Γακοπούλου Βάγια
-Ε βέβαια, πάλι εμένα! Ξύπνα, Γενάρη, σήκω να ξεκινήσεις την καινούργια χρονιά! Λες και δεν έχει άλλα παιδιά! Αυτά να κοιμούνται του καλού καιρού κι εγώ να περπατώ μέσα στο κρύο μόνος μου!
Ο Γενάρης περπατούσε νευρικά και μουρμούριζε! Κι όσο θύμωνε, τόσο πιο πολύ κρύο έκανε και τόσο πιο πυκνό χιόνι έριχνε.
Τόσο είχε θολώσει η σκέψη του που δεν άκουσε τα γέλια και τις φωνές που τον καλούσαν μέχρι που μια αφράτη χιονόμπαλα προσγειώθηκε στο κεφάλι του! Γύρισε απότομα κι ενώ ήταν έτοιμος για καβγά, ξαφνικά χαμογέλασε. Ένα κοριτσάκι, χωμένο μέχρι τη μέση στο χιόνι, προσπαθούσε να τον φτάσει και σκόνταφτε και χαιρόταν και από τα γέλια δεν μπορούσε να σταθεί όρθιο.
-Ε, συ, με λένε Νιόβη! Θες να γίνουμε φίλοι; άκουσε μια τσιριχτή φωνούλα που έβγαινε από τη γη λες και του μιλούσε το λευκό σεντόνι που τη σκέπαζε και μια χιονόμπαλα καρφώθηκε στη μύτη του αυτήν τη φορά.
-Και το ρωτάς; απάντησε αυτός και ανταπέδωσε απαλά την μπαλιά. Από κείνη τη στιγμή ούτε κατάλαβε πώς πέρασαν οι ώρες, οι μέρες, αφού είχε ένα μικρό χεράκι να τον κρατάει κι ένα χαμόγελο να ζεσταίνει την καρδιά του!
Γκιντίδου Δήμητρα
Ο Γενάρης, μικρό παιδάκι, πηγαίνει πάντα, παντού την Πρωτοχρονιά, κρατώντας το χέρι του Αϊ Βασίλη. Και σιγά σιγά μεγαλώνει.
Στην πόλη μας τον υποδέχτηκε η νεράιδα Νιόβη, που έγινε η καλύτερη φίλη του. Τον συνόδευσε παντού, του έδειξε τα πάντα, αναφέροντας ποια είναι δικά του πράγματα και μπορεί να τα δείχνει στον κόσμο ως περιουσία του.
Πρώτα του έδειξε χιόνια και παγωμένους νερένιους κρυστάλλους. Μετά αλκυόνες που ήθελαν να γεννήσουν αυγά. Ανθισμένες αμυγδαλιές μ’ άσπρα και ροζ ανθάκια. Κόκκινα, λευκά και φούξια κυκλάμινα. Ανεμώνες κόκκινες και μοβ. Σπουργίτια που έψαχναν σποράκια, κοτσύφια και τσίχλες που έτρωγαν κούμαρα. Του έδειξε τον ήλιο με τα δόντια του και κάποιες ηλιόλουστες μέρες.
Τα ’βαλε σ’ ένα σακούλι και μερικά ακόμα και του ’πε:
- Καλέ μου φίλε, Γενάρη, λέω να συνεργαστούμε μεταξύ μας. Εσύ με τα δύο σου πρόσωπα, που λέει τ’ όνομά σου, το χαρούμενο και το σκληρό, κι εγώ με τη νέα ζωή, που λέει τ’ όνομά μου. Νομίζω θα γίνουμε πολύ χαρούμενοι, αν βοηθήσουμε έτσι, να προχωρήσει καλά όλος ο χρόνος στους ανθρώπους και στη φύση. Τι λες;
Μπλιούμη Ελένη
Ο Γενάρης αρνιόταν πεισματικά να έρθει, παρά τα παρακάλια του πατέρα του και των αδελφών του. Το ανακοίνωσε και στη φίλη του τη Νιόβη, που τη βρήκε να παίζει στο πάρκο.
-Δεν θα έρθω φέτος Νιόβη! Δεν θα χαρίσω τον πρώτο μήνα του έτους στους ανθρώπους, ούτε κάλαντα… ούτε δώρα… ούτε γιορτές.
-Μα γιατί, καλέ μου Γενάρη; ρώτησε με έκπληξη το κορίτσι. Σε περιμένουμε όλοι με λαχτάρα, με ελπίδα να πραγματοποιηθούν όνειρα, με αισιοδοξία για ειρήνη.
-Νιόβη μου, οι άνθρωποι έγιναν σκληροί, αχάριστοι. Κυβερνιούνται από το χρήμα, όχι από την αγάπη. Διεκδικούν, πολεμούν για να έχουν όλο και περισσότερα. Όχι, όχι, το σκέφτηκα καλά, δεν θα έρθω, είπε ο Γενάρης και με βαριά καρδιά έφυγε.
