαι μέσα στη μαυρίλα. Κακώς είσαι άσπρος, μαύρος θα έπρεπε να είσαι, σαν το κάρβουνο. Τι έχουν τα μελομακάρονα κι οι δίπλες; Μια χαρά γλυκά είναι. Όλοι μας δουλεύουμε σαν ομάδα ώστε το εορταστικό τραπέζι να είναι νόστιμο κι αξέχαστο. Και, δεν μου λες, γιατί είσαστε εχθροί; Τι έχετε να χωρίσετε;»

Την κοίταξε τη γαλοπούλα ο κύριος Κουραμπιές θυμωμένα και απάντησε φωναχτά:

«Τι έχουμε να χωρίσουμε; Πλάκα μου κάνεις; Οι κύριοι θέλουν να μου πάρουν την πρωτιά στα εορταστικά γλυκά. Ιδίως τα μελομακάρονα που με τους νεοτερισμούς τους εμφανίζονται με νέα εμφάνιση, καλυμμένα με σοκολάτα. Έτσι οι άνθρωποι τα προτιμούν κι αφήνουν εμένα τον Κουραμπιέ στην άκρη, λες και δεν είμαι κι εγώ γλυκό Χριστουγέννων. Όσο για τις δίπλες, άσε, να μη μιλήσω και γι’ αυτές τις σιγανοπαπαδιές. Μου μοστράρονται στα μαγαζιά δίπλα στο σιρόπι μελιού και τα εξτρά καρύδια. Κι εκεί που ο πελάτης είναι έτοιμος να με αγοράσει, κερδίζουν το ενδιαφέρον του και ξεχνάει την ύπαρξη μου. Αυτό είναι αθέμιτος ανταγωνισμός. Εγώ έχω μόνο τη λευκή άχνη ζάχαρη. Ούτε στρώση σοκολάτας, ούτε επιπλέον σιρόπι μελιού και άλλα εφέ. Δεν θα τους αφήσω να μου πάρουν τον θρόνο.»

Η γαλοπούλα έβαλε τα γέλια

«Ποιον θρόνο, καλέ μου; Νομίζω αντί για αμύγδαλο στο μυαλό σου έχεις κουκούτσι. Τα κακόμοιρα τα μελομακάρονα κι οι δίπλες δεν είπαν τίποτα κακό. Άλλωστε αυτός είναι ο τρόπος παρασκευής τους. Πώς τολμάς να τους λες εχθρούς όταν δεν σε έχουν πειράξει; Και δίκιο να είχες, μάθε αυτό: ο Χριστός είπε Αγαπάτε αλλήλους. Πώς θέλεις να αποκαλείς τον εαυτό σου γλυκό των Χριστουγέννων, της γιορτής της αγάπης,  ενώ σκορπάς μίσος τριγύρω;»

Ο κύριος Κουραμπιές γύρισε το κεφάλι προς το τραπέζι με το πράσινο τραπεζομάντηλο. Αίσθημα ντροπής τον κατέλαβε. Είχε δίκιο κι ας τα τον πονούσαν τα λόγια της. Έπρεπε να επανορθώσει άμεσα. Πώς όμως; Το κατσουφιασμένο πρόσωπό του άλλαξε. Ένα χαμόγελο το φώτισε.

«Συγγνώμη, γαλοπούλα. Συγγνώμη, μελομακάρονα και δίπλες. Πάμε όλοι μαζί να κάνουμε το φετινό τραπέζι το καλύτερο που έχουν ζήσει μέχρι σήμερα οι καλεσμένοι μας. Καλά Χριστούγεννα σε όλους!»

Πήρε έναν αγιοβασιλιάτικο κόκκινο σκούφο και τον φόρεσε στο κεφάλι του. Αμέσως μετά πήρε ένα κομμάτι κόκκινο χαρτί και έφτιαξε πολλές καρδούλες. Επάνω τους έγραψε Καλά Χριστούγεννα. Μετά άρχιζε να μοιράζει τις καρδιές στους πρώην εχθρούς, στη γαλοπούλα και στη σαλάτα που δεν συμμετείχε καθόλου στη διένεξη.

Η ατμόσφαιρα άλλαξε αμέσως προς το καλύτερο.

Στο τραπέζι κατεφθαναν τα πιάτα και οι καλεσμένοι άρχιζαν να τρώνε ενώ έπιναν παράλληλα κρασί τσουγκρίζοντας τα ποτήρια τους ευχόμενοι Καλά Χριστούγεννα. Τραγούδια και κάλαντα πλημμύριζαν την ατμόσφαιρα ενώ τα φώτα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο χρωμάτιζαν όμορφα τον χώρο.  Όλα κυλούσαν όπως έπρεπε. Λίγο μετά το φαγητό η οικοδέσποινα άδειασε το τραπέζι για να φέρει τα γλυκά.

Ο Κουραμπιές περίμενε, με τους φίλους του πια, τα μελομακάρονα και τις δίπλες, να κλείσουν την βραδιά του ρεβεγιόν με αγωνία. Η δικιά τους μεγάλη στιγμή πλησίαζε.  Θα άφηναν μια υπέροχη γλυκιά γεύση στο στόμα των καλεσμένων βάζοντας ένα όμορφο τέλος στο τραπέζι του ρεβεγιόν;

Ο κύριος Κουραμπιές χαιρέτησε με ένα χαμόγελο τους νέους του φίλους λίγο πριν τρία δάκτυλα τον αρπάξουν από την πιατέλα και τον βάλουν ξάπλα σε μια χαρτοπετσέτα που ήταν γεμμάτη με κόκκινους Αγιοβασίληδες. Καθώς βρισκόταν ψηλά στον αέρα φώναξε χαρούμενος δυνατά ενώ κουνούσε το χέρι του χαιρετώντας τους:

«ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!»

 Η μεγάλη στιγμή είχε φτάσει και είχε ένα μικρό τρακ. Ήταν το πρώτο γλυκό που διάλεξε κάποιος καλεσμένος.

 Ο νεαρός τον πρόσφερε σε μια κοπέλα που καθόταν δίπλα του. Εκείνη πήρε τη χαρτοπετσέτα με το γλυκό. Ποτέ της δεν είχε δοκιμάσει έναν τόσο νόστιμο κουραμπιέ. Η υπέροχη γεύση γέμισε το στόμα της ευχάριστα. Η αποστολή του κύριου Κουραμπιέ είχε στεφθεί από επιτυχία.

 

Σωκράτης Μπουζούκας