Δεν μπορούμε να ξαναμαζέψουμε τα λόγια μας

 

Η Κλάρα δεν ήταν κακό κορίτσι αλλά είχε ένα ελάττωμα που την έκανε αντιπαθητική, ακόμα και μισητή στους άλλους: ήταν μεγάλη κουτσομπόλα. Δεν υπήρχε άνθρωπος στη γειτονιά για τον οποίο να μην είχε φτιάξει κάποια φανταστική ιστορία και να μην την είχε έπειτα διαδώσει στον καθένα που θα συναντούσε. Οι άλλοι άκουγαν τις ιστορίες της, τις άλλαζαν, τις έλεγαν σαν αληθινές και πολλές φορές γίνονταν παρεξηγήσεις, ακόμα και τσακωμοί που είχαν σαν αιτία τα κουτσομπολιά της Κλάρας. Επειδή όμως στο βάθος ήταν καλόκαρδη κοπέλα, αποφάσισε να παλέψει το ελάττωμά της και για τον λόγο αυτό ζήτησε τη συμβουλή ενός σοφού της πόλης.

«Έχεις δίκιο να θέλεις να αλλάξεις, παιδί μου» της είπε αυτός. «Θα σου πω τι πρέπει να κάνεις: θα πας και θα αγοράσεις μια πάπια από τον χασάπη. Ύστερα θα αρχίσεις να περπατάς στους δρόμους, να τη μαδάς και να σκορπίζεις τα πούπουλα και τα φτερά της. Όταν γυρίσεις σε πολλούς δρόμους και έχεις μαδήσει και το τελευταίο φτερό, έλα πάλι εδώ και θα σου πω τι θα κάνεις στη συνέχεια».

Έτσι και έκανε η Κλάρα. Σε μια-δυο ώρες είχε ξαναγυρίσει στο σπίτι του σοφού με την πάπια εντελώς μαδημένη.

«Τώρα, Κλάρα, αρχίζει η δεύτερη δουλειά σου. Θα γυρίσεις όλους τους δρόμους από όπου πέρασες και θα μαζέψεις ένα ένα τα φτερά και τα πούπουλα που έριξες. Αλλά πρέπει να τα μαζέψεις όλα!»

«Μα πώς θα το κάνω αυτό; Ο αέρας θα τα έχει σκορπίσει στις αυλές, στα πεζοδρόμια, στις σκεπές, στα κλαδιά, παντού. Πώς θα μπορέσω να μαζέψω πάλι όλα αυτά τα πούπουλα και τα φτερά;»

«Έτσι ακριβώς γίνεται και με τα λόγια σου, Κλάρα. Μπορεί να μην τα λες με κακία αλλά, όταν φύγουν από σένα και πάνε σε άλλους, καθένας θα τα πει με τον τρόπο του. Όσο διαφορετικό κι αν είναι αυτό που είπες εσύ, δεν μπορείς να το μαζέψεις πάλι και να το διορθώσεις. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με ό,τι λέμε. Γιατί δεν μπορούμε να ξαναμαζέψουμε τα λόγια μας και να τα διορθώσουμε».

(Ιταλία)

Χρήστος Μαγγούτας

Η Σοφία των Λαών, Εκδόσεις Σαΐτα.

http://www.saitapublications.gr/2016/04/ebook.199.html

Ο λόφος

Το αγοράκι έδειχνε απελπισμένο.

— Δεν θα τα καταφέρω ποτέ να ανεβώ σ’ αυτόν τον λόφο, όπως εσύ, μεγάλη αδελφή. Θα περάσω όλη μου τη ζωή εδώ κάτω, χωρίς να δω τον κάμπο από ψηλά!  

— Τι κρίμα! έκανε εκείνη. Θέλεις όμως να παίξουμε ένα παιχνιδάκι, μια και δείχνεις τόσο στενοχωρημένος;

— Θέλω, θέλω! ενθουσιάστηκε το μικρό αγόρι, όπως κάθε φορά που η αδελφή του του πρότεινε να παίξουν.

— Κοίτα, θα κάνω ένα βήμα μπροστά… Βλέπεις πόσο καθαρά φαίνεται η πατημασιά μου; Μπορείς εσύ να το κάνεις αυτό;

— Πώς δεν μπορώ; διαμαρτυρήθηκε το αγόρι. Κοίταξε πόσο καθαρό είναι και το δικό μου πάτημα! Μπορείς να ξεχωρίσεις τα δάχτυλά μου.