Εκείνη στενοχωρημένη έτρεξε ευθύς στο φεγγάρι.
-Φεγγαράκι μου λαμπρό, ο Γενάρης δεν θέλει να έρθει φέτος. Τι θα κάνουμε;
Το φεγγαράκι τής ψιθύρισε κάτι στο αυτί κι η Νιόβη συμφώνησε.
Την επόμενη ημέρα το κουδούνι χτύπησε και ο Γενάρης, ανοίγοντας, είδε μπροστά του όλα τα ζωάκια που είχαν πέσει σε χειμέρια νάρκη, πουλιά από μακρινές χώρες, μικρά παιδιά να του χαμογελούν και τη Χιονούλα να κρατά μια χούφτα χιόνι.
Κοίταξε τη Νιόβη και είπε: Πάμε, μας περιμένουν…!
Πλιάτσικα Βάσω
Στην καρδιά του δάσους χιόνιζε δυνατά. Η Νιόβη, τυλιγμένη μέσα στα ζεστά, γιορτινά, χειμωνιάτικα ρούχα της, στάθηκε στο ξέφωτο μπροστά στα χιονισμένα έλατα, παρέα με λίγα ζώα και γεμάτη ανυπομονησία. Η μεγάλη στιγμή της υποδοχής του Γενάρη είχε φτάσει!
Η ίδια, μέρες νωρίτερα, είχε αναλάβει, όπως κάθε χρόνο, να βοηθήσει τον Γενάρη να έρθει χωρίς προβλήματα στη γη. Φορώντας τα μαγικά γυαλιά της αναγνώρισε όλα τα μυστικά μονοπάτια στους χάρτες και έγραψε σημειώματα με οδηγίες. Έτσι ο Γενάρης όχι μόνο βρήκε και πάλι εύκολα τον δρόμο, αλλά ήταν σίγουρος ότι ο δρόμος αυτός ήταν σωστός, χάρη στη Νιόβη, που τόσο την εμπιστευόταν καθώς και την προσεκτική μελέτη της.
Ξάφνου μια από τις πολλές χιονονιφάδες που χόρευαν γύρω από τη Νιόβη, η μεγαλύτερη και η πιο λαμπερή, ακούμπησε στο χέρι της. Η Νιόβη χαμογέλασε χαρούμενη βλέποντάς τη. Προσπάθησε να την κρατήσει απαλά αλλά εκείνη στριφογύρισε με δύναμη αλλάζοντας μορφή! Στη θέση της εμφανίστηκε ο ίδιος ο Γενάρης, παγωμένος αλλά γελαστός, που της είπε τρυφερά: «Είσαι η καλύτερή μου φίλη! Πάντα με υποστηρίζεις και με βοηθάς! Σε ευχαριστώ!»
Χίου Έλσα
Ήλθε ο Γενάρης απ' τον χιονόλευκο δρόμο με έλκηθρο. Αμέσως άνθισε η αμυγδαλιά έξω απ' το σπίτι της φίλης του της Νιόβης. Βγήκε να τον καλωσορίσει και σκέπασαν το παλτουδάκι της και την κουκούλα της λευκάνθεμα και χιονονιφάδες. Η Νιόβη λέει πως είναι η βοηθός του Γενάρη, του παγωνιάρη. Τον υποδέχτηκε με κάλαντα και γλυκόλογα. Στο κατώφλι του σπιτιού της, για χάρη του, έσπασαν ρόδια με χίλιες ρόδινες χαντρούλες, που τρώγονται και είναι γλύκα. Τριάντα μέρες τον βοηθάει να φτιάξουνε σχολείο από πάγο για τα χιονανθρωπάκια. Ο Κύριος Γενάρης είναι σπουδαίος δάσκαλος. Σαν τους τρεις Ιεράρχες, που τους σέβεται και τους γιορτάζει λίγο πριν φύγει για διακοπές στον Βόρειο Πόλο. «Ξέρεις, Νιόβη μου, πως κάθε χιονονιφάδα είναι τέλεια; Κοίταξέ με τα μεγεθυντικά γυαλιά σου. Ένα αριστούργημα είναι. Του Θεού και των Αγγέλων. Κι εσύ είσαι το καλύτερο κορίτσι του κόσμου και θα είσαι για πάντα βοηθός μου. Θα φροντίζεις τα χιονανθρωπάκια, τα ζωάκια και μένα, που σε τριάντα μέρες θα έχω γίνει Γερο-Γενάρης.
Η εικόνα δημιουργήθηκε μέσω ΑΙ αποκλειστικά για το ιστολόγιο.
Γράφτηκαν με αφορμή το παιχνίδι γραφής εδώ:
https://www.facebook.com/groups/1006082537869676
Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποιο κείμενο στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.
Το ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.
Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr
Ευχαριστούμε θερμά!
.png)
