Αν σου πέσει ένα βουβάλι στο κεφάλι

 

Γράφτηκαν με αφορμή την ανάγνωση του παραμυθιού Αν σου πέσει ένα βουβάλι στο κεφάλι, του Ευγένιου Τριβιζά, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο και τις πέντε προτεινόμενες δραστηριότητες δημιουργικής γραφής, που δόθηκαν στα μέλη στα πλαίσια της διαδικτυακής παιδικής λέσχης ανάγνωσης ενηλίκων των Εκδόσεων Αλάτι.

 

Φωτογραφίες: Γιώτα, Πόπη, Βάσω, Γεωργία, Γαβριέλα

 

«Γεια σας. Είμαι το βουβάλι που έπεσε στο κεφάλι σας και έχω κάτι να σας εξομολογηθώ...»

Δούστου Ιωάννα

Γεια σας. Είμαι το βουβάλι που έπεσε στο κεφάλι σας και έχω κάτι να σας εξομολογηθώ... Δεν ήρθα πάνω σας για να σας καταστρέψω... Είμαι ένα αθώο και ήσυχο βουβάλι. Μη σας ξεγελά το μέγεθός μου ούτε το βάρος μου. Θέλω να είστε τόσο ξέγνοιαστοι όσο εγώ, να ζείτε ήρεμα και να μάθετε να αγαπάτε και να είστε ευγνώμονες ακόμη και για ένα μικρό λουλουδάκι που βλέπετε ανθισμένο. Έπεσα στο κεφάλι σας για να μάθετε, ίσως με βαρύ τρόπο αρχικά, πως η ζωή είναι ωραία όπως και να είστε, ό,τι και να έχετε. Και να θυμάστε ότι αν αισθάνεστε πως κανείς δεν σας αγαπάει, σας αγαπώ εγώ. Είμαι ένα ακάκο και ήρεμο βουβάλι.

Καραβασίλη Πόπη

Γεια σας. Είμαι το βουβάλι που έπεσε στο κεφάλι σας.

Κατά αρχάς θα συστηθώ:

Δεν είμαι απλώς ένα βουβάλι, που ζει ήρεμα στο δάσος. Όχι! Είμαι αυτό το κάτι με τα πολλά ονόματα: Στραβοπατούσα, κυρα-Αναποδιά, λαίδη Γκαντεμιά, Ατυχία Καραμπινάτη…

Με τι μοιάζω; Πώς είναι μια πεταλούδα όμορφη, ανάλαφρη, ευχάριστη… Ε, εγώ είμαι το ακριβώς αντίθετό της.

Μη νομίζετε ότι ζηλεύω τις πεταλούδες. Καθόλου. Οι άνθρωποι λένε πως τις αγαπάνε, αλλά τις φυλακίζουν σε συλλογές. Αυτοί έχουν κηρύξει πόλεμο σε όλα, ακόμα και στον εαυτό τους.

Με φοβούνται τόσο πολύ που ενώ συνήθως είμαι ένα μικρό άσχημο, κρύο, μα χρήσιμο σαυράκι, εκείνοι με βλέπουν σαν βουβάλι.

Εγώ απλώς υπάρχω. Κάτι χρήσιμο θα έχω να προσφέρω. Ίσως να είμαι η μετενσάρκωση μιας σκοτωμένης πεταλούδας.

Αν μπορούσα να μιλήσω θα σας έλεγα: Μη με ταΐζετε με τύψεις, θυμό, φόβο. Κοιτάξτε με, βγάλτε με στο φως, ακούστε τι έχω να σας πω. Ίσως έτσι μπορέσω μια μέρα να γίνω ξανά… πεταλούδα.

Λύχνου Πέπη

Γεια σας. Είμαι το βουβάλι που έπεσε στο κεφάλι σας και έχω κάτι να σας εξομολογηθώ

Καθόλου δεν ήθελα να σας συνθλίψω, αλήθεια, επιθυμία μου ήταν μόνο να σας χαιρετίσω και μαζί σας ένα παγωτό να μοιραστώ.

Την ισορροπία μου όμως έχασα ξαφνικά κοιτώντας πίσω και καθόλου δεν προσπαθώ να δικαιολογηθώ. Πώς να σας το πω;

Ξέρω… το βάρος μου τους μικρούς τους φοβίζει και τους μεγάλους πολύ τους ενοχλεί αλλά θέλω να σας εκμυστηρευτώ ότι μόνο τη φιλία σας ζητώ.

Λίγο χώρο στην αυλή σας και λίγο χρόνο από τη ζωή σας!

Πλιάτσικα Βάσω

Γεια σας. Είμαι το βουβάλι που έπεσε στο κεφάλι σας και έχω κάτι να σας εξομολογηθώ. Έκανα ολόκληρο ταξίδι για να έρθω! Ξεκίνησα από τη λίμνη Κερκίνη, όπου παρέα με τα αδέρφια μου και τους γονείς μου βοσκούσα αμέριμνο στις όχθες της.

Ώσπου μια μέρα άκουσα τους ανθρώπους που άρμεγαν το γάλα μου, να λένε ότι ήρθε η ώρα να με πάρουν για σφαγή, επειδή έχω πολύ νόστιμο κρέας, που μάλιστα έχει μεγάλη διατροφική αξία…

Φαντάζεστε τότε πώς ένιωσα! Ακριβώς όπως εσείς τώρα! Σαν να έπεσε ένα βουβάλι στο κεφάλι μου! Ευτυχώς είχα τη λύση! Από μικρό παίζω ένα παιχνίδι με τα σύννεφα, ακροβατώ πάνω τους και βλέπω τη γη από ψηλά. Πολλές φορές, όταν χάνω την ισορροπία μου, αρχίζω τις βουτιές στα κεφάλια των ανθρώπων. Το ένστικτό μου με καθοδηγεί και διαλέγω ανθρώπους με δύναμη σαν και εσάς, ώστε να βρίσκετε, όπως εγώ, τρόπους και να αντιμετωπίζετε τις δυσκολίες!

Ραπάνη Γαβριέλα

Γεια σου, εγώ είμαι το ξακουστό βουβάλι που έπεσε στο κεφάλι σου. Είμαι ο φόβος ο κρυφός, είμαι όλα εκείνα τα βάρη που χωρίς να το θέλεις κουβαλάς, οι αρνητικές οι σκέψεις, τα ανείπωτα, τα ξεχασμένα, τα απωθημένα.Έπεσα με φόρα στο κεφάλι σου και έφερα τα πάνω κάτω.Όμως μπορεί και να είμαι τελικά ένα γυάλινο βουβάλι που μεμιάς μπορείς να σπάσεις και να γίνω θρύψαλα. Μα εσύ μόνο κουβαλάς τη δύναμη για αυτό. μικρή μου και κανένας άλλος, να θυμάσαι!

 

«Πώς μαγειρεύεται η αισιοδοξία» 

Δούστου Ιωάννα

​2 φλιτζάνια γλύκα

​3 κούπες υπομονή

​2 γεμάτες κουταλιές σούπας αγάπη

​1 χούφτα μουσική

​Μερικές σταγόνες χρώμα

​1 κουταλάκι, στο τέλος, που περικλείει όλη τη θάλασσα και την ηρεμία.

Καραβασίλη Πόπη

Συνταγή αισιοδοξίας:

1. Πάρε μια μεγάλη απόχη και ψάρεψε τους φόβους σου στη σκοτεινή λίμνη των τεράτων.

2. Βγάλε τους έναν έναν στο φως και βούτηξέ τους στη μαγική σου κολυμπήθρα.

3. Αφαίρεσε τα αγκάθια: «Όλα», «πάντα», «τίποτα», «σίγουρα», «αποκλείεται»… Και όλα τα μαύρα: «Απαίσια λάθη», «δεν αξίζω», «δεν θα τα καταφέρω»…

4. Βάλε χρώμα και άρωμα.

5. Βάπτισε τον φόβο στη μαγική κολυμπήθρα σου και φώναξε δυνατά το νέο του όνομα!

Λύχνου Πέπη

Συνταγή αισιοδοξίας:

Σε μια μεγάλη αγκαλιά βάζουμε 2 βαθιές ανάσες (εισπνοή-εκπνοή) κλείνοντας τα μάτια μας. Φέρνουμε στο μυαλό μας για 1 λεπτό την εικόνα βουτιάς σε θάλασσα Αυγούστου. Μετά για 10 δευτερόλεπτα χαμογελάμε και ρίχνουμε κάτω από τη γλώσσα 3 σταγόνες γέλιο με άρωμα μπισκότο βουτύρου. Προσθέτουμε ελάχιστη ποσότητα καρτερικότητας και 20 γραμμάρια «ναι» ελέγχοντας προσεκτικά μήπως μας ξέφυγε κανένα «όχι». Κάνουμε υπομονή για 5-6 λεπτά, γαρνίρουμε με λίγη αγάπη και μερικά όνειρα και απολαμβάνουμε.

Ραπάνη Γαβριέλα

Υλικά:

Ένα ποτήρι γεμάτο αγάπη

Ένα κουτάλι της σούπας νότες

Ένα κουταλάκι του γλυκού αλμύρα της θάλασσας

Ένα ποτήρι του νερού παιδικές φωνές

Και για την επικάλυψη πολλά πολλά χαμόγελα

 

«Αν σου πέσει μια Δευτέρα στο κεφάλι…»

Δούστου Ιωάννα

Αν σου πέσει μια Δευτέρα στο κεφάλι, μην ξεχνάς, θα έρθει πάλι Κυριακή. Και αν η ζωή σου στραβά σου ήρθε πάλι, θα έρθει η μέρα που το φως θα ξαναβγεί. Στης ζωής τις συννεφιασμένες Δευτέρες, μην ξεχνάς: θα έρθουν ηλιόλουστες και ξέγνοιαστες Κυριακές. Και αν από τα όνειρά σου μακριά αισθάνεσαι πως είσαι πάλι, μην ξεχνάς πως κάτω από τα σύννεφα υπάρχει πάντα ένας λαμπερός ήλιος!

Καραβασίλη Πόπη

Αν σου πέσει μια Δευτέρα στο κεφάλι, μην πεις:

• «Φτου να πάρει η ευχή! Πάλι εσύ εδώ;»

• «Παναγία μου! Ξυπνήστε με, βλέπω εφιάλτη!»

• «Ξουτ, δρόμο! Μη μου σπας τα νεύρα!»

• «Μάνα μου, ποιος με καταράστηκε;»

Κράτα το παράθυρο του νου σου ανοιχτό, φόρα το κράνος σου και πες:

• «Κάποτε θα έρθει και η Κυριακή!»

• «Και τις Δευτέρες ανθίζουν τα λουλούδια!»

• Δευτέρα είναι… θα περάσει!»

• «Δεν μπορώ να την κάνω γιορτή, μπορώ να χαράξω τον δρόμο για να φτάσω στη γιορτή».

Και κάποτε, κάποτε θα βροντοφωνάξεις: «Φτου! Ξελευθερία!»

Λύχνου Πέπη

Αν σου πέσει μια Δευτέρα στο κεφάλι

Να κάνεις ότι δεν την είδες! Να χαζέψεις τις φωτογραφίες που τράβηξες την Κυριακή στο πάρτι γενεθλίων της ξαδέρφης σου. Να ξετυλίξεις και να γευτείς τα κουλουράκια που φτιάξατε με τη γιαγιά το Σάββατο. Να τηλεφωνήσεις στη μαμά σου και να της παραγγείλεις για το μεσημέρι μακαρόνια με κιμά. Να ετοιμάσεις μια ζωγραφιά για το δωμάτιο της καλύτερής σου φίλης.

Και μην ξεχάσεις να πάρεις το σημειωματάριό σου και να αρχίσεις τα σχέδια για το επόμενο σαββατοκύριακο. Μπορείς να αρχίσεις τις προετοιμασίες γράφοντας κιόλας «Τρίτη…»

Πλιάτσικα Βάσω

Αν σου πέσει μια Δευτέρα στο κεφάλι,

να λες πάλι καλά που ήρθε

και δεν την περίμενες κοιτώντας το ρολόι με αγωνία

μέχρι να φτάσει αργοπορημένη.

 

Αν σου πέσει μια Δευτέρα στο κεφάλι

και νιώθεις κουρασμένος απ’ της Κυριακής τις βόλτες τις πολλές,

μην το βάζεις κάτω και μη λυπηθείς,

μεμιάς θα φύγει κι η Τρίτη θα έρθει πάλι.

 

Αν σου πέσει μια Δευτέρα στο κεφάλι,

κοίταξέ την καλά πώς είναι στολισμένη,

για εσένα ήρθε κι ας είναι αγουροξυπνημένη.

 

Αν σου πέσει μια Δευτέρα στο κεφάλι,

μη λυγίσεις και μη στενοχωρηθείς,

που στη δουλειά σου πάλι θα βρεθείς,

καθώς το μεσημέρι θα ξεκουραστείς.

 

Αν σου πέσει μια Δευτέρα στο κεφάλι,

κλείσε τα μάτια σου σφιχτά και ονειρέψου

πως χαράζει της Κυριακής το πρωινό.

 

Αν σου πέσει μια Δευτέρα στο κεφάλι,

μπορείς να της ζητήσεις να σου πει,

αν μπέρδεψε τον δρόμο της

ή αν ήρθε επίτηδες εσένα για να δει.

Ραπάνη Γαβριέλα

Αν σου πέσει μια Δευτέρα στο κεφάλι, μην πεις: «Αχ τι με βρήκε πάλι!»

Μια μέρα είναι κι αυτή...

Πρώτη πρώτη στη σειρά είναι πάντα, αλλά νίωθει σαν μια μόνη μπάντα!

Αν τα κλάματα θα βάλει  απ’ τα δάκρυα θα πνίξει τις υπόλοιπες τις μέρες!

Μες στην αγκαλιά σου να ’χεις τη Δευτέρα πρώτη πρώτη, γιατί μην παραξενευτείς αν από το κλάμα της θα δεις ένα Δ να σου πέφτει στο κεφάλι σαν στεφάνι!

 

Τι με σώζει όταν όλα πηγαίνουν στραβά;

Το δικό μας... φαρμακείο αισιοδοξίας!

Δούστου Ιωάννα

Όταν όλα πηγαίνουν στραβά, περπατώ δίπλα στην ακρογιαλιά. Παρατηρώ τα λουλούδια, τα δέντρα και τα ζώα. Ακούω τα κελαηδήματα των πουλιών, το θρόισμα των δέντρων, τον ήχο της θάλασσας. Πλέκω με νήματα κοσμήματα. Ακούω μουσική. Φτιάχνω κρέμες προσώπου. Χορεύω.

Καραβασίλη Πόπη

Το φαρμακείο της αισιοδοξίας μου περιέχει πολλά βιβλία. Βιβλία με ιστορίες, με παραμύθια, με ψυχολογία. Χρώματα, μολύβια, καμβάδες, αριθμούς τηλεφώνων και ένα καλό ζευγάρι παπούτσια για βόλτες.

Λύχνου Πέπη

Το δικό μου φαρμακείο αισιοδοξίας έχει φρέσκια λεμονάδα και κουλουράκια με σουσάμι. Μερικά βιβλία, παλιές ταινίες και λίγη μουσική. Έχει τη σκυλίτσα μου και μια βόλτα στη φύση, ένα ταξίδι και πολλές αγκαλιές!

Πλιάτσικα Βάσω

Το δικό μου φαρμακείο της αισιοδοξίας είναι φτιαγμένο με νότες και γλυκές μελωδίες που ξεκουράζονται σε πεντάγραμμα, ταξιδεύουν με τραγούδια στις συχνότητες του ραδιοφώνου, ξεχωρίζουν στις ιδιαίτερες χροιές των μουσικών οργάνων, αντηχούν από τα πλήκτρα ενός πιάνου, τις χορδές μιας κιθάρας, τον ασκό της γκάιντας και ξεσηκώνουν σε βήματα χορών που είναι γεμάτοι ρυθμό, δύναμη και συναισθήματα χαράς.

Ραπάνη Γαβριέλα

Φαρμακείο αισιοδοξίας για μένα είναι οι θετικές σκέψεις, μια βόλτα στη θάλασσα, μουσική, βιβλία και μια καλή ταινία

 

Η πιο άχρηστη συμβουλή

Ποιες συμβουλές ακούμε συχνά αλλά δεν βοηθούν πραγματικά;

Λύχνου Πέπη

Η πιο άχρηστη συμβουλή: «Μην αγχώνεσαι!»

 

 

 

Πρόσκληση για συμμετοχή σε συλλογικό βιβλίο

Δημιουργικό κάλεσμα

Πρόσκληση για συμμετοχή σε συλλογικό βιβλίο

«Σύντομα παραμύθια για γίγαντες»-Εκδόσεις Αλάτι

Επιμέλεια-συντονισμός ύλης: Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous  

Εξώφυλλο, σκίτσα: Ιωάννα Καλοστεφάνου

https://www.facebook.com/profile.php?id=100059445703849

Αν γράφετε ή αν θέλετε να γράψετε σύντομα παραμύθια, ελάτε στην παρέα μας, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να ετοιμάσουμε μία μοναδική συλλογή!

Μέρος των εσόδων θα διατεθεί σε κάποιον φορέα που στηρίζει παιδιά (π.χ. παιδικά χωριά SOS ή σε κάποιον σύλλογο για παιδιά με ειδικές ανάγκες κόκ., θα το αποφασίσουν από κοινού οι συγγραφείς που θα δηλώσουν συμμετοχή).

 

...

Οι γίγαντες είναι αναπόσπαστο κομμάτι όχι μόνο της ελληνικής, αλλά και της παγκόσμιας μυθολογίας και λαϊκής παράδοσης. Είναι τα πανίσχυρα πλάσματα που γεννήθηκαν από την ανάγκη των ανθρώπων να δώσουν μορφή στη δύναμη της φύσης, στο άγνωστο και στο θαυμαστό.

Στην αρχαία Ελλάδα θεωρούνταν παιδιά της Γαίας, όντα με τεράστια δύναμη, που τόλμησαν να τα βάλουν ακόμη και με τους θεούς του Ολύμπου.

Στις ιστορίες πολλών λαών τούς συναντάμε σε βουνά, σπηλιές, πυκνά δάση και σε κάστρα χαμένα μέσα στα σύννεφα.

Στο μυαλό των ανθρώπων οι γίγαντες είναι πελώριοι και τρομεροί. Με ένα μόνο βήμα μπορούν να διασχίσουν ποτάμια, με ένα χέρι να ξεριζώσουν δέντρα και με μια φωνή να κάνουν τη γη να τρέμει. Συχνά φυλούν θησαυρούς, μαγικά αντικείμενα ή μυστικά που κανείς άλλος δεν γνωρίζει.

Άλλοτε παρουσιάζονται άγριοι και φοβεροί κι άλλοτε καλόγνωμοι και αγαθοί. Μερικοί ζουν απομονωμένοι από τον κόσμο ενώ άλλοι λαχταρούν τη φιλία και τη συντροφιά.

Εκτός απ’ τους γίγαντες όμως, υπάρχουν και οι γιγάντισσες, που πρωταγωνιστούν, επίσης, σε μύθους και παραμύθια απ’ όλο τον κόσμο.

Λένε πως καθένας και καθεμιά τους κρύβει μια αφήγηση που δεν έχει ακούσει ακόμα κανείς.

Μήπως κάποιος γίγαντας ή κάποια γιγάντισσα σάς ψιθυρίζει αυτήν τη στιγμή στο αυτί τη δική του/της;

Ακονίστε τα μολύβια σας και... ξεκινάμε! 

…

Για απορίες, κόστος συμμετοχής και για εκδήλωση ενδιαφέροντος, στείλτε μήνυμα στο yotakotsafti1@yahoo.gr

Συμμετοχές δεκτές ως 25 Ιουνίου

Αποστολή κειμένων-χρημάτων από 26 Ιουνίου μέχρι 26 Ιουλίου

...

Το πρώτο βιβλίο της σειράς, Σύντομα παραμύθια για νεράιδες, κυκλοφόρησε το 2025 και σε μικρό χρονικό διάστημα εξαντλήθηκε.

Η δωρεά, εκ μέρους των συγγραφέων και των Εκδόσεων Αλάτι, έγινε στη Φλόγα, τον σύλλογο γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια.

https://www.ekdoseisalati.com/p/syntoma-paramythia-gia-neraides/

 

(φωτογραφία: Ανδριάνα Μαστοράκη)

Ιούνιος και Καλοκαίρι

 

Κοτσαύτη Γιώτα

«Καλοκαίρι, άντε, βιάσου, σε περιμένω για να κατέβουμε μαζί στη Γη» είπε ο Ιούνιος.

«Καταφθάνω! Και φέρνω μαζί μου ζεστασιά, λιχουδιές και παιχνίδια!»

«Τι καλά! Εγώ ετοιμάζομαι να κλείσω τα σχολεία. Πόσο θα χαρούν τα παιδιά!»

«Αυτό να λέγεται!»

«Ας μην τα απογοητεύσουμε. Είναι γεμάτα σχέδια και όνειρα».

«Θα τα πλημμυρίσουμε με χαρά» υποσχέθηκε το Καλοκαίρι κι έκλεισε την παραφουσκωμένη του βαλίτσα...

 

Πλιάτσικα Βάσω

Ο άνεμος έφερνε μια διαφορετική ζεστασιά, μαζί με ένα χαρούμενο τραγούδι που ακουγόταν από μακριά.

«Ο Ιούνιος και το Καλοκαίρι, ήρθαμε πιασμένα χέρι-χέρι,

φορέσαμε τα γιορτινά μας και είναι στολισμένα τα μαλλιά μας!

Τα χαρωπά τα πρόσωπά μας, δεν μπορούν να κρύψουν τη χαρά μας!»

Ήταν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που πλησίαζαν τραγουδώντας με κέφι.

«Νιώθω πως η ώρα κοντεύει» είπε το αγόρι, ο Ιούνιος, όπως έλεγε η πινακίδα πάνω στα ρούχα του.

«Συμφωνώ απολύτως μαζί σου» απάντησε το κορίτσι, που το όνομά του ήταν Καλοκαίρι. «Κοίταξε πίσω μας, ο ήλιος άρχισε να φωτίζει δυνατά! Έρχεται να μας συνοδεύσει, γιατί χωρίς αυτόν δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε στη γη. Είναι ο καθημερινός σύντροφός μας, που μας βοηθά να ζεσταίνουμε τους ανθρώπους».

Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν την κουβέντα τους και ένιωσαν τη μεγάλη ζεστασιά του ήλιου, που τα έκλεισε στην αγκαλιά του. Το ταξίδι για τη γη είχε ξεκινήσει!

 

 

Η εικόνα δημιουργήθηκε μέσω ΑΙ  για το ιστολόγιο.

Τα κείμενα γράφτηκαν με αφορμή το παιχνίδι γραφής εδώ:

https://www.facebook.com/groups/1006082537869676

 

Οικογένεια σημαίνει...

Καρασαββίδου Ελένη

Οικογένεια σημαίνει... 

το φαγητό της μαμάς

που μοσχοβολά αγάπη,

το πρωινό ξύπνημα

με ένα γλυκό φιλί.  

Είναι οι εκδρομές και τα γέλια,

τα παιχνίδια και οι αγκαλιές,

παραμύθια το βράδυ,

οι φωτογραφίες που κρατούν

τις πιο όμορφες στιγμές.

Είναι άνθρωποι που σε αγαπούν

ό,τι κι αν γίνει. 

Οικογένεια σημαίνει

μια μικρή ζεστή φωλιά

γεμάτη αγάπη.

 

Κοτσαύτη Γιώτα 

Οικογένεια σημαίνει... 

...παπούτσια διαφόρων μεγεθών στην είσοδο

...λουλούδια στο μπαλκόνι

...βιβλιοθήκη με κάθε είδους βιβλίο

...τραγούδια κάθε λογής

...χρώματα χρώματα χρώματα

...κουζίνα γεμάτη μυρωδιές

...άπλυτα ποτήρια στον νεροχύτη

...απλώστρες φορτωμένες με ρούχα

...φρεσκοσφουγγαρισμένα πατώματα

...διαφορετικές φωνές που μαθαίνουν να ακούνε

...χέρια που δεν μοιάζουν μα κρατιούνται σφιχτά

...διαδρομές που συναντιούνται χωρίς να είναι ίδιες

...κι ένα «μαζί» που δεν έχει μόνο μία μορφή!

  

Μόσχοβα Γαρυφαλλιά 

Οικογένεια σημαίνει... 

...ένα κάδρο στον τοίχο

με μια φωτογραφία γεμάτη πρόσωπα,

αδιάφορες ηλικίες,

ίδιο φόντο,

χαμόγελα ζεστά

και χρώματα

που δεν ξεθωριάζουν ποτέ!

  

Χατζηχάννα Έλενα 

Οικογένεια σημαίνει...

 αποδοχή χωρίς προϋποθέσεις,

σημαίνει ξέρω πώς νιώθεις,

ξέρω τι σκέφτεσαι

και σου κρατάω το χέρι σφιχτά όσο το έχεις ανάγκη.

Οικογένεια σημαίνει διαβάζω την ψυχή σου,

 ξέρω τις λέξεις,

ξεβολεύομαι, μπαίνω μπροστά, σε υποστηρίζω.

Γιατί σ’ αγαπώ!

Η εικόνα δημιουργήθηκε μέσω ΑΙ  για το ιστολόγιο.

Τα κείμενα γράφτηκαν με αφορμή το παιχνίδι γραφής εδώ:

https://www.facebook.com/groups/1006082537869676

 

Μαμά

Κοτσαύτη Γιώτα

Παγάκια στον ήλιο

Η μαμά άπλωσε μια μεγάλη κουβέρτα δίπλα στα αγριολούλουδα. Ο Βλάσης κι η Λίνα κάθισαν δίπλα της χωρίς να μιλάνε.

Ο Βλάσης φοβόταν γιατί, κάθε βράδυ εδώ και μέρες, έβλεπε έναν τρομακτικό εφιάλτη.

Η Λίνα στενοχωριόταν γιατί, στο σχολείο, δεν τη διάλεγαν πρώτη στις ομάδες που έκαναν για τα παιχνίδια τους.

Η μαμά τούς αγκάλιασε με όλη της τη δύναμη.

Και τότε συνέβη κάτι μαγικό. Οι φόβοι κι οι στεναχώριες άρχισαν να λιώνουν όπως τα παγάκια στον ήλιο...

 

Πλιάτσικα Βάσω

Η αγκαλιά που ανθίζει!

Εκείνη μόλις είχε επιστρέψει από ένα μακρινό ταξίδι που την κρατούσε μακριά τους. Πριν προλάβει να μπει στο σπίτι, είδε τα μικρά της βλαστάρια, τα παιδιά της, να τρέχουν με δύναμη κοντά της. Πόσο είχαν μεγαλώσει! Και πόσο έλαμπαν από τη χαρά τους που την έβλεπαν!

Κάθισε καταμεσής του κήπου, άπλωσε τα χέρια της και εκείνα κούρνιασαν στην αγκαλιά της. Καθώς σιγοψιθύριζαν λόγια αγάπης, τα χέρια όλων έμοιαζαν με αλυσίδα που πλεκόταν γλυκά για να τους κρατήσει ενωμένους.

Το ένιωσε ο άνεμος και φύσηξε απαλά το μυστικό τους στα λουλούδια, που άρχισαν να λικνίζονται, ακολουθώντας την πνοή του. Μικρά και μεγάλα άνθη με το μεθυστικό άρωμά τους και κόκκινες καρδούλες απλώθηκαν γύρω από τη σφιχτή αγκαλιά, που έμοιαζε να ανθίζει την αγάπη!

 

Χαραμή Μεταξία

Πρωτομαγιά 

Εκείνο το πρωί ξύπνησαν νωρίς. Ήταν Πρωτομαγιά. Θα έπλεκαν το στεφάνι μαζί με τη μαμά. Κατέβηκαν στον κήπο. Τα τριαντάφυλλα λιγοστά. «Πάμε στο διπλανό λιβάδι. Έχει μαργαρίτες» είπε ο Κωστάκης. «Ναι» φώναξε η Στελλίτσα με ενθουσιασμό. Έφυγαν λοιπόν τρέχοντας, χωρίς να ειδοποιήσουν κανέναν. Η μητέρα τελείωσε τις πρωινές δουλειές του σπιτιού και τα φώναξε να κατέβουν στον κήπο για το στεφάνι.

Όμως δεν πήρε απάντηση. Ανησύχησε κι άρχισε να ψάχνει παντού. Πουθενά τα παιδιά. Απομακρύνθηκε αρκετά μέχρι που έφτασε στο ανθισμένο λιβάδι. Τα είδε από μακριά. Έκλαιγε από χαρά και θυμό μαζί. Έτρεξε κοντά τους, τα αγκάλιασε. Ο θυμός έφυγε. Μόνο χαρά! Το αεράκι φυσούσε. Χαιρόταν κι αυτό μαζί τους. Τα λουλούδια έγειραν τα κεφαλάκια τους κι αγκάλιασαν την ευτυχισμένη παρεούλα. Ο ήλιος γέλασε. Συνέχισε τον δρόμο του κάνοντας τον κόσμο χαρούμενο. Πρωτομαγιά, άνθρωποι και φύση στην καλύτερη στιγμή τους!

 

Χίου Έλσα

Το χρυσό τσακαλάκι

Η μαμά αγαπάει πολύ τ’ ανθισμένα χωράφια της άνοιξης. Τις Κυριακές με λιακάδα μας παίρνει μαζί της, να περπατήσουμε στη φύση. «Τάκη μου, μη φωνάζεις τόσο. Θα ξυπνήσεις το χρυσό τσακαλάκι». «Πού κοιμάται το χρυσό τσακαλάκι;» ρωτάει η Μάρω, η αδελφή μου. «Στην κουφάλα της γέρικης ελιάς. Ελάτε κοντά, να καθίσουμε ανάμεσα στις παπαρούνες και τα χαμομήλια». Κάθισε σταυροπόδι η μαμά και μας πήρε στην αγκαλιά της. «Πότε θα ξυπνήσει το χρυσό τσακαλάκι;» «Μόλις πέσει η νύχτα, Μάρω μου. Τις βραδιές με φεγγάρι στο τρίχωμά του λαμπυρίζουν χρυσές ανταύγειες. Είναι σπάνιο ζώο και απαγορεύεται να το πειράξουν οι κυνηγοί. Είναι όμορφο και το προστατεύει ο νόμος». «Τι όνειρο να βλέπει άραγε το τσακαλάκι;» ρώτησα. «Σίγουρα ονειρεύεται τη μαμά του, που έφυγε μακριά, να του βρει φαγητό. Όταν γυρίσει, θα το αγκαλιάσει με το σώμα της και θα το ξυπνήσει για να φάει. Ύστερα θ’ αρχίσει να το μαθαίνει να φωνάζει τους φίλους του απ’ το δασάκι. Ούϊ Ούϊ! Ελάτε να παίξουμε! Ούϊ Ούϊ Ούϊ! Η τσακαλομάνα τού έφερε φρούτα και αποφάγια με κρέας. Τα φέρνει από εκεί που πετάνε τα σκουπίδια τους οι άνθρωποι. Κι αμέσως μαζεύονται τα χρυσά τσακαλάκια και φωνάζουν χαρούμενα. Άντε, παιδιά. Πάμε κι εμείς να μαζέψουμε αλισφακιές και ρίγανη». Όταν φτάσαμε στο σπίτι, η αγκαλιά της μαμάς ήταν γεμάτη κλαδάκια ρίγανης. Τι όμορφα που μυρίζει η αγάπη στην αγκαλιά της μαμάς! Καλό βράδυ, τσακαλάκι! Ούϊ Ούϊ.

 

 

Η εικόνα δημιουργήθηκε μέσω ΑΙ  για το ιστολόγιο.

Τα κείμενα γράφτηκαν με αφορμή το παιχνίδι γραφής εδώ:

https://www.facebook.com/groups/1006082537869676

 

 

 

Ανθισμένοι Κρίνοι

Γράφτηκαν με αφορμή την ανάγνωση της ποιητικής συλλογής «Ανθισμένοι Κρίνοι», της Πόπης Μπαλαμώτη Σπιτά, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Βεργίνα και τις τρεις προτεινόμενες δραστηριότητες δημιουργικής γραφής, που δόθηκαν στα μέλη στα πλαίσια της διαδικτυακής παιδικής λέσχης ανάγνωσης ενηλίκων των Εκδόσεων Αλάτι.

Φωτογραφίες: Πόπη, Γιώτα, Μαρίνα, Γαβριέλα, Βάσω, Ειρήνη, Πέπη

...

ΚΡΙΝΟΣ

Γιάννου Μαρίνα

Ξύπνημα

Λευκό λουλούδι ξεδιπλώνεται

στης άνοιξης τη ζεστασιά

κρυμμένο μέσα στης γης τη θαλπωρή

ξυπνά στην αγκαλιά της Παναγιάς.

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Αθόρυβα

Ευγενικός και ντελικάτος,

δίχως βιασύνη ανθίζεις,

διακριτικά σκορπάς την ευωδιά σου,

με όλους τη μοιράζεσαι,

βαθιά ριζώνεις,

αγνός και ταπεινός.

...

ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΚΡΙΝΟΣ, ΘΑ ΑΝΘΙΖΑ ΟΤΑΝ...

 Γιάννου Μαρίνα

...όταν η φύση θα ξυπνήσει

κι ακούσω τα πέταλα των λουλουδιών ν’ ανοίγουν,

...όταν τα γιασεμιά σκορπίσουν τ’ άρωμά τους

...όταν οι άνθρωποι έρθουν στα χωριά με τις λαμπάδες τους στα χέρια,

...όταν η ζέστη στο χώμα κάνει χαρακιές,

τότε είναι η ώρα να βγω

από της γης την ασφαλή αγκαλιά

και να φωτίσω του κήπου την πιο όμορφη γωνιά.

...

ΤΙ ΦΟΒΗΘΗΚΕ Ο ΚΡΙΝΟΣ

Γιάννου Μαρίνα

Ο μικρός κρίνος άρχισε να ξεδιπλώνεται ανάμεσα στις ίριδες, τα γεράνια και τις μαργαρίτες. Μια λευκή κουκκίδα στην πολύχρωμη παλέτα του κήπου. Κοίταξε γύρω του. Όλα ήταν τόσο όμορφα! Χρώματα παντού, βόμβοι εντόμων, τα πάντα λουσμένα με το ανοιξιάτικο φως. Κι εκεί στη μέση του κήπου αυτός, ένας μικρός κρίνος, που μόλις ξύπνησε από τη χειμερινή ραστώνη.

«Αχ, πως θα ’θελα να ήμουν κόκκινος ή έστω μοβ. Οι μέλισσες προτιμούν τα έντονα χρώματα, κι εγώ είμαι το μόνο άσπρο λουλούδι. Θα στέκομαι εδώ, στη μέση του κήπου και δεν θα έχω ούτε έναν φίλο. Κανένα έντομο δεν θα δοκιμάσει το νέκταρ μου, δεν θα μου ψιθυρίσει τα μυστικά της άνοιξης».

Κι απόμεινε να κοιτάει θλιμμένος την κοσμοσυρροή του κήπου.

Μια μέλισσα στάθηκε πάνω του και άρχισε να ρουφάει το νέκταρ με την προβοσκίδα της. Ο κρίνος έμεινε ακίνητος απολαμβάνοντας το γαργαλητό στα πέταλά του.

«Είμαι απλώς ένας λευκός κρίνος... » ψιθύρισε.

«Στα τόσα χρώματα αυτού του κήπου το λευκό σου χρώμα λάμπει σαν αστέρι! Το φως του ήλιου πέφτει πάνω σου και μας οδηγεί από μακριά, σαν φάρος. Αν δεν ήσουν εσύ, ο κήπος δεν θα είχε αυτήν τη λάμψη. Μικρέ κρίνε, μη φοβάσαι να ξεχωρίσεις, εκεί βρίσκεται άλλωστε η ομορφιά, στο θάρρος του να είσαι μοναδικός!»

 

Καραβασίλη Πόπη

Ο Κρίνος που κράτησε την Άνοιξη

Πέρασαν πολλά χρόνια και το παλιό περιβόλι έμεινε ήσυχο και ξεχασμένο.

Τα λουλούδια λύγισαν, η γη αγρίεψε, αγκάθια φύτρωσαν σαν πληγές.

Κι όμως, ανάμεσά τους στεκόταν ένας άσπρος κρίνος, το λουλούδι της Παναγίας.

Φοβήθηκε την εγκατάλειψη και τη σκληρή γη. Μα η πίστη τού μίλησε για ελπίδα. Δεν ζήτησε ποτέ πολλά. Φύλαξε μέσα στον βολβό του κάθε σταγόνα νερού, σαν μνήμη ζωής, σαν υπόσχεση. Και κάθε άνοιξη, κόντρα στη λήθη, άνοιγε το άνθος του, λευκό, καθαρό, σαν μήνυμα εμπιστοσύνης μέσα στη σιωπή.

Ένα παιδί τον είδε. Στάθηκε, θαύμασε το χαμόγελο μέσα στα αγκάθια, έσκαψε απαλά τη γη και μετέφερε τον βολβό στην αυλή του.

Κι από τότε, ο κρίνος άνθιζε εκεί.

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Μη φοβάσαι το φως!

Ο κρίνος μεγάλωνε σε μια κατακόκκινη γλάστρα. Δεν φοβόταν το κρύο, ούτε το σκοτάδι. Αυτό που φοβόταν ήταν...

Το φως. Ναι, το φως!

«Με το φως δεν μπορείς να κρύψεις τίποτα. Κι αν δεν είμαι αρκετά όμορφος; Αρκετά... αρκετός;» μονολογούσε.

Έτσι έμενε κλειστός ακόμα κι όταν ο ήλιος άρχισε να ζεσταίνει τη γη. Τα υπόλοιπα λουλούδια άνοιγαν και γελούσαν κι εκείνος τα κοιτούσε σιωπηλά.

Ώσπου μια ηλιαχτίδα ήρθε κοντά του, τον χάιδεψε απαλά και του είπε: «Μη φοβάσαι το φως!»

Ο κρίνος σάστισε. Δεν ήταν κάτι πρωτότυπο αυτό που άκουσε, όμως κάτι άλλαξε μέσα του.

Τις επόμενες μέρες άνοιξε λίγο λίγο τα πέταλά του. Ευωδίασε ο τόπος! Μερικά παιδιά πλησίασαν, έσκυψαν και τον μύρισαν. «Τι καλός που είσαι» είπε ένα κορίτσι. «Μοιράζεσαι μαζί μας την ομορφιά σου και το μόνο αντάλλαγμα που ζητάς είναι λίγο νεράκι και ζεστασιά» συνέχισε ένα αγόρι.

Ο κρίνος στάθηκε πιο καμαρωτά. Και τότε άκουσε ένα ψιθύρισμα: «Είδες; Δεν χρειαζόταν να κρύβεσαι. Το φως είναι φίλος σου!»

 

Πλιάτσικα Βάσω

Ένας μικρός άσπρος κρίνος καμάρωνε παρέα με τα αδέρφια του στην αγκαλιά της γλάστρας με τις μεγάλες πράσινες φυλλωσιές. Ταυτόχρονα ένιωθε τις γερές ρίζες του φυτού να τον στηρίζουν βαθιά στο χώμα.

Ξάφνου ένα αεράκι φύσηξε και τον κούνησε απαλά. Είδε ένα χέρι να έρχεται προς το μέρος του. Φοβήθηκε… Αμέσως λύγισε, έσκυψε και πρόλαβε να κρυφτεί πίσω από ένα μεγάλο φύλλο. Έμεινε ακίνητος, σαν να μην ανάπνεε, παρόλο που η καρδιά του χτυπούσε δυνατά.

Όταν ένιωσε ότι όλα ησύχασαν, κοίταξε κρυφά. Ευτυχώς το χέρι δεν ήταν πια εκεί… Βγήκε από την κρυψώνα του ανακουφισμένος. Όλα ήταν στη θέση τους! Πόσο φοβήθηκε ότι εκείνο το χέρι θα τον έκανε να αποχωριστεί την οικογένειά του!

 

Ρεσβάνη Βασιλική

Ένας κρίνος άρχισε να μεγαλώνει τυχαία στην κορυφή ενός απόκρημνου βράχου. Από εκείνο το σημείο μπορούσε να δει τη θάλασσα, να σκάει με τα αφρισμένα κύματά της στη βάση του βράχου, μα και το βουνό πάνω του να αγγίζει τον ουράνιο θόλο. Δεν ήξερε κανένα άλλο λουλούδι, γνώριζε μόνο τα χορταράκια, που και αυτά υπόμεναν τις δυσκολίες του να αντέχεις πάνω στον βράχο: βροχή, ανέμους, ηλιοφάνεια ατέρμονη. Μια μέρα ένας ορειβάτης βρέθηκε δίπλα του. Το θαύμασε, το φωτογράφισε, το δημοσίευσε -και ό,τι σπάνιο φυτρώνει σε τόσο δύσβατο μέρος- και έφυγε. Δεν τον ρώτησε... Δεν με ρώτησε... Τι κάνεις; Πώς βρέθηκες εδώ μόνος σου... Δεν με ρώτησε...