— Εγώ όμως πατάω πιο δυνατά γιατί είμαι πιο μεγάλη. Για να δούμε, μπορείς κι εσύ να πατήσεις δυνατά;

— Μπορώ! έκανε το αγοράκι. Κοίτα πόσο βαθιά  χώνεται το πόδι μου στη σκόνη!

— Μπράβο, αδελφούλη μου! Τώρα η σειρά μου πάλι.

Πάλι και πάλι δοκίμαζαν τις πατημασιές τους, μετρούσαν το βάθος και το σχήμα τους, ένιωθαν τη σκόνη να κυλά ανάμεσα στα δάχτυλά των γυμνών ποδιών τους.

Ξαφνικά το αγόρι φώναξε θριαμβευτικά:

— Κοίταξε τι ωραία θέα έχουμε από εδώ, αδελφούλα! Νομίζω ότι φτάσαμε στην κορυφή του λόφου!

— Έτσι νομίζω κι εγώ, νεαρέ μου! έκανε εκείνη γελώντας καλόκαρδα.

 (Αγγλία)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΓΟΥΤΑΣ, Η Σοφία των Λαών, εκδόσεις Σαΐτα.

http://www.saitapublications.gr/2016/04/ebook.199.html

…

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθια ή ποιήματα), διηγήματα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Την εικόνα έκανε η Μαρία Καλαϊτζίδου.

Γεννήθηκα στις 2 Ιανουαρίου 1980 στη Θεσσαλονίκη. Μένω στον Παντελεήμονα του Κιλκίς με τον σύζυγο και τα δυο μας παιδιά.

Σπούδασα γραφιστική στο ΙΕΚ Κιλκίς, στο τμήμα ΓΡΑΦΙΣΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ

ΣΧΕΔΙΑΣΗΣ ΕΝΤΥΠΟΥ 1999-2001.

Έχω παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής και αγιογραφίας στα τμήματα του δήμου Ελευθερίου-Κορδελιού.

Η σελίδα της Μαρίας στο facebook:

https://www.facebook.com/Maria-Kalaitzidou-1627241334005855/

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks

Μια Ινδιάνα Σταχτοπούτα

Στις ακτές του Ατλαντικού, στη χώρα που τώρα λέγεται Καναδάς, ζούσε πριν από πολλά πολλά χρόνια ένας νέος ιθαγενής, γνωστός για τα κατορθώματά του σε όλη τη γύρω περιοχή. Εκτός από  γενναιότητα είχε και τη μαγική ιδιότητα να γίνεται αόρατος, κι όλοι τον αποκαλούσαν «Γρήγορο Άνεμο», επειδή τη μια στιγμή ήταν μπροστά σου και την άλλη χανόταν σαν αέρας.

Η ικανότητά του αυτή είχε πολλές φορές σώσει τον λαό του από επιθέσεις άλλων φυλών και δεν είναι παράξενο να πούμε ότι δεν υπήρχε κοπέλα στη φυλή του που να μην είχε κάνει το παν για να τον παντρευτεί.

Ο Γρήγορος Άνεμος έμενε με την αδελφή του σε ένα «τίπι», μια ινδιάνικη σκηνή κοντά στη θάλασσα. Για να γλιτώσει από τις κοπέλες που τον πολιορκούσαν, αλλά και για να διαλέξει εκείνη που θα άξιζε πραγματικά, ο νεαρός Ινδιάνος είχε δηλώσει ότι θα παντρευτεί την κοπέλα που θα μπορέσει να τον δει, καίτοι θα είναι αόρατος, τη στιγμή που γυρίζει στη σκηνή του το σούρουπο. Πολλές το προσπάθησαν αυτό, αλλά χωρίς επιτυχία γιατί ο νέος είχε καταστρώσει ολόκληρο σχέδιο με την αδελφή του: αν κάποια κοπέλα είχε δείξει ενδιαφέρον, θα έπρεπε να κατεβεί στην παραλία τη στιγμή που έδυε ο ήλιος. Εκεί θα συναντούσε την αδελφή του, η οποία ήταν και η μόνη που μπορούσε να τον δει όταν ήταν αόρατος. Με διάφορες ερωτήσεις που υπέβαλλε στην επίδοξη νύφη, π.χ. τι φορά ο αδελφός της, πώς έχει χτενισμένα τα μαλλιά του κλπ. καταλάβαινε αμέσως αν έλεγε ψέματα. Κι ο αδελφός της δεν θα παντρευόταν ποτέ μια ψεύτρα.

