Ήρθε ένα τρένο γεμάτο με…

Τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς

που πάνε όλοι για ύπνο,

έρχεται από μακριά

ένα τρένο με ουρά

και με δώδεκα βαγόνια

γεμάτα δώρα και μπαλόνια…

ΓΕΝΑΡΗΣ

Στο πρώτο βαγόνι μοναχούλα

κάθεται μια γλυκιά κυρούλα.

Συγυρίζει, ξεσκονίζει,

 με μια σκούπα όλο γυρίζει…

Από το καλάθι της προβάλλει το χεράκι

μιας μαριονέτας κι ένα αεροπλανάκι.

Έχω ένα σωρό εγγόνια, τι να κάνω!

λέει και προσθέτει: Δεν προφτάνω!

Είμαι η Μπεφάνα, με ξέρουν τα παιδιά

και δώρα περιμένουν κάθε χρονιά.

ΦΛΕΒΑΡΗΣ

Δεύτερο βαγόνι, τι φασαρία!

Το καρναβάλι κάνει τρέλες:

εδώ ο αρλεκίνος κι η κολομπίνα,

εδώ ο πιερότος με μια σερπαντίνα,

και δίπλα στις μάσκες και τα ρούχα τα παλιά

καλπάζουν Ινδιάνοι με ξέπλεκα μαλλιά,

σερίφηδες πυροβολούν με καραμέλες,

αστροναύτες ρίχνουν αστέρια και κορδέλες,

και ονειρεύονται σε σύννεφα ζωγραφισμένα,

όπως στα παραμύθια τα εικονογραφημένα.

ΜΑΡΤΗΣ

Στο τρίτο βαγόνι στη σειρά

βολτάρει η άνοιξη στο χάρτη

με τον δροσάτο αέρα του Μάρτη.

Σταγόνες γελούν και στις στέγες

χελιδόνια κουρνιάζουν.

Οι βιολέτες ευωδιάζουν…

Μόνο στην εξοχή όμως, γιατί

μες στην πόλη και στους δρόμους

μυρίζεις πάντα, από παντού

εξατμίσεις κι υπονόμους.

ΑΠΡΙΛΗΣ

Το τέταρτο βαγόνι είναι κλεισμένο

για έναν ζαχαροπλάστη φημισμένο,

που για το Πάσχα ετοιμάζει

σοκολατένια λαγουδάκια και αυγά,

μα και μια έκπληξη για τα παιδιά:

ζαχαρωτές καμπάνες που θα ηχούν

χαρμόσυνα, χωρίς να σταματούν.

ΜΑΗΣ

Ένα φορτίο χαρούμενο

στο πέμπτο βαγόνι,

του κόσμου όλα τα πουλιά,

του Μάη το χελιδόνι,

γεράνι στο μπαλκόνι!

ΙΟΥΝΙΟΣ

Ιούνιος, στο χέρι το δρεπάνι!

Μα στο βαγόνι έξι, λίγο προτού φέξει,

βλέπω κάτι ακόμα:

ελέγχους για τους μαθητές

γεμάτους με βαθμούς.

Λίγοι κακοί, κάποιοι καλοί,

Λίγοι αχ, και λίγοι μπλιαχ!

Εφεύρεση κι αυτή να σου πετύχει!

Να σου χαλάει το καλοκαίρι

και να σου κόβει όλη την τύχη!

ΙΟΥΛΙΟΣ

Το έβδομο βαγόνι

είναι όλο θάλασσα  και ήλιο.

Όλοι μεμιάς πάνω ανεβείτε!

Καθίσματα δεν έχει, μόνο ομπρέλες.

Απ’ τα παράθυρα βουτήξτε,

τους βατήρες παρατήστε,

στην Αδριατική χιμήξτε

και σ’ όλο το Τυρρηνικό:

τα πιο πολλά παιδιά ήδη έχουν φύγει,

γι’ αυτό κι οι επιβάτες είναι λίγοι!

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Στο όγδοο βαγόνι θα βρεις όλες τις πόλεις:

δώρο σ’ όποιον δεν πήγε διακοπές.

