Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Καθυστερημένη άνθιση



Ένας κάκτος είχε φυτρώσει στη μέση της ερήμου, στη μέση του πουθενά. Δεν ήταν ευχαριστημένος από τη ζωή του: «Στέκομαι εδώ χωρίς να κάνω τίποτα, άσχημος, αγκαθωτός και άχρηστος. Κανένα ζώο δεν με πλησιάζει, κανένα πουλί δεν στέκεται στα κλαδιά μου –ποια κλαδιά δηλαδή…» είπε ρίχνοντας μια ματιά στα παχιά αγκαθερά φύλλα του.

Ο καιρός περνούσε. Κάθε μέρα μεγάλωνε και πιο πολύ ο κάκτος, κάθε μέρα πίστευε ότι γινόταν πιο άσχημος και πιο άχρηστος.

— Γιατί να μην είμαι κι εγώ χρήσιμος σε κάτι; αναρωτιόταν. Γιατί να μην έχω κι εγώ κάτι όμορφο να προσελκύει τα πουλιά και τα έντομα, παρά στέκομαι εδώ μόνος κι έρημος, μια ζωή χωρίς κανένα σκοπό;

— Δεν έχεις άδικο που νιώθεις άσχημα, συμφώνησε μια μικρή σαύρα που περνούσε από εκεί. Τα πουλιά πετούν στον αέρα και γυρίζουν σ’ όλο τον κόσμο, τα λουλούδια ομορφαίνουν τη φύση, ακόμα κι εγώ, μια μικρή σαύρα, νιώθω ότι στολίζω την άμμο με τη γραμμωτή πλάτη μου. Εσύ κάθε μέρα γίνεσαι και πιο άσχημος.

Δεν ήθελε και πολύ να νιώσει ακόμα χειρότερα ο κάκτος. Έτσι συνέχισαν να περνούν οι μέρες του, ένιωθε να γερνάει και πώς του έμενε λίγος καιρός ακόμα.

— Τι χρειαζόταν να υπάρχω; αναρωτιόταν. Πέρασα μια ολόκληρη ζωή και δεν έκανα τίποτα σπουδαίο. Τώρα είναι πια πολύ αργά, ακόμα κι αν έβρισκα τι θα μπορούσα να κάνω.

Ξαφνικά, μια μέρα, ένιωσε ένα ρίγος σε ένα από τα πλατιά φύλλα του. Δεν ήξερε τι συνέβαινε, αλλά μια απέραντη χαρά τον κυρίευσε.  Στην άκρη του φύλλου πετάχτηκε το πιο όμορφο λουλούδι που είχε δει ποτέ η έρημος. Όλη η περιοχή ευωδίασε από το άρωμά του. Τα πουλιά και τα έντομα ξεκινούσαν από την άλλη άκρη να έρθουν να μυρίσουν, να θαυμάσουν το πανέμορφο λουλούδι και να συγχαρούν τον κάκτο. Οι πεταλούδες δεν ήθελαν να ξεκολλήσουν από πάνω του και, τη νύχτα, ακόμα και το φεγγάρι, που πάντα ήταν σκυθρωπό, φαινόταν τώρα να χαμογελά στον κάκτο.

— Ποτέ δεν είναι αργά να δώσεις κάτι, είπε εκείνος στον εαυτό του. Και μερικές φορές, όσο πιο καλό είναι αυτό, τόσο πιο πολύ αργείς να το ετοιμάσεις.

(Μεξικό)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΓΟΥΤΑΣ, Η Σοφία των Λαών, εκδόσεις Σαΐτα.


Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Τη σημερινή εικόνα έκανε η Ελπίδα Σπυριδοπούλου.



Ονομάζομαι Ελπίδα Σπυριδοπούλου και είμαι γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αθήνα, με καταγωγή από τον Πόντο και την Πελοπόννησο. Άρχισα να ασχολούμαι με το σχέδιο μετά τα 18, παρακολουθώντας μαθήματα στο πνευματικό κέντρο της γειτονιάς μου. Ακολούθησαν μαθήματα ελευθέρου σχεδίου και χρώματος, σκίτσου και γελοιογραφίας και, τέλος, μαθήματα interior design. Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ μαθήματα κεραμικής. Και υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα που με περιμένουν και τα περιμένω να συναντηθούμε μέσα από την τέχνη και να γεννήσουμε κάτι καινούργιο!
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:





Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Για πες μας, πώς σου φάνηκε;