Σε ένα διπλανό χωριό ο αρχηγός είχε τρεις κόρες. Την τρίτη κόρη την είχε από άλλη γυναίκα, αλλά και οι δυο γυναίκες του είχαν πεθάνει. Οι δυο μεγαλύτερες αδελφές δεν συμπαθούσαν καθόλου την μηλαδερφή τους και της έκαναν τη ζωή μαρτύριο. Της είχαν κόψει τα ωραία μαύρα γυαλιστερά μαλλιά, της έδιναν κουρέλια να φοράει και μια φορά είχαν προχωρήσει τόσο πολύ ώστε να σημαδέψουν το ωραίο πρόσωπο της μικρής αδελφής τους ρίχνοντάς της αναμμένα κάρβουνα. Και επειδή ήταν δύο και η μια υποστήριζε την άλλη είχαν πείσει τον πατέρα τους ότι η άλλη ήταν τρελή και τα δημιουργούσε όλα μόνη της. Η κοπέλα, μ’ όλο που υπέφερε τόσο, είχε καταφέρει να διατηρήσει απείραχτη την ψυχή της και με τη φαντασία της πολεμούσε την άδικη πραγματικότητα.

Όπως όλες οι άλλες κοπέλες, έτσι και καθεμιά από τις δυο μεγάλες αδελφές ήθελε να παντρευτεί τον Γρήγορο Άνεμο. Πρώτα λοιπόν η μεγαλύτερη έκλεισε συνάντηση με την αδελφή του παλικαριού κάποιο δειλινό. Σε λίγο η κοπέλα τη ρώτησε: 

— Βλέπεις τον αδελφό μου που βγαίνει από τη θάλασσα; 

— Ασφαλώς, είπε η άλλη χωρίς να έχει δει τίποτα. 

— Τι κρατάει στο χέρι του;

— Α, κρατάει ένα κουπί, είπε αυτή στα τυφλά. 

Το παλικάρι και η αδελφή του κατάλαβαν ότι τους είχε πει ψέματα και την έδιωξαν ευγενικά.

Μετά από λίγο καιρό ήρθε η σειρά την μεσαίας αδελφής να υποστεί τη δοκιμασία. 

— Βλέπεις τον αδελφό μου που κατεβαίνει από αυτό το δρομάκι του λόφου; ρώτησε. 

— Ασφαλώς τον βλέπω, έκανε με σιγουριά η άλλη. 

— Και τι κρατά στο δεξί του χέρι; 

— Ε, κρατά το ακόντιό του, είπε εκείνη χωρίς βέβαια να έχει δει τίποτα.

Τα δυο αδέλφια κατάλαβαν ότι και η μεσαία κόρη του αρχηγού έλεγε ψέματα και την έστειλαν ευγενικά στο σπίτι της.

Πιο πολύ για να την πειράξουν και να τη γελοιοποιήσουν, οι δυο μεγάλες πρότειναν στην τρίτη αδελφή να δοκιμάσει κι αυτή την τύχη της. Και παραξενεύτηκαν που η εκείνη έδειχνε μια βαθιά σιγουριά, σαν να έβγαινε από μέσα της. «Είναι γιατί ξέρει ότι δεν έχει καμιά ελπίδα», είπαν χαιρέκακα. 

Η νεαρή κοπέλα συμμάζεψε όσο γινόταν τα κουρέλια που φορούσε, χτένισε λίγο τα πετσοκομμένα μαλλιά της, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα με το σημάδι που της είχαν κάνει οι αδελφές της στο πρόσωπο.

Το καθορισμένο δειλινό πήγε στην παραλία και συνάντησε την αδελφή του παλικαριού, η οποία τη δέχτηκε με ευγένεια και αγάπη, γιατί ήταν γνωστό το πόσο υπέφερε στο σπίτι της.  

Μετά από λίγο τη ρώτησε: 

— Βλέπεις τον αδελφό μου που βαδίζει άκρη άκρη στο κύμα;

Η κοπέλα προσπάθησε να ξεδιαλύνει κάποια μορφή αλλά δεν τα κατάφερε.

— Όχι, είπε σταθερά, δεν τον βλέπω. 

Η αδελφή του παλικαριού ένιωσε κατάπληξη, γιατί ήταν η πρώτη υποψήφια που είχε πει την αλήθεια. Σε λίγο την ξαναρώτησε: 

— Για κοίταξε καλύτερα τώρα. Τι έχει στο αριστερό του χέρι; 

— Ναι τώρα νομίζω ότι τον βλέπω! φώναξε ενθουσιασμένη η κοπέλα. Κρατάει ένα δοξάρι σαν ουράνιο τόξο.

— Και στο δεξί του χέρι τι κρατάει;

— Στο δεξί του χέρι κρατάει ένα βέλος σαν το γαλαξία. Και είναι τόσο όμορφος!

Η αδελφή του παλικαριού, που όπως είπαμε ήταν η μόνη που μπορούσε να τον βλέπει όταν ήταν αόρατος, ήξερε ότι η νεαρή κοπέλα έλεγε την αλήθεια, γιατί αυτό ακριβώς έβλεπε και εκείνη.

— Νομίζω ότι ο αδελφός μου βρήκε επί τέλους τη γυναίκα που του αξίζει, της είπε.

— Μα εγώ με τα φτωχά μου ρούχα, με τα κομμένα μαλλιά, το σημαδεμένο πρόσωπο; έκανε το κορίτσι.

— Τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην αγάπη και τίποτα δεν αξίζει χωρίς αυτήν, της απάντησε σαν έμπειρη η άλλη και την οδήγησε στη σκηνή τους. Την έβαλε να καθίσει στην τιμητική θέση της αφέντρας του σπιτιού. Σε λίγο μπήκε μέσα ο Γρήγορος Άνεμος και της ζήτησε να τον παντρευτεί. Με το πρώτο φιλί τα κουρέλια έγιναν πανέμορφα ρούχα, με το δεύτερο τα μαλλιά της μάκρυναν και πήραν το θαυμάσιο μαύρο γυαλιστερό χρώμα τους. Και με το τρίτο, το πρόσωπό της ξανάγινε πάλι λείο και ωραίο όπως πριν. 

Η κοπέλα τα είχε χάσει από την ευτυχία. Που έγινε ακόμα πιο μεγάλη όταν η άλλη γυναίκα της είπε: 

— Καλωσόρισες στο σπίτι σου, γυναίκα του αδελφού μου και αγαπημένη μου αδελφή.

(Αυτόχθονες Καναδά)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΓΟΥΤΑΣ, Η Σοφία των Λαών, εκδόσεις Σαΐτα.

http://www.saitapublications.gr/2016/04/ebook.199.html

…

Κάθε βδομάδα η Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθια ή ποιήματα), διηγήματα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Την εικόνα έκανε η Χρυσούλα Πάνου.

Ονομάζομαι Χρυσούλα Πάνου, είμαι 21 ετών και μένω στην Αθήνα. Ασχολούμαι με τη ζωγραφική από πολύ μικρή ηλικία. Θυμάμαι πάγωνα στα DVD τις εικόνες και ζωγράφιζα περισσότερο τους χαρακτήρες και ιδιαίτερα τα πρόσωπα. Αργότερα  παρακολούθησα λίγα μαθήματα αγιογραφίας και κάποια άλλα φροντιστηρίου, όπως κάρβουνο, μολύβι και χρώμα για να δώσω στην Καλών Τεχνών. Φυσικά ακόμα δεν έχω περάσει στη Σχολή. Έτσι αποφάσισα να κάνω για 1 χρόνο στην ΑΚΤΟ  Πτυχιακές σπουδές Intensive Foundation Course – Animation and Interactive Media. Ασχολούμαι ερασιτεχνικά με την εικονογράφηση και το σκίτσο, με  Digital Art, το σενάριο, το storyboard, το anime και manga.  Η Ζωγραφική για μένα είναι κάτι περισσότερο από πάθος, ζωή και έκφραση.

https://chrisou.deviantart.com/

https://www.youtube.com/channel/UCFGwy-V85ROCRO5c6GP0VLw?view_as

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks

Ο ζητιάνος και η Τύχη

Ένας ζητιάνος καθόταν στα σκαλιά ενός μεγάλου αρχοντικού σε κάποια πόλη της Ρωσίας και ζητιάνευε. «Γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο αχόρταγοι;» σκεφτόταν. «Πάρε σαν παράδειγμα τον πρώην ιδιοκτήτη του σπιτιού αυτού. Είχε τεράστιες φυτείες ρυζιού, πολλά λεφτά στις τράπεζες, θα μπορούσε να ζήσει πλούσια όλη τη ζωή του και να αφήσει τεράστια κληρονομιά στα παιδιά και στα εγγόνια του. Κι όμως η απληστία του τον οδήγησε στο να αγοράσει καράβια για να κάνει εξαγωγές και σε άλλες χώρες. Κάποια στιγμή τα καράβια του βούλιαξαν και τα έχασε όλα. Αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι του στον τωρινό ιδιοκτήτη που βέβαια δεν είναι λιγότερο αχόρταγος. Κοίταξε όμως εμένα: η μόνη μου περιουσία είναι τα ρούχα που φορώ και αυτό το παλιό καπέλο που χρησιμοποιώ και σαν σακούλι. Το μόνο που θα επιθυμούσα, θα ήταν κάτι να τρώω, στέγη να κοιμάμαι και θα ήμουν ευτυχισμένος».