Θα ‘χει τους δρόμους στη διάθεσή του,

βόλτες για τη διασκέδασή του

Και θέση πάρκινγκ στο γιωταχί του!

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Δείτε στο ένατο βαγόνι

ποιοι δεν πέρασαν την τάξη.

Και δίπλα δάσκαλοι αμίλητοι και βλοσυροί,

με τα παιδιά σκληροί πολύ!

Γιατί όμως κάπου κάπου, για να είμαστε εντάξει,

να μη μένουν κι οι μεγάλοι, σαν κι εμάς, στην ίδια τάξη;

ΟΚΤΩΒΡΗΣ

Στο δέκατο βαγόνι

έχει πολλά θρανία,

ο πίνακας είναι μαύρος

και άσπρη κιμωλία.

Απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα

χωράει όλη η γνώση

και τι καλός ο δάσκαλος,

αρκεί να μη θυμώσει!

ΝΟΕΜΒΡΗΣ

Στο ενδέκατο βαγόνι

μυρίζουν κάστανα ψητά,

γκρίζες πεδιάδες, γκρίζα χωριά,

που ήδη τα σκέπασε το πρώτο χιόνι,

και ωραία βιβλία για το βράδυ,

όταν πέφτει το σκοτάδι.

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ

Το τελευταία βαγόνι -να το!-

μελομακάρονα γεμάτο,

με μαξιλάρι ζαχαρωτά

και παράθυρα από μαντολάτο.

Μόλις φτάσει στον σταθμό και φαγωθεί

με κέφι και όρεξη πολλή.

Θα φάμε ως και την παγκάδα

όπου κοιμάται ο Αϊ-Βασίλης

με την άσπρη γενειάδα!

ΤΖΑΝΙ ΡΟΝΤΑΡΙ, Χαρούμενα μαγικά Χριστούγεννα, εκδόσεις Μεταίχμιο.

…

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας παιδικών βιβλίων Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Τη σημερινή εικόνα έκανε η Ιωάννα Αθανασοπούλου.

Η Ιωάννα γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε κυρίως στον Αρδηττό και ‘’μετανάστευσε’’ στη Φλώρινα το 2008, απ’ όπου γύρισε 4 χειμώνες αργότερα έχοντας αποφοιτήσει από το Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας για να συνεχίσει τις σπουδές της πάνω στην παιδική ηλικία σε σχολή Βρεφονηπιοκομείας στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, από την οποία πήρε πτυχίο το 2014.

Αυτοδίδακτη, με μοναδικούς δασκάλους στο σχέδιο τα κόμικς που συλλέγει από το 1998, παλεύει μόνη της με πενάκια, γραφίδες, μολύβια και γενικά οτιδήποτε μπορεί να αφήσει αποτύπωμα σε χαρτιά και τοίχους!

Βραχυπρόθεσμο σχέδιο, η ολοκλήρωση ενός βιβλίου εκμάθησης σκακιού για μαθητές Νηπιαγωγείου. Μακροπρόθεσμος στόχος, η επαγγελματική ενασχόληση με την εικονογράφηση και τη συγγραφή παιδικών παραμυθιών.

Η παραπάνω εικόνα (όπως όλα: από τα παιδικά βιντεάκια στο youtube μέχρι το πτυχίο της Νηπιαγωγού!) είναι αφιερωμένη στη μικρή της αδερφή, Άννα-Ελισάβετ.

Στοιχεία επικοινωνίας:

ioanna263@gmail.com (e-mail)

Ioanna  Athanasopoulou (facebook)

https://www.youtube.com/watch?v=p557XqVeJiw

https://www.youtube.com/watch?v=LwGU1oaRwBM

https://www.youtube.com/watch?v=3Ml1Q9uM294

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks

ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ-Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ

Πορτραίτα λογοτεχνικών ηρώων
ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ-Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ

«…Αναρωτιέμαι αν τ’ αστέρια φωτίζονται,

ώστε να μπορεί ο καθένας να βρει

κάποια μέρα το δικό του…»

ΑΝΤ.ΕΞ.

Δύσκολα θα μπορούσε να πιστέψει κανείς πως υπάρχει βιβλιόφιλος που δεν έχει διαβάσει, δεν έχει ξεφυλλίσει, δεν έχει ανατρέξει, δεν έχει βυθιστεί, όχι μόνο μία, αλλά πολλές φορές στις σελίδες του Μικρού Πρίγκιπα.

Δύσκολα θα μπορούσε, επίσης, να κατατάξει κανείς το μαγικό αυτό βιβλίο σε κάποια κατηγορία λόγου. Δεν είναι ούτε μυθιστόρημα, ούτε νουβέλα, ούτε διήγημα, ούτε παραμύθι. Και, η αλήθεια είναι, πως οι «ταμπέλες» δεν του ταιριάζουν. Το σημαντικότερο απ’ όλα είναι ότι αγαπήθηκε από ανθρώπους κάθε ηλικίας, όλων των κοινωνικο-οικονομικών στρωμάτων, όλων των μορφωτικών επιπέδων σε όλο τον κόσμο. 

Ποιο είναι όμως το χρυσαφένιο παιδί που έχει κλέψει τις καρδιές μας;

Ένα μικρό αγόρι, από άλλον πλανήτη, που, στη μέση της ερήμου, απαλλαγμένο από φόβους και φοβίες, απαλλαγμένο από τις κλασικές αγωνίες και τα άγχη των ανθρώπων, το μόνο που το απασχολεί είναι να βρει έναν άνθρωπο να του ζωγραφίσει ένα αρνί, για να τρώει τα βλαστάρια των «κακών» σπόρων. 

«…Στον πλανήτη του μικρού πρίγκιπα υπήρχαν, όπως σ’ όλους τους πλανήτες, καλά και κακά φυτά. Επομένως, καλοί σπόροι καλών φυτών και κακοί σπόροι κακών φυτών. Όμως οι σπόροι δε φαίνονται. Κοιμούνται στην αγκαλιά της γης μέχρις ότου κάποιος απ’ αυτούς, στα καλά καθούμενα, αποφασίσει να ξυπνήσει… Τεντώνεται λοιπόν και σπρώχνει δειλά προς τον ήλιο ένα υπέροχο, άκακο κλαράκι. Αν είναι κλαράκι ραπανιού ή τριανταφυλλιάς, μπορούμε να τ’ αφήσουμε να φυτρώσει όπως θέλει. Αν πρόκειται όμως για κάποιο κακό φυτό, πρέπει να ξεριζώσουμε αμέσως το φυτό, μόλις τ’ αναγνωρίσουμε…»

Ένα παιδί, γεμάτο αγάπη και καλοσύνη. Με μια ψυχή που λαχταράει να αφουγκραστεί, να μάθει, να γεμίσει. 

Οι απορίες του συνεχείς και σπάνια σταματάει να τις εκφράζει αν δεν πάρει μία ικανοποιητική απάντηση. 

Ένα παιδί που νευριάζει, που θυμώνει, που συγχύζεται όταν κάποιος «μιλάει σαν μεγάλος». 

«-Μιλάς όπως οι μεγάλοι.

Ντράπηκα λίγο. Όμως εκείνος πρόσθεσε αμείλικτος:

-Τα συγχέεις όλα… τα μπερδεύεις.

Ήταν πραγματικά έξαλλος. Χρυσά μαλλιά τινάζονταν στον αέρα.

-Ξέρω έναν πλανήτη όπου ζει ένας κύριος κόκκινος σαν τομάτα. Δεν έχει ποτέ μυρίσει ένα λουλούδι. Δεν έχει ποτέ κοιτάξει ένα αστέρι. Δεν έχει ποτέ αγαπήσει κανέναν. Δεν έχει κάνει ποτέ τίποτα άλλο εκτός από προσθέσεις. Κι όλη τη μέρα επαναλαμβάνει όπως εσύ: “Είμαι σοβαρός άνθρωπος! Είμαι σοβαρός άνθρωπος!”. Και φουσκώνει από περηφάνια. Όμως δεν είναι άνθρωπος, είναι μανιτάρι!».

