Γράφτηκαν με αφορμή την ανάγνωση του μυθιστορήματος Το Ψέμα, της Ζωρζ Σαρή, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη και τις πέντε προτεινόμενες δραστηριότητες δημιουργικής γραφής, που δόθηκαν στα μέλη στα πλαίσια της διαδικτυακής παιδικής λέσχης ανάγνωσης ενηλίκων των Εκδόσεων Αλάτι.
Φωτογραφίες:
Βάσω, Βίκυ, Γαβριέλα, Γεωργία, Γιώτα, Ειρήνη, Ελένη, Κυριακή, Μαρίνα, Πόπη.
...
Αν το ψέμα είχε... Αν η αλήθεια είχε...
χρώμα,
μυρωδιά,
ήχο,
γεύση,
υφή.
Γιάννου Μαρίνα
Ένα κόκκινο Ψέμα,
κυλάει σαν αίμα.
Η τραχιά του εικόνα,
σου γδέρνει το σώμα.
Μια οσμή σού θυμίζει
το κλειστό σπίτι πώς μυρίζει.
Τα νύχια σου μέταλλα γδέρνουν,
στριγκές αναμνήσεις σού φέρνουν.
Κι αυτή η πικρή σταγόνα,
να θυμίζει τον χαμένο αγώνα.
Το κίτρινο φουστάνι η Αλήθεια φοράει
μετάξι απαλό, χαϊδεύει από όπου περνάει,
ένα μωρό ευτυχισμένο γελάει,
λουλούδια στο πέρασμα της σκορπάει,
μια σοκολάτα σού αφήνει που κρατάει.
Δούστου Ιωάννα
Το Ψέμα
Μαύρο χρώμα έχει το ψέμα,
μυρωδιά από ασβό,
ήχο σαν παραφωνία,
γεύση από πικρό γλυκό
και υφή τραχιά σαν βράχο.
Η Αλήθεια
Η αλήθεια έχει χρώμα ουράνιου τόξου,
μυρωδιά θαλασσινή,
ήχο κελαηδίσματος,
γεύση γλυκιά, φανταστική
και υφή σαν το μετάξι.
Καρασαββίδου Ελένη
Το ψέμα
Αν το ψέμα είχε χρώμα, θα ήταν γκρίζο, σαν ουρανός πριν από την καταιγίδα.
Αν είχε μυρωδιά, θα μύριζε καμένο χαρτί και στάχτη.
Αν είχε ήχο, θα ήταν ένας ψίθυρος που τρέμει.
Αν είχε γεύση, θα ήταν πικρή, σαν άγουρος καρπός.
Αν είχε υφή, θα ήταν σαν αγκάθι που πληγώνει όποιον το αγγίζει.
Η αλήθεια
Αν η αλήθεια είχε χρώμα, θα ήταν το κίτρινο του ήλιου.
Αν είχε μυρωδιά, θα μύριζε βρεγμένο χώμα μετά τη βροχή.
Αν είχε ήχο, θα ήταν το κελάηδημα ενός πουλιού.
Αν είχε γεύση, θα ήταν δροσερό νερό που ξεδιψά την ψυχή.
Αν είχε υφή, θα ήταν μια ζεστή αγκαλιά
Κιζιρίδου Γεωργία
Το ψέμα
Μια γκρίζα μπάλα χνουδωτή
Σαν μαλλιά ανακατεμένα με κόμπους
Πέφτουν κάτω τούφες τούφες
Δίχως να ακούγονται
Απαρατήρητο περνάει
Όμως με τον χρόνο
Μυρίζει θειάφι
Μια παλαιότητα που βαραίνει
Η αλήθεια
Κίτρινο σαν φρέσκο λεμόνι
Σκληρή η σάρκα
Χωρίς πολλούς χυμούς
Μυρίζει άνθος της άνοιξης
Την στιγμή που ξυπνάει η φύση
Η πρώτη δροσοσταλίδα της ημέρας
Λύχνου Πέπη
Αν το ψέμα είχε...
χρώμα, θα ήταν του σκοτεινού ουρανού που σου καταπλακώνει την ψυχή.
Μυρωδιά θα ανέδιδε σάπιου που σε κάνει να κρατάς την αναπνοή σου,
με ήχο στριγκό μετάλλου που σέρνεται πάνω σε μάρμαρο,
γεύση λεμονιού που δάκρυα φέρνει στα μάτια
και υφή ηλεκτρισμένου υφάσματος που σου θυμίζει τον κίνδυνο.
Αν η αλήθεια είχε...
χρώμα, θα έμοιαζε με το ουράνιο τόξο που δεν αφήνει απέξω καμία απόχρωση
και μυρωδιά πασχαλιάς την Ανάσταση για να φέρει τη λύτρωση.
Ήχο θα ήταν άρπας που χαλαρώνει και φέρνει ύπνο γλυκό στα βλέφαρα,
με γεύση σοκολάτα που τυλίγει θεϊκά τον ουρανίσκο
και υφή βελούδου που σε τυλίγει τους κρύους χειμώνες.
Μπλιούμη Ελένη
Γκρίζο χρώμα η ψευτιά,
μούχλα μυρίζει φανερά.