 Καθώς μονολογούσε έτσι, τον άκουσε η Τύχη:

— Μιλάς τόσο σοφά, του είπε, που θα ήθελα να σου δώσω μια ευκαιρία να γίνεις πλούσιος. Με μια συμφωνία όμως: όσα από τα χρυσά νομίσματα μείνουν στο καπέλο είναι δικά σου, όσα πέσουν έξω, χάνονται για πάντα. Κατάλαβες;

— Πώς δεν κατάλαβα; έκανε αυτός μην πιστεύοντας στην απρόσμενη τύχη του. Θα προσέξω να μην πέσει κανένα έξω.

Η Τύχη έκανε μια μαγική κίνηση και από τις παλάμες της άρχισαν να πέφτουν βροχή τα χρυσά νομίσματα μέσα στο παλιό καπέλο του ζητιάνου.

— Φτάνουν αυτά; ρώτησε μόλις τα νομίσματα είχαν φτάσει σχεδόν ως τη μέση.

— Ρίξε κάμποσα ακόμα, έκανε εκείνος.

Η Τύχη έριξε αρκετά νομίσματα ακόμα.

— Νομίζω ότι τώρα φτάνουν, του είπε. Με τα χρήματα που έχεις μπορείς να αγοράσεις ένα ακριβό σπίτι και δεν θα χρειάζεται να ζητιανεύεις ή να δουλεύεις.

— Όχι, όχι, χωράει κάμποσα ακόμα, έκανε εκείνος.

Η γυναίκα έριξε ακόμα μερικά νομίσματα.

— Το καπέλο σου είναι παλιό, μπορεί να σπάσει, τον προειδοποίησε. Και με αυτά που έχεις τώρα είσαι από τους πιο πλούσιους ανθρώπους της χώρας

.

— Μη σε νοιάζει, το καπέλο αντέχει ακόμα, έκανε εκείνος με πάθος στη φωνή του.

Η Τύχη του έριξε και άλλα νομίσματα. Τώρα το καπέλο ήταν γεμάτο και άρχισε να τρίζει από το πολύ βάρος.

— Σταματώ τώρα, του είπε η Τύχη. Το καπέλο σου θα σπάσει, αν ρίξω έστω λίγα νομίσματα ακόμα. Ήδη είσαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο.

— Ρίξε, ρίξε, χωράει μερικά νομίσματα ακόμα, είπε εκείνος.

Η Τύχη κούνησε το κεφάλι και έριξε μερικά ακόμα νομίσματα. Ξαφνικά το παλιό καπέλο σκίστηκε, τα νομίσματα έπεσαν όλα στα σκαλιά, και χάθηκαν σαν αέρας. Μαζί τους χάθηκε και η Τύχη.

Ο ζητιάνος έμεινε κρατώντας το άδειο, σκισμένο, άχρηστο καπέλο. Είχε χάσει τη μεγάλη ευκαιρία. Κι ήταν πιο φτωχός από πριν. Τώρα δεν είχε καν καπέλο.

(Ρωσία)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΓΟΥΤΑΣ, Η Σοφία των Λαών, εκδόσεις Σαΐτα.

http://www.saitapublications.gr/2016/04/ebook.199.html

…

Η Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Την εικόνα έκανε η Νικολέττα Εμμανουήλ.

Η Νικολέττα γεννήθηκε το 1985 και ζει στη Βέροια. Φοίτησε στο Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο Βέροιας -ειδικότητα «Συντήρηση Έργων Τέχνης και Αποκατάστασης», καθώς και στο Ι.Ε.Κ (Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης) ΟΑΕΔ Βέροιας στην ειδικότητα «Τεχνικός Διακόσμησης». Στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με χειροποίητα βιβλία ευχών, προσκλήσεις, παιδικές τοιχογραφίες και πίνακες.

Η σελίδα της Νικολέττας στο facebook:

https://www.facebook.com/HandmadeWishbookbyNickol/?fref=ts

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks