Το Ψέμα (μέρος 2)

 

Γράφτηκαν με αφορμή την ανάγνωση του μυθιστορήματος Το Ψέμα, της Ζωρζ Σαρή, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη και τις πέντε προτεινόμενες δραστηριότητες δημιουργικής γραφής, που δόθηκαν στα μέλη στα πλαίσια της διαδικτυακής παιδικής λέσχης ανάγνωσης ενηλίκων των Εκδόσεων Αλάτι.

 

Φωτογραφίες:

Βάσω, Βίκυ, Γαβριέλα, Γεωργία, Γιώτα, Ειρήνη, Ελένη, Κυριακή, Μαρίνα, Πόπη.

 

Ένα παραμύθι για το Ψέμα

Γιάννου Μαρία

Μια φορά κι έναν καιρό το Ψέμα βρέθηκε σε ένα όμορφο χωριό. Πεινασμένο καθώς ήταν, σταμάτησε στον φούρνο. "Άκουσα να λένε πως φτιάχνετε τα χειρότερα ψωμιά στον κόσμο" είπε φεύγοντας στην χαμογελαστή φουρνάρισσα. Η φουρνάρισσα στεναχωρήθηκε πολύ, θύμωσε κι άλλο τόσο κι αποφάσισε να μην ξαναφτιάξει ψωμί.

Λίγο αργότερα άρχισε να κάνει ψύχρα και το Ψέμα, παγωμένο όπως ήταν, μπήκε σε ένα μαγαζί να αγοράσει ένα πανωφόρι. "Άκουσα να λένε πως τα ρούχα που ράβετε σκίζονται γρήγορα" είπε φεύγοντας στην καλόκαρδη ράφτρα. Κι εκείνη θυμωμένη έκλεισε την πόρτα του ραφτάδικου και σταμάτησε να ράβει.

Πολύ γρήγορα στο χωριό δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Όλοι κοιτούσαν πίσω από τις κλειστές πόρτες τους θυμωμένοι και στεναχωρημένοι. Κανείς δεν καταλάβαινε τι είχε συμβεί αλλά και κανείς δεν είχε διάθεση να μάθει.

Το Ψέμα ένιωθε πολύ μόνο του. Διψασμένο καθώς ήταν, έσκυψε στο ποτάμι να πιει νερό. Τρόμαξε με την αντανάκλαση του εαυτού του. "Μα πώς έγινα έτσι;" αναρωτήθηκε. Τα μάτια του έμοιαζαν με χαραμάδες, το δέρμα του κάτασπρο, τα χείλη του στενά και σφιγμένα. "Γι’ αυτό δεν μου μιλάει κανείς πια" σκέφτηκε.

Το Ψέμα, μόνο όπως ήταν, περπατούσε στους άδειους δρόμους ελπίζοντας να συναντήσει κάποιον. Πράγματι, φτάνοντας στην είσοδο του χωριού, συνάντησε μια κοπέλα. Ήταν ντυμένη πολύ απλά, είχε μαλλιά πλεγμένα κοτσίδες και ροδοκόκκινα μάγουλα. Του χαμογέλασε και τότε το Ψέμα την θυμήθηκε. Ήταν η Αλήθεια, εμφανιζόταν πάντα την ώρα που αυτό έφευγε. Τι περίεργο. Το Ψέμα γύρισε το κεφάλι και συνέχισε τον δρόμο του. Είχε να πάει κι αλλού...

Καραβασίλη Πόπη

Οι καθρέφτες και τα αγκάθια

Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό, ζούσε μια κοπέλα, η Μαρία. Η ζωή εκεί της φαινόταν βαρετή, γι’ αυτό αποφάσισε να γνωρίσει μια μακρινή πόλη. Αφού ρώτησε για τη διαδρομή, ξεκίνησε γεμάτη χαρά ανάμεσα σε ανθισμένα λουλούδια.

Στον δρόμο συνάντησε δύο περίεργους τύπους: το Ψέμα και τον Φόβο. Περπατούσαν χέρι-χέρι και της πρότειναν να πάνε μαζί.

«Αυτός είναι ο δρόμος!» της είπε το Ψέμα. Μέσα στα μάτια του, που έμοιαζαν με καθρέφτες, η Μαρία είδε μια πανέμορφη πόλη. Ενθουσιάστηκε, όμως πρόσεξε πως, εκεί που πατούσε το Ψέμα, τα λουλούδια μαραίνονταν αμέσως.

«Ο δρόμος που μου έδειξαν, όμως, είναι ο άλλος»  ψιθύρισε δειλά.

«Είναι επικίνδυνη διαδρομή. Θα χαθείς μόνη σου» αποκρίθηκε ο Φόβος.

Η Μαρία τους ακολούθησε, αλλά το μονοπάτι γινόταν όλο και πιο σκοτεινό, γεμάτο ξερά φύλλα και αγκάθια. Κατάλαβε τότε ότι απομακρυνόταν από τον στόχο της. Σταμάτησε να κοιτάζει τους καθρέφτες και να ακούει τον Φόβο. Γύρισε πίσω, και καθώς ακολουθούσε το δικό της, ολάνθιστο μονοπάτι, έφτασε τελικά στην πόλη που λαχταρούσε.

Κιζιρίδου Γεωργία

Το Ψέμα ντύθηκε με τα καλύτερα και ακριβότερα ρούχα που αγόρασε προσφάτως. Ήξερε πως πρέπει να είναι εντυπωσιακό και ότι η δουλειά του ήταν να σαγηνεύει τους πάντες στο πέρασμά του. Οι δουλειές τον τελευταίο καιρό είχαν αυξηθεί και δεν πρόφταινε να τις αναλαμβάνει όλες. Πιθανό να ζητούσε βοηθούς, να έβαζε μια αγγελία για την στελέχωση της επιχείρησης που είχε στήσει με τόσο κόπο. Καθώς περπατούσε στον κεντρικό δρόμο, αντίκρισε μια νεαρή γυναίκα ολόγυμνη που περπατούσε αγέρωχα μέσα στο πλήθος. "Συγγνώμη, κυρία, να σου δανείσω μερικά από τα ρούχα μου; Έχω παραπανίσια κι εσύ κανένα... Δεν ντρέπεσαι, δεν φοβάσαι;" Η γυναίκα το κοίταξε κατάματα, σχεδόν υποτιμητικά κι έφυγε με μια περίεργη σιγουριά... Το Ψέμα δεν είχε μάθει να το αγνοούν, ούτε να το απορρίπτουν...

"Κύριε, την κοπέλα αυτήν, την έχετε ξαναδεί; Γνωρίζετε πώς τη λένε;" ρώτησε έναν τυχαίο περαστικό.

"Είναι η Αλήθεια. Κυκλοφορεί πάντα γυμνή χωρίς να ντρέπεται... Σε αντίθεση με εμάς..."

Μπλιούμη Ελένη

Σε ένα μακρινό βασίλειο, ζούσε ο Μύθων. Ήταν ένας έξυπνος νέος, που από τα πολλά ψέματα είχε εξελιχθεί σε πρώτο ψεύτη της περιοχής. Παινευόταν για τα πάντα και για πράγμα που δεν έκανε ο ίδιος. Ένας παράξενος εμποράκος, ήρθε στο βασίλειο, άκουσε τις ιστορίες του και κατάλαβε πως δεν ήταν αληθινές. Του λέει λοιπόν: «Πολύ ωραίες οι ιστορίες σου και μπράβο για το θάρρος και τους ηρωισμούς σου. Θα ήθελα να σου χαρίσω ένα μαγικό καπέλο με ξεχωριστές ιδιότητες. Όποιος το φοράει κι έχει αγνή ψυχή γίνεται ο ομορφότερος άνθρωπος. Όποιος λέει ψέματα πάλι, το καπέλο βαραίνει και αυτός που το φοράει καμπουριάζει και ασχημίζει». Ο Μύθων με αυτοπεποίθηση φόρεσε το καπέλο και συνέχιζε να μοιράζει ιστορίες, μέχρι που έφτασε στη λίμνη του παλατιού. Μόλις κοίταξε μέσα, τρόμαξε τόσο πολύ από την ασχήμια του, που έφυγε τρέχοντας προσπαθώντας να βγάλει το καπέλο που είχε σφηνώσει. Πέρασε από την αγορά. Ομολόγησε σε όλους ότι οι ιστορίες του ήταν ψεύτικες. Ευθύς αμέσως φύσηξε ένα απαλό αεράκι, πήρε το καπέλο, το ανέβασε ψηλά, ώσπου χάθηκε. Η ομορφιά του ήταν τέτοια τώρα που, βλέποντάς τον η πριγκίπισσα που περνούσε από εκεί, τον ερωτεύτηκε. Σε λίγες μέρες το βασίλειο γιόρταζε τους γάμους του ζευγαριού.

Διάλογος με την Αλήθεια

Χτυπά την πόρτα της Χριστίνας ένα βράδυ.

Οι δυο τους συζητούν. Τι λένε;

Γιάννου Μαρίνα

- Χριστίνα, μην κλαις, δώσε μου το χέρι σου.

- Φύγε, Αλήθεια, ντρέπομαι να σε κοιτάξω.

- Δεν υπάρχει λόγος, καλή μου, πάντα έρχομαι μετά το Ψέμα. Άλλοι είναι έτοιμοι να περπατήσουμε μαζί, άλλοι θέλουν τον χρόνο τους.

- Εγώ θέλω να φύγω, φοβάμαι, Αλήθεια. Δεν σε δέχονται εύκολα οι άλλοι.

- Όσοι έχουν καλή καρδιά, με δέχονται και με κατανοούν. Σκέψου, Χριστίνα, ποιους θέλεις γύρω σου;

Η κοπέλα ανασήκωσε το κεφάλι, κοίταξε κατάματα την Αλήθεια, σηκώθηκε και πιασμένες χέρι χέρι κατευθύνθηκαν προς την πόρτα...

Δούστου Ιωάννα

— Γεια σου, Χριστίνα. Είμαι η Αλήθεια. Ήρθα μέχρι την πόρτα σου για να σου μάθω μερικά πράγματα;

— Γεια σου, Αλήθεια. Τι θα ήθελες να μάθω;

— Ήθελα να εκτιμάς αυτό που έχεις όσο μικρό και αν είναι. Να θυμάσαι πως στο τέλος οι άνθρωποι μας εκτιμούν γι’ αυτό που είμαστε πραγματικά.

— Γνωρίζω πως συμπεριφέρθηκα άσχημα. Περισσότερο στη μαμά. Δεν της άξιζε τίποτα από όσα πέρασε και έκανε ό,τι μπορούσε για εμένα. Βέβαια αυτό το έμαθα με δύσκολο τρόπο. Και η Μαρία, ω, η Μαρία, πώς της συμπεριφέρθηκα έτσι; Το κατάλαβα τελικά με περίεργο τρόπο. Έκανα λάθος. Είδες που τελικά όλα έγιναν διαφορετικά;

— Ναι, το είδα και χάρηκα πολύ για όλα τα παιδιά.

Καρασαββίδου Ελένη

Ήταν αργά όταν κάποιος χτύπησε την πόρτα.

—Ποιος είναι; ρώτησε η Χριστίνα.

—Η Αλήθεια.

Η Χριστίνα δίστασε.

—Άργησες να έρθεις.

—Όχι, απάντησε η Αλήθεια. Εσύ άργησες να με καλέσεις.

—Κρυβόμουν πίσω από ένα ψέμα. Νόμιζα πως έτσι θα με αγαπούσαν περισσότερο.

Η Αλήθεια την κοίταξε τρυφερά.

—Το ψέμα σε προστάτευσε για μια στιγμή. Ύστερα έγινε το πιο βαρύ σου φορτίο.

—Και τώρα; Θα μπορέσω να διορθώσω όσα έγιναν;

—Δεν μπορείς να αλλάξεις το χθες. Μπορείς όμως να διαλέξεις το αύριο.

Η Χριστίνα σιώπησε για λίγο και μετά άνοιξε αργά την πόρτα.

—Τελικά, ήσουν πολύ πιο φωτεινή απ’ όσο φανταζόμουν, ψιθύρισε.

Η Αλήθεια τής έπιασε το χέρι.

Κιζιρίδου Γεωργία

- Καλησπέρα. Ήρθα απρόσκλητη. Με λένε Αλήθεια.

- Τι θες;

- Άφησέ με να περάσω μέσα. Έχουμε να πούμε πολλά... Πάρα πολλά.

- Δεν μου αρέσουν τα πολλά λόγια με αγνώστους... Μπορείς να πηγαίνεις...

Και η Αλήθεια έφυγε ματαιωμένη... Θα επέστρεφε όμως κάποια στιγμή!

Μπλιούμη Ελένη

-Γεια σου, Χριστίνα, τι κάνεις; Είμαι η Αλήθεια.

-Είμαι καλά, γιατί ρωτάς;

-Μπορώ να περάσω;

-Όχι, σε περιφρονώ, όπως και όλους...

-Και γιατί το κάνεις αυτό, δεν θέλεις να κοιμάσαι ήσυχα τα βράδια;

-Μια χαρά κοιμάμαι... δεν δίνω λόγο σε κανέναν ...ούτε σε εσένα...

-Ακόμη κι αν ξέρεις, δεν θα δώσεις λόγο; Σκέψου...

-Ναι, ξέρω... ξέρω, αλλά ΔΕΝ ξέρω τι να κάνω... αν δεν μιλήσω, κρύβω μεν το μυστικό μου, αφήνω όμως να κατηγορείται η καλύτερή μου φίλη... τι να κάνωωω... Κλάματα γέμισαν τώρα το πρόσωπο της Χριστίνας, κλάματα με λυγμούς και ικεσία στην Αλήθεια για βοήθεια. Κλάματα κάθαρσης και λύτρωσης. Κλάματα μεγάλης απόφασης.

-Έχεις δίκιο, Αλήθεια, δεν αντέχω άλλο να κρατώ μυστικά και να ξεστομίζω το ένα ψέμα μετά το άλλο. Είναι τόσο εξουθενωτικό... Θα μιλήσω...

-Και σωστά θα πράξεις, Χριστίνα. Χαίρομαι που πήρες τη σωστή απόφαση...

 -Αλήθεια, πέρασε σε παρακαλώ μέσα... έφτιαξα σπιτική λεμονάδα... έχω και κουλουράκια....

 Πλιάτσικα Βάσω

Ένα ακόμη βράδυ η Χριστίνα προσπαθούσε να κοιμηθεί, παλεύοντας με τη συνείδησή της. Στο άκουσμα του χτυπήματος στην πόρτα σηκώθηκε κι αντίκρισε μια κοπέλα που της χαμογελούσε.

- Καταλαβαίνω γιατί δυσκολεύεσαι να κοιμηθείς… Χριστίνα.

- Ποια είσαι;

- Είμαι η Αλήθεια. Με έχεις κάθε μέρα συντροφιά στις σκέψεις σου. Ήρθα να σε βοηθήσω!

- Ναι, έτσι είναι. Κάθε φορά που ησυχάζω… σε νιώθω που τριγυρνάς στο μυαλό μου…

- Ήρθε η ώρα να ελευθερωθείς από τις τύψεις σου! Το σημείωμα που βρήκες είναι μια καλή αφορμή! Εσύ μόνο μπορείς να βοηθήσεις να λυθεί το πρόβλημα της Μαρίας που όλοι την κατηγορούν ότι λέει ψέματα.

- Αχ και να ήξερες πόσο πολύ θέλω να βοηθήσω τη Μαρία! Πώς όμως θα φανερώσω το τόσο μεγάλο δικό μου ψέμα;

- Θα δεις ότι μόλις φανερώσεις το ψέμα σου, θα ξαλαφρώσεις! Στο υπόσχομαι! Ταυτόχρονα θα ανακαλύψεις ποιοι σε αγαπούν πραγματικά και ποιοι είναι οι αληθινοί σου φίλοι, καθώς θα μείνουν δίπλα σου και θα σε συγχωρήσουν, επειδή θα καταλάβουν πόσο πολύ μετάνιωσες!

Ξαφνικά χτύπησε το ξυπνητήρι. Η Χριστίνα άρχισε να ετοιμάζεται για το σχολείο. Φεύγοντας πήρε μαζί και το σημείωμα της Τάνιας. Είχε έρθει η στιγμή να μιλήσει!

 

Μία σκηνή στο σήμερα

Μεταφέρετε μια σκηνή του βιβλίου στο 2026.

Υπάρχουν κινητά, Instagram, TikTok, ομαδικές συνομιλίες κλπ.

Πώς αλλάζει το ψέμα;

Γιάννου Μαρίνα

Η ομαδική της τάξης έχει πάρει φωτιά. Η Μαρία δεν έχει δουλειά εκεί και την διαγράφουν. Στο προφίλ της στο Facebook βάζει μια μαύρη φωτογραφία, κάποιοι "φίλοι" εκτός σχολείου ρωτούν τι έπαθε και απαντά με αοριστίες.

Κατηγόριες, υποθέσεις, μηνύματα, ατελείωτα μηνύματα για το τι έγινε και πώς θα λυθεί το θέμα της αντιγραφής.

Η Χριστίνα δεν πηγαίνει ποτέ στο σπίτι του Αλέξη, ανταλάσσουν μερικά μηνύματα, το συναίσθημα κάπου έχει χαθεί. Η έξαψη της προσωπικής επαφής, να είσαι κοντά στον φίλο σου, η χαρά να βλέπεις κάποιον που εκτιμας έχει χαθεί. Ο Αλέξης δεν είδε ποτέ τα δάκρυα της Χριστίνας, δεν κατάλαβε πόσο την πόνεσε αυτό το ψέμα. Δεν δέχτηκε τη συγγνώμη της γιατί ποια ήταν αυτή άλλωστε που μια ολόκληρη χρονιά τους κορόιδευε; Δεν ήθελε καν να σχολιάσει τις φωτογραφίες από το δήθεν σπίτι της που είχε στείλει η Χριστίνα στην ομαδική.

Και τώρα η Χριστίνα, με το Χριστινάκι αγκαλιά, κάθεται στο κρεβάτι της. Περιμένει ένα μήνυμα από τους συμμαθητές της, πόσο ανάγκη έχει την επικοινωνία και την επαφή με τους συνομηλίκους της...

...

Το Ψέμα και η Αλήθεια με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης

Το Ψέμα (μέρος 1)

 

Γράφτηκαν με αφορμή την ανάγνωση του μυθιστορήματος Το Ψέμα, της Ζωρζ Σαρή, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη και τις πέντε προτεινόμενες δραστηριότητες δημιουργικής γραφής, που δόθηκαν στα μέλη στα πλαίσια της διαδικτυακής παιδικής λέσχης ανάγνωσης ενηλίκων των Εκδόσεων Αλάτι.

 

Φωτογραφίες:

Βάσω, Βίκυ, Γαβριέλα, Γεωργία, Γιώτα, Ειρήνη, Ελένη, Κυριακή, Μαρίνα, Πόπη.

 

...

Αν το ψέμα είχε... Αν η αλήθεια είχε...

χρώμα,

μυρωδιά,

ήχο,

γεύση,

υφή. 

 

Γιάννου Μαρίνα

Ένα κόκκινο Ψέμα,

κυλάει σαν αίμα.

Η τραχιά του εικόνα,

σου γδέρνει το σώμα.

Μια οσμή σού θυμίζει

το κλειστό σπίτι πώς μυρίζει.

Τα νύχια σου μέταλλα γδέρνουν,

στριγκές αναμνήσεις σού φέρνουν.

Κι αυτή η πικρή σταγόνα,

να θυμίζει τον χαμένο αγώνα.

 

Το κίτρινο φουστάνι η Αλήθεια φοράει

μετάξι απαλό, χαϊδεύει από όπου περνάει,

ένα μωρό ευτυχισμένο γελάει,

λουλούδια στο πέρασμα της σκορπάει,

μια σοκολάτα σού αφήνει που κρατάει.

 

Δούστου Ιωάννα

Το Ψέμα

Μαύρο χρώμα έχει το ψέμα,

μυρωδιά από ασβό,

ήχο σαν παραφωνία,

γεύση από πικρό γλυκό

και υφή τραχιά σαν βράχο.

 

Η Αλήθεια

Η αλήθεια έχει χρώμα ουράνιου τόξου,

μυρωδιά θαλασσινή,

ήχο κελαηδίσματος,

γεύση γλυκιά, φανταστική

και υφή σαν το μετάξι.

 

Καρασαββίδου Ελένη

Το ψέμα

Αν το ψέμα είχε χρώμα, θα ήταν γκρίζο, σαν ουρανός πριν από την καταιγίδα.

Αν είχε μυρωδιά, θα μύριζε καμένο χαρτί και στάχτη.

Αν είχε ήχο, θα ήταν ένας ψίθυρος που τρέμει.

Αν είχε γεύση, θα ήταν πικρή, σαν άγουρος καρπός.

Αν είχε υφή, θα ήταν σαν αγκάθι που πληγώνει όποιον το αγγίζει.

 

Η αλήθεια

Αν η αλήθεια είχε χρώμα, θα ήταν το κίτρινο του ήλιου.

Αν είχε μυρωδιά, θα μύριζε βρεγμένο χώμα μετά τη βροχή.

Αν είχε ήχο, θα ήταν το κελάηδημα ενός πουλιού.

Αν είχε γεύση, θα ήταν δροσερό νερό που ξεδιψά την ψυχή.

Αν είχε υφή, θα ήταν μια ζεστή αγκαλιά

 

Κιζιρίδου Γεωργία

Το ψέμα

Μια γκρίζα μπάλα χνουδωτή

Σαν μαλλιά ανακατεμένα με κόμπους

Πέφτουν κάτω τούφες τούφες

Δίχως να ακούγονται

Απαρατήρητο περνάει

Όμως με τον χρόνο

Μυρίζει θειάφι

Μια παλαιότητα που βαραίνει

 

Η αλήθεια

Κίτρινο σαν φρέσκο λεμόνι

Σκληρή η σάρκα

Χωρίς πολλούς χυμούς

Μυρίζει άνθος της άνοιξης

Την στιγμή που ξυπνάει η φύση

Η πρώτη δροσοσταλίδα της ημέρας

 

Λύχνου Πέπη 

Αν το ψέμα είχε...

χρώμα, θα ήταν του σκοτεινού ουρανού που σου καταπλακώνει την ψυχή.

Μυρωδιά θα ανέδιδε σάπιου που σε κάνει να κρατάς την αναπνοή σου,

με ήχο στριγκό μετάλλου που σέρνεται πάνω σε μάρμαρο,

γεύση λεμονιού που δάκρυα φέρνει στα μάτια

και υφή ηλεκτρισμένου υφάσματος που σου θυμίζει τον κίνδυνο.

 

Αν η αλήθεια είχε...

χρώμα, θα έμοιαζε με το ουράνιο τόξο που δεν αφήνει απέξω καμία απόχρωση

και μυρωδιά πασχαλιάς την Ανάσταση για να φέρει τη λύτρωση.

Ήχο θα ήταν άρπας που χαλαρώνει και φέρνει ύπνο γλυκό στα βλέφαρα,

με γεύση σοκολάτα που τυλίγει θεϊκά τον ουρανίσκο

και υφή βελούδου που σε τυλίγει τους κρύους χειμώνες.

 

Μπλιούμη Ελένη

Γκρίζο χρώμα η ψευτιά,

μούχλα μυρίζει φανερά.

Ψίθυρος βουβός στ’ αυτί

παντού το ψέμα να αντηχεί.

Γεύση ξινή στο στόμα αναπηδά,

την ανάσα κόβει και τη σταματά.

Τραχιά η υφή σου ψέμα,

πληγώνει και την καρδιά ματώνει.

 

Αλήθεια! Φως του ήλιου λαμπερή,

κατάλευκο αστέρι,

το γιασεμί τ’ αυγερινού,

τη μυρουδιά θα φέρει.

Κρυστάλλινος ήχος καθαρός,

την ησυχία σκίζει

κι έχει η γεύση μιαν ορμή,

βελούδινο ποτάμι,

ποτίζει τις ελπίδες μας στο άδοξο σκοτάδι.

 

Πλιάτσικα Βάσω

Αν το ψέμα είχε...

Αν το ψέμα είχε χρώμα,

θα ήταν πρασινοκίτρινο,

σαν τη χολή που σταλάζει.

Αν το ψέμα είχε μυρωδιά,

θα ήταν σαν κλούβιο αυγό,

παλιό και χαλασμένο.

Αν το ψέμα είχε ήχο,

θα ήταν σαν τις Σειρήνες

που πλάνευαν όσους τις άκουγαν.

Αν το ψέμα είχε γεύση,

θα ήταν στην αρχή γλυκό

και πικρό στο τέλος.

Αν το ψέμα είχε υφή,

θα έμοιαζε με τραχύ ύφασμα

γεμάτο αγκάθια.

 

Αν η αλήθεια είχε...

Αν η αλήθεια είχε χρώμα,

θα ήταν γαλάζιο φωτεινό,

σαν του ουρανού όταν ξημερώνει.

Αν η αλήθεια είχε μυρωδιά,

θα ήταν σαν κήπος μοσχομυριστός,

με όλα τα λουλούδια του ανθισμένα.

Αν η αλήθεια είχε ήχο,

θα ήταν τραγούδι γλυκό της μάνας

που ταχταρίζει το μωρό της.

Αν η αλήθεια είχε γεύση,

θα ήταν σαν το μέλι που φτιάχνουν

στις κυψέλες τους οι μέλισσες.

Αν η αλήθεια είχε υφή,

θα ήταν βαμβάκι απαλό

που απλώνεται στους κάμπους.

 

Το “δικαστήριο” 

Δύο ομάδες στο facebook “δικάζουν” τη Χριστίνα.

Η μία την υπερασπίζεται.

Η άλλη την κατηγορεί.

 

Γιάννου Μαρίνα

(από τον τοίχο της Τάνιας)

Κοπελιά, τα ψέματα σου τελείωσαν! Κάτσε στο θυρωρείο σου κι άσε μας. Που ήθελες να συναναστρέφεσαι και μαζί μας. Από την αρχή σε κατάλαβα, ότι κάτι παίζει με εσένα. Γιατί αλλιώς θα μας καλούσες στο "καταπληκτικό" σου σπίτι, που δεν ξέραμε καν πού είναι και θα μιλούσες για τον εαυτό σου. Τα ψέματα δεν συγχωρούνται, τώρα όλοι θα σου γυρίσουν την πλάτη και η παρέα θα γίνει πάλι όπως πριν! Πριν έρθεις και μας τα διαλύσεις ΟΛΑ.

(από τον τοίχο του Αλέξη)

Τι σοκ το σημερινό! Δεν καταλαβαίνω πάντα τα κορίτσια αλλά εντάξει, δεν τρέχει τίποτα. Πού να φανταστώ πως η Χ. δεν είχε απλώς τις κοριτσίστικες συμπεριφορές. Σε κανέναν δεν αρέσουν τα ψέματα αλλά υπάρχουν και ψέματα αθώα, που δεν κάνουν κακό στους άλλους. Σιγά, δεν έγινε και τίποτα που δεν μας είπε με τη μία όλα τα προβλήματα της οικογένειάς της. Εγώ δεν έχω θέμα πάντως και θα συνεχίσω να κάνω παρέα μαζί της.

 

Κιζιρίδου Γεωργία

1.

Η εν λόγω μαθήτρια κρίνεται ένοχη, χωρίς ελαφρυντικά, γιατί ο στόχος της ήταν σαφής από την αρχή... Να παραπλανήσει, να κοροϊδέψει, να εμπαίξει και εν πάση περιπτώσει, να ζήσει αριβιστικά ανάμεσά μας...

2.

Στο πρόσωπο, πόσο μάλλον στα μάτια, της συμμαθήτριάς μας δεν βλέπω ένα άτομο που χρησιμοποίησε το ψέμα ούτε για να βλάψει, ούτε για να αποκομίσει όφελος σε προσωπικό επίπεδο. Αντιθέτως, βλέπω ένα θύμα των κοινωνικών και οικογενειακών καταστάσεων που το οδήγησαν για λόγους αυτο-προστασίας και συναισθηματικής επιβίωσης να απομακρυνθεί για ένα διάστημα από τη σκληρή αλήθεια που βίωνε στη ζωή της... Κύριοι ένορκοι, ζητάμε την κατανόησή σας και την επιείκειά σας...

...

Το πορτρέτο της Χριστίνας με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης

Η Λέσχη των Πεταλούδων

Γράφτηκαν με αφορμή την ανάγνωση του μυθιστορήματος Η Λέσχη των Πεταλούδων, της Τζάκλιν Ουίλσον, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός (μετάφραση: Μαίρη Γραμμένου) και τις πέντε προτεινόμενες δραστηριότητες δημιουργικής γραφής, που δόθηκαν στα μέλη στα πλαίσια της διαδικτυακής παιδικής λέσχης ανάγνωσης ενηλίκων των Εκδόσεων Αλάτι.

 

Φωτογραφίες: Μαρίνα, Γεωργία, Γιώτα, Βάσω.

 

 

Η επόμενη βδομάδα

 

Γιάννου Μαρίνα

«Παρακαλώ;» είπε η μαμά σηκώνοντας το ακουστικό.

«Καλησπέρα σας. Τηλεφωνώ από το γειτονικό σας σχολείο. Είδα τα κορίτσια σας στην εκπομπή της Ρούμπι και πραγματικά εντυπωσιάστηκα. Θα ήθελα, αν συμφωνείτε, να επισκεφθεί η Τίνα το σχολείο μας και να μας παρουσιάσει τη διαδικασία δημιουργίας του πεταλουδόκηπου. Θα δώσει έμπνευση στους μαθητές μας και χρήσιμες συμβουλές ώστε να δημιουργήσουμε κι εμείς έναν».

Η μαμά έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Δεν περίμενε ποτέ ότι ο πεταλουδόκηπος θα είχε τέτοια απήχηση. Είχε δεχτεί ήδη πολλά τηλεφωνήματα συγχαρητηρίων από γνωστούς και αγνώστους αλλά αυτό εδώ ήταν τελείως διαφορετικό.

«Νομίζω πως θα άρεσε πολύ στην Τίνα να σας μιλήσει για τον πεταλουδόκηπο. Υπάρχει όμως ένας όρος, θα πρέπει να έρθουν και τα τέσσερα κορίτσια» είπε η μαμά.

Και κάπως έτσι, τα σχολεία γέμισαν πεταλουδόκηπους, τα προαύλια πεταλούδες και λουλούδια και τα πρόσωπα των παιδιών με μεγάλα φωτεινά χαμόγελα.

 

Πλιάτσικα Βάσω

Κεφάλαιο 24ο

Η επόμενη ημέρα βρήκε εμένα, τις αδελφές μου και τη Σέλμα μαζεμένες στο σπίτι. Ήμασταν πολύ χαρούμενες για την επιτυχία μας στην εκπομπή της Πορφυρένιας Ρούμπι.

Η Σέλμα κι εγώ ανακοινώσαμε το σχέδιό μας. Η επιτυχία της λέσχης των πεταλούδων οφειλόταν στην πολλή δουλειά που κάναμε αλλά, κυρίως, στην κυρία Γελασίδου που είχε αυτήν την όμορφη ιδέα.

Το πρωί της Δευτέρας μπήκαμε κρυφά στην τάξη. Κρεμάσαμε γύρω από το γραφείο της μια πολύχρωμη γιρλάντα με χάρτινες πεταλούδες, φτιαγμένη από τα χεράκια μας.

Όταν μπήκε η κυρία Γελασίδου, όλα τα παιδιά μαζί τη χειροκροτήσαμε φωνάζοντας: «Καλώς ήρθες στη Λέσχη των Πεταλούδων, κυρία Γελασίδου, είσαι το επίτιμο* μέλος της!»

Εγώ με τη Σέλμα πλησιάσαμε λέγοντάς της: «Σας ευχαριστούμε πολύ, κυρία. Η λέσχη των πεταλούδων ήταν η αφορμή της μεγάλης φιλίας μας!» Εκείνη συγκινημένη μας έκλεισε στην αγκαλιά της.

 

(*λέξη που μας έμαθε ο παππούς…)

 

Τρίστιχα σε μορφή χαϊκού για τη φιλία, τη μοναξιά και τη μεταμόρφωση

 

Γιάννου Μαρίνα

Δες πεταλούδες,

λάμπει γεμάτη χαρά,

ήρθε η φίλη.

 

Μόνη στέκεται,

με αδύναμο χτύπο,

πόσο διαφέρει.

 

Πόσο ψηλώνει,

οι πεταλούδες ήρθαν,

τα κατάφερε.

 

Καρασαββίδου Ελένη

Δυο πεταλούδες,

στο ίδιο λουλούδι ζουν,

φίλες για πάντα.

 

Άδειος κήπος,

μια πεταλούδα μόνη πετά,

σιωπή παντού.

 

Κάμπια μικρή,

φτερά ανοίγει δειλά,

στο φως πετά.

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Χέρι με χέρι,

κι οι καρδιές φτερουγίζουν

σαν πεταλούδες.

 

Μικρό κουκούλι

στη γωνιά του στέκεται,

ψάχνει μια φωνή.

 

Οι πεταλούδες

χρωματίζουν τον κόσμο,

μας δίνουν φτερά.

 

Λύχνου Πέπη

πρώτο θρανίο

μας ένωσε φιλία

μαζί για πάντα

 

μια ανεμώνη

συντροφιά αναζητά

γέρνει στη δύση

Ασχημόπαπο

ένιωσε την αλλαγή

Κύκνος όμορφος

 

Και τρία τρίστιχα

Δούστου Ιωάννα

Στης ζωής τα μονοπάτια

Μέσα στη σιωπή της μέρας

Κρύβω τα φτερά μου

 

Και οι δυο μαζί μπορούμε

μες στο κήπο να κρυφτούμε

νέους κόσμους να φτιάξουμε μαγικούς

 

Και όμως έρχεται η ώρα

Μεταμόρφωση να γίνει

Και με τα πολύχρωμα φτερά μου να πετάξω σε νέους κόσμους

 

«Ένα αντικείμενο μιλάει»

Πλιάτσικα Βάσω

«Γεια σας!

Σας γράφω από τη μικρή αποθήκη δίπλα στον πεταλουδόκηπο. Είμαι το αντικείμενο που βοήθησα ακούραστα κι εγώ, τόσες εβδομάδες, να μεταμορφωθεί το χώμα του κήπου και να γίνει αφράτο και μαλακό. Ναι, σωστά μαντέψατε! Ναι, είμαι ένα φτυάρι, όχι όμως οποιοδήποτε φτυάρι. Είμαι το φτυάρι της Σέλμα.

Να ξέρετε ότι καμαρώνω κι εγώ και ας στέκομαι εδώ, στην άκρη της αποθήκης. Καμαρώνω για τον όμορφο πεταλουδόκηπο που δημιούργησαν τα κορίτσια της Λέσχης των Πεταλούδων. Καμαρώνω που ήμουν το εργαλείο στα χέρια της Σέλμα.

Θυμάμαι πόσο σφιχτά με κρατούσε στην αρχή, όταν δεν ήξερε να σκάβει και προσπαθούσε να δείξει στους άλλους ότι γνώριζε αυτήν τη δουλειά. Κι όταν πέρασαν οι μέρες και δυνάμωσε, πάλι σφιχτά με κρατούσε κάθε φορά που θύμωνε με την Τίνα ή με την κυρία Γελασίδου… Αλλά κι όταν φοβόταν τα σκουλήκια, το ίδιο σφιχτά με έπιανε, σαν να ήμουν εγώ το στήριγμά της, που θα την έσωζα από αυτά.

Ξέρετε μόνο πότε με κράτησε ανάλαφρα; Την ημέρα που έσκαβε το χώμα για να προσθέσουν το κομπόστ. Θυμάμαι στην αρχή ήταν πάλι θυμωμένη με την Τίνα. Όταν όμως έφαγε τη μισή σοκολάτα και το μισό σάντουιτς που εκείνη της πρόσφερε, τότε κάτι άλλαξε μέσα της. Μάλλον η καρδιά της είχε αρχίσει να φτερουγίζει, όπως οι πεταλούδες και έτσι, πριν ξεκινήσει να σκάβει, άρχισε να χαϊδεύει το ξύλινο κοντάρι μου λέγοντας: «Τουλάχιστον είμαι καλή σε κάτι». Μέσα από τις απαλές κινήσεις της ένιωσα την ανακούφισή της, αλλά και τη χαρά που έκανε τα μάγουλά της να κοκκινίζουν. Ήταν περήφανη για τον εαυτό της και πολύ χαρούμενη που είχε κοντά της την Τίνα για παρέα.

Τώρα που μεγάλωσαν τα λουλούδια και άρχισαν οι πεταλούδες το ανάλαφρο και γλυκό πέταγμά τους, αν και είμαι σε μια άκρη της αποθήκης, ακούω τα γέλια των κοριτσιών και των επισκεπτών του πεταλουδόκηπου και να ξέρετε χαίρομαι διπλά κι εγώ μαζί τους!»

 

Μέλος στη Λέσχη των Πεταλούδων!

Γιάννου Μαρίνα

«Κορίτσια, ευχαριστώ πολύ που με δεχτήκατε στη Λέσχη των πεταλούδων. Σας παρακολουθούσα όσον καιρό φτιάχνατε τον πεταλουδόκηπο και ήθελα πολύ να σας μιλήσω. Είμαι όμως πολύ ντροπαλή και δεν το τολμούσα. Σέλμα, χαίρομαι πολύ που μου μίλησες και με προσκάλεσες».

«Καλώς ήρθες στη Λέσχη των πεταλούδων» είπε η Σέλμα κρατώντας την Τίνα απο το χέρι.

Η κυρία Γελασίδου είχε τονίσει στα δύο κορίτσια πως οι φίλες είναι σαν τις πεταλούδες, όσο περισσότερες, τόσο καλύτερα. Έτσι η Σέλμα, ακολουθώντας την προτροπή της δασκάλας της, παρατήρησε πως αυτό το κορίτσι καθόταν πάντα μόνο του στα διαλείμματα. Πήγε και της μίλησε και της πρότεινε να γίνει μέλος στη Λέσχη των πεταλούδων.

Πέταξε από τη χαρά του το κορίτσι που μέχρι τότε ένιωθε αόρατο και ακολούθησε τη Σέλμα στον πεταλουδόκηπο.

«Η Λέσχη των πεταλούδων δεν είναι παιχνίδι για μικρά παιδιά» τόνισε η Τίνα. «Πρέπει να ακολουθείς τους κανόνες. Να είσαι ευγενική, να καταλαβαίνεις και να συγχωρείς τις φίλες σου, να αγαπάς τις πεταλούδες και να βλέπεις την ομορφιά τους».

Το αόρατο κορίτσι άκουσε τους κανόνες, ψέλλισε ένα «ναι» και χαμογέλασε. Και όλα γύρω έλαμψαν.

«Και τώρα η δοκιμασία» είπε η Σέλμα. Έδωσε στο αόρατο κορίτσι μπλοκ και χρώματα και της ζήτησε να φτιάξει μια πεταλούδα.

Το αόρατο κορίτσι ένιωσε την καρδιά του να φτεροκοπά. Δεν ήταν καθόλου καλή στη ζωγραφική. Ήταν σίγουρη ότι δεν θα τα κατάφερνε. Κοίταξε προς τη γωνιά του προαυλίου που συνήθιζε να κάθεται... Πηρε τα χρώματα και άρχισε να ζωγραφίζει...

«Υπέροχη!» είπε η Τίνα μόλις είδε τη ζωγραφιά.

Ήταν ένα κορίτσι τυλιγμένο με πεταλουδένια φτερά.

 

Δέκα χρόνια μετά...

Γιάννου Μαρία

Αγαπητό ημερολόγιο,

έκτη μέρα του ταξιδιού μου στη Μαλαισία. Εντυπωσιακή η Κουάλα Λουμπούρ, δεν λεω, αλλά σήμερα βρίσκομαι στην επαρχία. Νιώθω δέος μπροστά στα εντυπωσιακά τοπία και την πλούσια βλάστηση.

Επισκέφθηκα ένα μέρος που λέγεται Entopia. Είναι ένας κήπος σε πολλά επίπεδα με καταρράκτες, σπηλιές και τροπική βλάστηση. Είναι μαγικό  γιατί γύρω μου πετούσαν αμέτρητες πεταλούδες! Από ό,τι μου είπαν, εδώ υπάρχουν περισσότερα από 120 είδη πεταλούδων. Υπολογίζουν ότι στο πάρκο φιλοξενούνται 13.000 πεταλούδες περίπου!

Θυμήθηκα εκείνη τη μαθήτρια μου, την Τίνα, την τρίδυμη. Είμαι περήφανη γι’ αυτό το παιδί. Κατάφερε να σπάσει τα δεσμά με τα οποία την είχε αλυσοδέσει η οικογένειά της επειδή όλοι έβλεπαν ένα άρρωστο παιδί που χρειάζεται βοήθεια από τις αδερφές του. Πόσο ανασφαλής ήταν και πόσο άσχημα ένιωθε στην τάξη. Και η μαμά της ερχόταν και έκανε ξανά και ξανά παράπονα μειώνοντας κι άλλο το παιδί της κάθε φορά...

Προσπαθούσα καιρό να βρω κάτι που θα μπορούσε να την κινητοποιήσει. Η τριάδα έπρεπε να σπάσει και το κάθε κορίτσι να ανοίξει τα δικά του φτερά, να βγει από το κοινό κουκούλι και να πετάξει.

Ακόμα έχω εκείνη την πεταλούδα που είχε ζωγραφίσει. Ήταν η αρχή όλων. Τη σκέφτομαι συχνά και αυτήν και τη Σέλμα. Ήταν τα μόνα κορίτσια που δύσκολα θα γίνονταν αποδεκτά από τα υπόλοιπα παιδιά. Άνθισαν και από ό,τι έμαθα πρόσφατα, πέρασαν και οι δύο στη γεωπονική σχολή. Εκεί τις οδήγησαν τα φτερά τους...

 

Πλιάτσικα Βάσω

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Αν και δεν το συνηθίζω να γράφω στις σελίδες σου, σήμερα ήταν μια ξεχωριστή ημέρα. Με επισκέφθηκαν οι τρίδυμες εγγονές μου. Η γιαγιά τους έφυγε διακοπές με κάποιες φίλες της κι εκείνες βρήκαν την ευκαιρία να μου κάνουν παρέα.

Με βρήκαν να ξεκουράζω τα μάτια μου (…για να μην πω ότι κοιμόμουν). Τράβηξαν τις κουβέρτες με δύναμη και με σήκωσαν από το κρεβάτι. Είχα να τις δω αρκετούς μήνες, καθώς το πρώτο έτος των σπουδών τους τις κράτησε μακριά από την πόλη μας. Πέρασαν κιόλας δέκα ολόκληρα χρόνια από εκείνη την ιδιαίτερα όμορφη χρονιά της Λέσχης των πεταλούδων, όπως την ονομάσαμε στην οικογένεια. Τα κορίτσια πια είναι ολόκληρες κοπέλες! Η Τίνα εξακολουθεί να είναι πιο μικροκαμωμένη, αλλά αυτό δεν έχει πια καμία σημασία μπροστά στη δύναμη και το θάρρος που απέκτησε.

Με φώναξαν λοιπόν να φάμε το «εντεκατιανό» μας, που το σέρβιραν μαζί με λαχταριστές σοκολάτες χωρίς ζάχαρη για εκείνες, επειδή πρόσεχαν πια από μόνες τους τη διατροφή τους και ένα τσάι για εμένα, καθώς ο γιατρός μού έχει συστήσει να αποφεύγω πια τα πολλά γλυκά.

Αντί να αρχίσω εγώ ένα δικό μου παραμύθι, όπως συνήθιζα παλιά, μου περιέγραψαν εκείνες με κάθε λεπτομέρεια το Πανεπιστήμιο, τις σχολές που σπούδαζαν και τα αγαπημένα τους μαθήματα.

Πολύ καλά το φαντάστηκες αγαπημένο μου ημερολόγιο. Τα κορίτσια με νανούρισαν με τις όμορφες ιστορίες τους και εγώ ονειρεύτηκα πως χτίζαμε γέφυρες με lego, παίζαμε «αργό ποδόσφαιρο» με την Τίνα και όταν κουραζόμουν, διάβαζα την εφημερίδα μου.

Όμως τα όνειρά μου σταμάτησαν, όταν χτύπησε το κουδούνι και μαζί ακούστηκαν επιφωνήματα χαράς! Η αγαπημένη φίλη της Τίνας, η Σέλμα είχε έρθει και εκείνη να με επισκεφθεί κρατώντας ένα καλάθι σε σχήμα πεταλούδας, γεμάτο με κρύα σάντουιτς. Με αγκάλιασε λέγοντάς μου ότι με είχε πεθυμήσει πολύ και της έλειπαν τα παιχνίδια που παίζαμε παρέα. Της εκμυστηρεύτηκα πως και εμένα μου έλειπαν!

Η ημέρα μας κύλησε ευχάριστα. Τα κορίτσια (…οι κοπέλες ήθελα να πω),  έλαμπαν από χαρά και μου υποσχέθηκαν ότι θα έρχονται να με βλέπουν πιο συχνά!