Ψίθυρος βουβός στ’ αυτί
παντού το ψέμα να αντηχεί.
Γεύση ξινή στο στόμα αναπηδά,
την ανάσα κόβει και τη σταματά.
Τραχιά η υφή σου ψέμα,
πληγώνει και την καρδιά ματώνει.
Αλήθεια! Φως του ήλιου λαμπερή,
κατάλευκο αστέρι,
το γιασεμί τ’ αυγερινού,
τη μυρουδιά θα φέρει.
Κρυστάλλινος ήχος καθαρός,
την ησυχία σκίζει
κι έχει η γεύση μιαν ορμή,
βελούδινο ποτάμι,
ποτίζει τις ελπίδες μας στο άδοξο σκοτάδι.
Πλιάτσικα Βάσω
Αν το ψέμα είχε...
Αν το ψέμα είχε χρώμα,
θα ήταν πρασινοκίτρινο,
σαν τη χολή που σταλάζει.
Αν το ψέμα είχε μυρωδιά,
θα ήταν σαν κλούβιο αυγό,
παλιό και χαλασμένο.
Αν το ψέμα είχε ήχο,
θα ήταν σαν τις Σειρήνες
που πλάνευαν όσους τις άκουγαν.
Αν το ψέμα είχε γεύση,
θα ήταν στην αρχή γλυκό
και πικρό στο τέλος.
Αν το ψέμα είχε υφή,
θα έμοιαζε με τραχύ ύφασμα
γεμάτο αγκάθια.
Αν η αλήθεια είχε...
Αν η αλήθεια είχε χρώμα,
θα ήταν γαλάζιο φωτεινό,
σαν του ουρανού όταν ξημερώνει.
Αν η αλήθεια είχε μυρωδιά,
θα ήταν σαν κήπος μοσχομυριστός,
με όλα τα λουλούδια του ανθισμένα.
Αν η αλήθεια είχε ήχο,
θα ήταν τραγούδι γλυκό της μάνας
που ταχταρίζει το μωρό της.
Αν η αλήθεια είχε γεύση,
θα ήταν σαν το μέλι που φτιάχνουν
στις κυψέλες τους οι μέλισσες.
Αν η αλήθεια είχε υφή,
θα ήταν βαμβάκι απαλό
που απλώνεται στους κάμπους.
Το “δικαστήριο”
Δύο ομάδες στο facebook “δικάζουν” τη Χριστίνα.
Η μία την υπερασπίζεται.
Η άλλη την κατηγορεί.
Γιάννου Μαρίνα
(από τον τοίχο της Τάνιας)
Κοπελιά, τα ψέματα σου τελείωσαν! Κάτσε στο θυρωρείο σου κι άσε μας. Που ήθελες να συναναστρέφεσαι και μαζί μας. Από την αρχή σε κατάλαβα, ότι κάτι παίζει με εσένα. Γιατί αλλιώς θα μας καλούσες στο "καταπληκτικό" σου σπίτι, που δεν ξέραμε καν πού είναι και θα μιλούσες για τον εαυτό σου. Τα ψέματα δεν συγχωρούνται, τώρα όλοι θα σου γυρίσουν την πλάτη και η παρέα θα γίνει πάλι όπως πριν! Πριν έρθεις και μας τα διαλύσεις ΟΛΑ.
(από τον τοίχο του Αλέξη)
Τι σοκ το σημερινό! Δεν καταλαβαίνω πάντα τα κορίτσια αλλά εντάξει, δεν τρέχει τίποτα. Πού να φανταστώ πως η Χ. δεν είχε απλώς τις κοριτσίστικες συμπεριφορές. Σε κανέναν δεν αρέσουν τα ψέματα αλλά υπάρχουν και ψέματα αθώα, που δεν κάνουν κακό στους άλλους. Σιγά, δεν έγινε και τίποτα που δεν μας είπε με τη μία όλα τα προβλήματα της οικογένειάς της. Εγώ δεν έχω θέμα πάντως και θα συνεχίσω να κάνω παρέα μαζί της.
Κιζιρίδου Γεωργία
1.
Η εν λόγω μαθήτρια κρίνεται ένοχη, χωρίς ελαφρυντικά, γιατί ο στόχος της ήταν σαφής από την αρχή... Να παραπλανήσει, να κοροϊδέψει, να εμπαίξει και εν πάση περιπτώσει, να ζήσει αριβιστικά ανάμεσά μας...
2.
Στο πρόσωπο, πόσο μάλλον στα μάτια, της συμμαθήτριάς μας δεν βλέπω ένα άτομο που χρησιμοποίησε το ψέμα ούτε για να βλάψει, ούτε για να αποκομίσει όφελος σε προσωπικό επίπεδο. Αντιθέτως, βλέπω ένα θύμα των κοινωνικών και οικογενειακών καταστάσεων που το οδήγησαν για λόγους αυτο-προστασίας και συναισθηματικής επιβίωσης να απομακρυνθεί για ένα διάστημα από τη σκληρή αλήθεια που βίωνε στη ζωή της... Κύριοι ένορκοι, ζητάμε την κατανόησή σας και την επιείκειά σας...
Το πορτρέτο της Χριστίνας με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης
