Γράφτηκαν με αφορμή την ανάγνωση του μυθιστορήματος Η γιαγιά μου η κλέφτρα του Ντέιβιντ Ουάλιαμς (μετάφραση: Γαβριηλίδου Πετρούλα), που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός και τις προτεινόμενες δραστηριότητες δημιουργικής γραφής, που δόθηκαν στα μέλη στα πλαίσια της διαδικτυακής παιδικής λέσχης ανάγνωσης ενηλίκων των Εκδόσεων Αλάτι.
Φωτογραφίες:
Βάσω, Γεωργία, Γιώτα, Ειρήνη, Ελένη, Κυριακή, Μαρίνα, Πόπη.
1.
Ληστεία σε...100!
Γιάννου Μαρίνα
"Έλα, χωράς από το παράθυρο του μπάνιου" είπε η γιαγιά στην εγγονή της. Το κορίτσι γλίστρησε απαλά μέσα από το παράθυρο και μπήκε στο σπίτι. Τα μάτια της συνήθισαν το σκοτάδι. Έπρεπε να κάνει γρήγορα. Η φιλντισένια σκακιέρα του καινούργιου πρωταθλητή βρισκόταν στη μέση της σάλας. Κινήθηκε αθόρυβα, σαν σκιά... Γιαγιά και εγγονή βγήκαν τρέχοντας. "Τα κατάφερες;" ρώτησε η γιαγιά. Το κορίτσι έβγαλε από την τσέπη του έναν ξύλινο Πύργο, σκαλισμένο στο χέρι. Το κομμάτι είχε κλαπεί από τη σκακιέρα του παππού της, του παγκόσμιου πρωταθλητή στο σκάκι. Τώρα το κορίτσι θα μπορούσε να εκπληρώσει το όνειρο του.
Κιζιρίδου Γεωργία
Ο παππούς και το παιδί ήταν αποφασισμένοι. Απόψε έπρεπε η ληστεία να εφαρμοστεί με χειρουργική ακρίβεια. Δεν ήταν έμπειροι ληστές, όμως η ίδια η ζωή δεν τους άφησε πολλά περιθώρια. Ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Μερικές φορές η ζωή σε οδηγεί σε πράξεις που ούτε που περνούσε από το μυαλό σου ότι θα τις έκανες πριν μερικά χρόνια. Ο παππούς έκλεισε το μάτι στον εγγονό του. Απόψε θα έκλεβαν το φάρμακο από τον φαρμακοποιό. Το είχε κρυμμένο στο υπόγειό της βίλας του. Η γιαγιά έπρεπε να ζήσει!
2.
Η ληστεία που δεν μάθαμε ποτέ
Γιάννου Μαρίνα
"Τα είχα σχεδιάσει όλα τέλεια! Θα έμπαινα στο κοσμηματοπωλείο από τον εξαερισμό του μανάβικου δίπλα. Πήγα σιγά σιγά το βράδυ και με ένα τσιμπιδάκι από τα μαλλιά μου, παραβίασα την κλειδαριά. Μπήκα σιγά σιγά. Σκαρφάλωσα στον εξαερισμό και χώθηκα μέσα στον αγωγό. Ήταν στενός αλλά ευτυχώς είμαι μικροκαμωμένη και χώρεσα. Προχωρούσα μπουσουλώντας πολύ προσεκτικά. Έφτασα στην άλλη μεριά, αφαίρεσα τις προστατευτικές γρίλιες και έτσι εύκολα και απλά ήμουν μέσα στο κοσμηματοπωλείο. Το κολιέ που ήθελα είχε το μεγαλύτερο ρουμπίνι του κόσμου. Ήμουν λίγο απρόσεκτη όμως και άρχισε να χτυπάει ο συναγερμός. Το άρπαξα και με δύο δρασκελιές ήμουν και πάλι στον αγωγό. Σε λίγα λεπτά κατέφτασε η αστυνομία και εγώ εγκλωβίστηκα εκεί μέσα. Πήγα στο μανάβικο, έκρυψα το κολιέ μέσα σε ένα λάχανο και κρύφτηκα ξανά στον αγωγό. Είχα αποφασίσει ότι θα περιμένω το πρωί να ανοίξει το μανάβικο και να παραστήσω την πελάτισσα. Στις οκτώ ακριβώς ο κύριος Στιβ άνοιξε το μανάβικο. Μόλις μπήκε στο τεράστιο ψυγείο, βγήκα από τον αγωγό και έκανα την πρωινή πελάτισσα. Εκείνη την ώρα όμως μπήκε κι ένας αστυνομικός. "Πώς βρέθηκες εσύ εδώ; Από που μπήκες; Ήμουν έξω στην πόρτα και δεν σε είδα να έρχεσαι" είπε και με αγριοκοίταξε. Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει. Έπρεπε να βρω κάτι πειστικό να πω. Πριν προλάβω να ανοίξω το στόμα μου, ο κύριος Στιβ βγήκε από το ψυγείο φορτωμένος λάχανα. "Κύριε αστυνόμε μου, μπήκε από εδώ" είπε και έδειξε το ψυγείο. Στο βάθος υπήρχε μια μικρή πορτούλα που έβγαινε στο πάρκινγκ και από εκεί τα φορτηγά έφερναν τα τελάρα με τα φρούτα και τα λαχανικά. Ο αστυνομικός μας κοίταξε με δυσπιστία αλλά έφυγε. Πήρα το λάχανό μου κι έφυγα κι εγώ. "Γιαγιά, τον παππού Στιβ δεν τον έλεγαν;" Η γιαγιά μού έκλεισε πονηρά το μάτι. "Πώς να μην τον ερωτευτώ;"
Κιζιρίδου Γεωργία
Ο στρυφνός γείτονας που βλέπεις, αγαπητέ μου εγγονέ, κάποτε υπήρξε ερωτευμένος μαζί μου και μάλιστα συνεργός μου. Μην τον παρεξηγείς... Είχαμε σχεδιάσει μια ληστεία διαμαντιού από ένα κοσμηματοπωλείο που θα άφηνε εποχή. Μάλιστα θα κρύβαμε το διαμάντι μέσα στο λάχανο, σύμφωνα με το σχέδιο που είχαμε καταστρώσει. Δυστυχώς όταν μπήκαμε στο κοσμηματοπωλείο, τρομάξαμε από ένα ποντίκι που εμφανίστηκε αναπάντεχα και έπεσε το λάχανο από τα χέρια μου. Επικράτησε πανικός, δεν ήταν έμπειρος ληστής. Ήρθε η αστυνομία, μας συνέλαβαν και μας άφησαν ελεύθερους μετά από δύο ημέρες λόγω του νεαρού της ηλικίας μας. Έκτοτε δεν μου το έχει συγχωρήσει ποτέ και έχει μετατραπεί στον πιο νομοταγή πολίτη και στον πιο άσπονδο κι ενοχλητικό εχθρό μου...
3.
Η βασίλισσα γράφει στο ημερολόγιό της
Γιάννου Μαρίνα
Αγαπητό ημερολόγιο,
σήμερα ήμουν πολύ απογοητευμένη. Περίμενα τα εγγόνια μου για τσάι αλλά δεν ήρθαν γιατί προτίμησαν να πάνε στις κούνιες. Λαχταρούσα πολύ να τα δω. Στεναχωρημένη καθώς ήμουν, πήγα στην αίθουσα των κοσμημάτων, να χαϊδέψω το διαμάντι του στέμματος μπας και μου φτιάξει η διάθεση. Είχα όμως την πιο απρόσμενη συνάντηση της ζωής μου. Μια γιαγιά, κοντά στην ηλικία μου, με τον εγγονό της, ετοιμάζονταν να κλέψουν τα βασιλικά κοσμήματα. Το θέαμα ήταν τόσο αστείο! Τρόμαξαν πολύ βέβαια αλλά τους συγχώρεσα. Βασικά θαύμασα την ωραία σχέση που είχαν. Τι όμορφο που είναι να δημιουργείς αναμνήσεις με τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Να ξεφεύγεις από τη ρουτίνα και τα πρέπει. Αύριο λοιπόν, αντί για τσάι, θα καλέσω τα εγγόνια μου σε ροκ εντ ρολ πάρτι και θα ξεβιδωθούμε από τον πολύ χορό!
Δούστου Ιωάννα
Αγαπητό μου ημερολόγιο, σήμερα έγινε κάτι αδιανόητο. Ήμουν στο δωμάτιο με τα κοσμήματα, όταν ξαφνικά άκουσα έναν θόρυβο. Νομίζοντας ότι είναι κάποιος από τους φρουρούς πήγα και άνοιξα την πόρτα. Μα τι να δω; Μια γιαγιά με τον εγγονό της, δεν μου φάνηκαν για κλέφτες, έμοιαζαν περισσότερο με δύο εξερευνητές που έχασαν τον δρόμο τους! Αντί να βάλω τις φωνές ή να πατήσω τον συναγερμό, στάθηκα και τους άκουσα. Μου εξομολογήθηκαν την ιστορία τους κι αυτή η γιαγιά είχε περισσότερο θάρρος και ζωντάνια από ολόκληρη τη φρουρά μου! Μου θύμισε πόσο βαρετή μπορεί να γίνει η βασιλική ζωή πίσω από τα πρωτόκολλα και τα βαριά στέμματα. Τους άφησα να φύγουν μυστικά από την πίσω πόρτα.
Καραβασίλη Πόπη
Ήταν μια μέρα διαφορετική. Εγώ ζήλεψα αυτήν τη γιαγιά! Αυτήν που τόλμησε να δοκιμάσει να κλέψει τα κοσμήματά μου (θα τα επέστρεφε, είμαι σίγουρη, φαινόταν στη ματιά της), για να πλησιάσει την καρδιά του εγγονιού της. Να κερδίσει την αγάπη του, με ήσυχη την συνείδησή της ξεπερνώντας τα όρια, τις συμβατικότητες, τα «πρέπει»… όλα εκείνα που υψώνουν έναν τοίχο και μας απομονώνουν. Θα ήθελα στον λόγο μου τα Χριστούγεννα να βάλω κάτι από την ψυχή αυτής της γιαγιάς. Κανείς δεν ακούει συμβουλές, τα ξύλινα λόγια κάνουν φτερά και πετάνε. Πώς, πώς να τους κάνω να με ακούσουν; Ίσως αν, για μια φορά, μια βασίλισσα ξέφευγε λίγο από το πρωτόκολλο θα…
1. Άφηνε, δήθεν κατά λάθος, να φανεί το εσώρουχό της κάτω από το βασιλικό φόρεμα και θα έλεγε: «Ας μιλήσουμε πιο… ειλικρινά».
2. Διάβαζε πρώτα τη λίστα για το σούπερ μάρκετ. Δήθεν πως μπέρδεψε τα χαρτιά.
3. Έβγαζε από την τσάντα της έναν κουραμπιέ, θα δάγκωνε λίγο και θα ψιθύριζε: «Συγχωρήστε με, αλλά πιστεύω ότι η ζάχαρη άχνη μας φέρνει πιο κοντά».
Το αποφάσισα, θα μεταμφιεστώ, θα πάω στο σπίτι αυτής της ηλικιωμένης. Έχουμε πολλά να πούμε.
Κιζιρίδου Γεωργία
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
σήμερα, μετά από καιρό, ένιωσα επιτέλους ζωντανή. Λίγη περιπέτεια στη ζωή δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, πόσο μάλλον την ίδια τη βασίλισσα. Συνάντησα μια γιαγιά με τον εγγονό της την ώρα που προσπαθούσαν να με ληστέψουν. Αντί να θυμώσω, χάρηκα. Οι κοινοί θνητοί μπορούν να ζουν ελεύθεροι, κάνοντας λάθη. Εγώ δυστυχώς είμαι αναγκασμένη να ακολουθώ και να επιβάλλω σε άλλους τα πρωτόκολλα. Ώρες ώρες εύχομαι να ήμουν κι εγώ μια καθημερινή γιαγιά και απλώς να κάναμε σκανταλιές με τα εγγόνια μου...
4.
Η μεγάλη αποκάλυψη
Γιάννου Μαρίνα
Ο Μπεν ήταν στο σπίτι της γιαγιάς του. Η γιαγιά, κάπως αδύναμη, καθόταν στον καναπέ. "Φέρε μου, αγόρι μου, μια ζακέτα από την ντουλάπα μου, σε παρακαλώ". Το παιδί έτρεξε αμέσως στο δωμάτιο. Άνοιξε την ντουλάπα και καθώς τράβηξε μια ζακέτα από την κρεμάστρα, έπεσε κάτω ένα γυαλιστερό κορμάκι, σαν αυτά που φοράνε τα κορίτσια στη γυμναστική. Ο Μπεν το πήρε και πήγε στο σαλόνι. Τύλιξε τη γιαγιά με τη ζακέτα και κάθισε δίπλα της. "Μπορείς να μου πεις τι είναι αυτό;" τη ρώτησε γεμάτος περιέργεια. Η γιαγιά χαμογέλασε και τα μάτια της φωτίστηκαν. "Αχ, Μπεν μου, άμα σου πω μπορεί να μην με πιστέψεις, μετά το αθώο ψεματάκι που σου είπα για τις κλοπές κοσμημάτων. Όμως αυτή η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή. Στα νιάτα μου δούλεψα κάποια χρόνια σε τσίρκο. Ήμουν ακροβάτισσα. Κρεμιόμουν στην κούνια, έκανα μερικές τούμπες και κάμποσες πιρουέτες στον αέρα και με έπιανε ο συνάδελφος ακροβάτης στην άλλη κούνια!" Το αγόρι άκουγε με ανοιχτό το στόμα. Η γιαγιά, κατενθουσιασμένη, άρχισε να λέει ιστορίες από το τσίρκο. Είχε γυρίσει όλο τον κόσμο και είχε δώσει σόου σε όλες τις μεγάλες και μικρές πόλεις! "Τελικά η γιαγιά μου είναι υπερβολικά πολύ κουλ" σκέφτηκε το παιδί και την αγκάλιασε σφιχτά.
Καραβασίλη Πόπη
«Αλήθεια, γιαγιά, εσύ σκότωσες τον Χίτλερ;» ρώτησε ο Μπεν και τα μάτια του κοίταξαν με έναν θαυμασμό τη γιαγιά του, σαν να την ανακάλυπταν εκείνη τη στιγμή.
«Μα δεν ήσουν πολύ μικρή;»
«Ναι, ίσως γι’ αυτό μπόρεσα να περάσω απαρατήρητη. Κυνηγούσα τη γάτα μου, που είχε κρυφτεί στο γραφείο του. Εκεί βρήκα ένα πιστόλι και το άδειασα πάνω του».
«Δεν το μάθαμε στο σχολείο» είπε, με μιαν αμφιβολία να τρέμει στη φωνή του. Άνοιξε μια εγκυκλοπαίδεια από τη βιβλιοθήκη και πρόσθεσε: «Γιαγιά, ο Χίτλερ αυτοκτόνησε. Κανείς δεν τον σκότωσε».
Το βλέμμα του ήταν γελαστό, μα εκείνος ο θαυμασμός είχε χαθεί.
«Σιγά, βρε γιαγιά, σε λίγο θα μας πεις πως βγήκες για κυνήγι κατσαρίδων, τον συνάντησες, του έδωσες μία στο κεφάλι με την παντόφλα και έπεσε ξερός».
Και οι δύο ξέσπασαν σε γέλια.
Κιζιρίδου Γεωργία
Ο Μπεν, εντελώς τυχαία, σκόνταψε σε ένα κασελάκι στο υπνοδωμάτιο της γιαγιάς. Λίγο η περιέργεια, λίγο η συνηθισμένη βαρεμάρα, τον οδήγησαν να το ανοίξει. Αυτό που αντίκρισε ούτε που το φανταζόταν... Φωτογραφίες και αναμνηστικά από τα Μάταλα! Η γιαγιά του, πριν από χρόνια, όχι μόνο δεν ήταν μια άχρωμη παρουσία, αλλά ζούσε σε σπηλιές φορώντας ένα πολύχρωμο φουλάρι στα μαλλιά της. Η έκπληξή του δεν μπορούσε να κρατηθεί μόλις διάβασε ένα γράμμα προς τον αγαπημένο της, που του εξηγούσε γιατί αυτό το καλοκαίρι δεν θα ταξίδευε για την Ελλάδα όπως συνήθιζε. Ποια ήταν η γιαγιά του και τι σήμαινε αυτό το γράμμα; Το είχε στείλει άραγε ποτέ ή μήπως δεν τόλμησε και το έκρυψε στο μικρό σεντούκι με άλλα βαθιά θαμμένα μυστικά;