Παρόλο που αγαπάει όσο τίποτα το Τριαντάφυλλό του, έρχονται στιγμές που εκνευρίζεται με τη ματαιοδοξία και τις ιδιορρυθμίες του. Όταν όμως φεύγει από κοντά του αντιλαμβάνεται ότι η αγάπη δεν πρέπει να επηρεάζεται από τα λόγια. 

«Δεν έπρεπε να τ’ ακούσω, μου εξομολογήθηκε μια μέρα, δεν πρέπει ποτέ ν’ ακούς τα λουλούδια. Πρέπει να τα κοιτάζεις και να τα μυρίζεις. Το δικό μου έκανε τον πλανήτη όλο να μοσχοβολάει, όμως δεν μπορούσα να το ευχαριστηθώ. […] Έπρεπε να το κρίνω από τις πράξεις κι όχι απ’ τα λόγια. Με γέμιζε ευωδιά και με φώτιζε. Δεν έπρεπε να σηκωθώ και να φύγω. […] Ήμουνα όμως πολύ μικρός και δεν ήξερα ν’ αγαπήσω…».

Τόσο αγνός και άκακος, που ακόμα και το φίδι, το πρώτο πλάσμα που συναντάει στη γη, τον αντιμετωπίζει με συμπάθεια. 

Ως και η αλεπού, το σύμβολο της πονηριάς, του ζητάει να την εξημερώσει.

«Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγάω κότες, οι άνθρωποι με κυνηγάν. Όλες οι κότες μοιάζουν κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Αν όμως μ’ εξημερώσεις, η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη. Θ’ αναγνωρίζω το θόρυβο ενός βήματος διαφορετικού απ’ όλα τ’ άλλα. Τα άλλα βήματα θα με κάνουν να κρύβομαι κάτω απ’ τη γη. Το δικό σου, σαν μουσική, θα με τραβάει έξω απ’ τη φωλιά μου. Κι έπειτα κοίτα. Βλέπεις εκεί πέρα, το χωράφι με το στάρι; Δεν τρώω ψωμί. Το στάρι για μένα είναι άχρηστο. Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτε. Κι αυτό είναι λυπηρό. Όμως εσύ έχεις μαλλιά χρυσαφένια. Θα είναι υπέροχο λοιπόν όταν θα με έχεις εξημερώσει. Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα μου θυμίζει εσένα. Και θα μ’ αρέσει ν’ ακούω τον άνεμο ανάμεσα στα στάχυα…».

Ακόμα και τη στιγμή που διψάει, ο Μικρός Πρίγκιπας, εστιάζει όχι σ’ αυτό που του λείπει, αλλά στην ομορφιά που, κάπου, υπάρχει γύρω του:

«Τ’ αστέρια είναι όμορφα, γιατί υπάρχει ένα λουλούδι που δε βλέπουμε…»

«… Η έρημος είναι όμορφη…»

«Αυτό που ομορφαίνει την έρημο είναι που κρύβει κάπου ένα πηγάδι…»

Μέσα από τα γεμάτα απλοϊκότητα λόγια του διδάσκει χρόνια τώρα την αλήθεια:

«Οι άνθρωποι στον τόπο σου καλλιεργούν πέντε χιλιάδες τριαντάφυλλα στον ίδιο κήπο και δεν βρίσκουν εκεί αυτό που γυρεύουν…».

Πως η μοναδική αλήθεια, το μοναδικό νόημα της ζωής κρύβεται στα μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα. Κρύβεται στην αγάπη.

«Όταν θα κοιτάζεις τον ουρανό τη νύχτα, αφού εγώ θα μένω σε ένα απ’ αυτά, αφού εγώ θα γελάω σ’ ένα απ’ αυτά, θα είναι για σένα λοιπόν σαν να γελάνε όλα τ’ αστέρια. Εσύ θα έχεις τ’ αστέρια που δεν έχει κανένας… 

[…]

Κι όταν θα έχεις παρηγορηθεί (πάντα έρχεται η παρηγοριά), θα χαίρεσαι που με γνώρισες. Θα είσαι πάντα ο φίλος μου. Θα έχεις όρεξη να γελάσεις μαζί μου. Και θ’ ανοίγεις καμιά φορά το παράθυρό σου, έτσι για κέφι… Κι οι φίλοι σου θ’ απορούν να σε βλέπουν να γελάς κοιτάζοντας τον ουρανό. Τότε θα τους λες: “Ναι, τ’ αστέρια με κάνουν πάντα να γελώ”. Και θα σε παίρνουν για τρελό. Θα είναι το αστείο που θα σου έχω σκαρώσει. Θα είναι σαν να έχω δώσει, αντί γι’ αστέρια, πολλά καμπανάκια που ξέρουν να γελούν…».

Ποιος ήταν αλήθεια ο Μικρός Πρίγκιπας; Υπήρξε στ’ αλήθεια; Πώς ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ εμπνεύστηκε έναν τόσο υπέροχο, μοναδικό ήρωα; 

Κανείς μας δεν ξέρει.

Όμως αξίζει να αναφερθεί πως ο συγγραφέας είχε κοινό τέλος με το χρυσαφένιο αγόρι.

31 Ιουλίου του 1944 πραγματοποίησε την τελευταία του αποστολή.

Ο Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ εξαφανίστηκε πετώντας πάνω από τη Μεσόγειο…

Κανείς ποτέ δεν έμαθε πώς χάθηκε, κανείς ποτέ δεν έμαθε τι απέγινε…

«Στο δρόμο προς για τ’ αστέρια

…Κάποιοι πιστεύουν ότι έφυγα σαν τον μικρό πρίγκιπα, σ΄ ένα μακρινό πλανήτη, όπου με περίμενε ένα τριαντάφυλλο. Ότι χάθηκα στην άμμο ή ενώθηκα παντοτινά με τη θάλασσα. Κάποιοι πιστεύουν ότι είμαι ακόμα ζωντανός, ότι ένα θαύμα μου επέτρεψε να ζήσω σε κάποιον μακρινό τόπο αυτού του κόσμου. Και ότι τώρα είμαι ένας γέρος που καθισμένος στον ήλιο βλέπει να περνούν σύγχρονα αεροπλάνα. Ότι χαμογελάω βλέποντας αυτές τις τόσο ασφαλείς μεγάλες μηχανές και ότι νιώθω ικανοποιημένος που συνέβαλα στο να γραφτεί ένα συναρπαστικό κεφάλαιο στην ιστορία της αεροπλοΐας…»

(Μεριτσέλ Μαρτί-Βαλεντί Γκουμπιάνας, Με λένε... Σαιντ-Εξυπερύ, εκδόσεις Καστανιώτη.)

Εύχομαι μία όμορφη, δημιουργική, μαγική, παραμυθένια χρονιά σε όλους!

Ας την ξεκινήσουμε με ένα βιβλίο. Ιδανική επιλογή: Ο Μικρός Πρίγκιπας.

Και πού ξέρετε; Ίσως (ξανα)βρούμε το παιδί που χάσαμε, μα που, πάντα, υπάρχει μέσα μας, έτοιμο να το ανακαλύψουμε…

Γιώτα Κοτσαύτη

…

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η ιστορία του μικρού πρίγκιπα είναι ένα μαγικό παραμύθι γραμμένο για μικρούς και μεγάλους. Είναι ένα παραμύθι διαχρονικό, αφού εδώ και πενήντα τέσσερα χρόνια αφήνει με τον ίδιο τρόπο άφωνους από συγκίνηση όσους το διαβάζουν.

Ένας πιλότος, που, κουρασμένος από τη σχέση του με τους ανθρώπους, ζει αποτραβηγμένος από αυτούς, σε μια από τις πτήσεις του αναγκάζεται να προσγειωθεί στην έρημο της Σαχάρας, γιατί το αεροπλάνο του παθαίνει βλάβη. Βρίσκεται στη μέση του πουθενά, με προμήθειες νερού ίσα ίσα για οχτώ μέρες. Εκεί συναντάει το μικρό πρίγκιπα, ένα χρυσαφένιο παιδί, φερμένο από έναν άγνωστο πλανήτη μεγάλο όσο ένα σπίτι. Ο μικρός πρίγκιπας ταξιδεύει εδώ κι ένα χρόνο, επισκέπτεται καινούριους πλανήτες, θέλει να δει και να μάθει. Είναι όμορφος κι ευαίσθητος, αμείλικτος και διάφανος, περίεργος κι απρόβλεπτος όπως μονάχα τα παιδιά μπορούν να είναι.

Ο πιλότος, την ώρα που αγωνίζεται να επισκευάσει το χαλασμένο αεροπλάνο του κι ανησυχεί για την επιβίωσή του, αναγκάζεται ν’ αντιμετωπίσει ένα παραμυθένιο πλάσμα, που είναι ερωτευμένο μ’ ένα τριαντάφυλλο, που παρηγορεί την μοναξιά του με ηλιοβασιλέματα, που έχει όλα κι όλα τρία μικροσκοπικά ηφαίστεια και λαχταράει ν’ αποκτήσει ένα αρνάκι –έστω κι αν αυτό είναι σε ζωγραφιά και δε φαίνεται, γιατί είναι κλεισμένο σ’ ένα κασόνι.

Ο μικρός πρίγκιπας, μέσα από τις δροσερές αναμνήσεις του ταξιδιού του, ξετυλίγει μπροστά στα μάτια του πιλότου όλη την επιπολαιότητα, την υπεροψία, τη μιζέρια, τη δίψα για εξουσία και λεφτά, τη μοναξιά των ανθρώπων.

Απλά, χωρίς ίχνος διδακτικού τόνου, χωρίς μελοδραματισμούς και υπερβολές, κάθε περιγραφή του μικρού πρίγκιπα, κάθε συζήτησή του, με τα λουλούδια, με την αλεπού και το φίδι, είναι μάθημα ζωής. Μια συνεχής αναζήτηση για την «αλήθεια».

Η συνάντηση του πιλότου και του παιδιού εξελίσσεται σε μια ιστορία αγάπης και, όπως σε κάθε ιστορία αγάπης, υπάρχει και σ’ αυτήν ένα τέλος, ένας αποχωρισμός. Ένα θαύμα, η επισκευή του αεροπλάνου, κι ένας θάνατος που δεν είναι θάνατος, αλλά μια μεταμόρφωση σε κάτι άλλο. Ο μικρός πρίγκιπας φεύγει, επιστρέφει στον πλανήτη του ανάλαφρα κι αθόρυβα, όπως ήρθε. Πριν φύγει όμως, κάνει ένα δώρο στο φίλο του. Του χαρίζει το γέλιο των αστεριών, τη γνώση πως τ’ αστέρια, γι’ αυτούς που ξέρουν να τα κοιτάζουν, είναι μηνύματα αγάπης, αισιοδοξίας κι ομορφιάς.

Ο πιλότος ξέρει πως θα στερηθεί την παρουσία του μικρού του φίλου, αλλά κανείς ποτέ δε θα μπορέσει να του στερήσει το γεγονός πως τον γνώρισε κι έζησε μαζί του τη μαγεία εκείνων των μοναδικών στιγμών που δικαιώνουν μια ζωή.

(σημείωμα της μεταφράστριας)

ΑΝΤΟΥΑΝ ΝΤΕ ΣΑΙΝΤ-ΕΞΥΠΕΡΥ, Ο Μικρός Πρίγκιπας, εκδόσεις Πατάκη (17^η έκδοση, Ιούλιος 2005), μετάφραση Μελίνα Καρακώστα.

…

Κάθε μήνα η συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη σκιαγραφεί έναν λογοτεχνικό ήρωα και η ζωγράφος-εικονογράφος Αθηνά Πετούλη  φτιάχνει το πορτραίτο του.

Οι παρατηρήσεις και οι προτάσεις είναι ευπρόσδεκτες στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις:

yotakotsafti1@yahoo.gr

athina_pk@hotmail.com

(Πρωτοδημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό Book Tour, τον Ιανουάριο του 2015)

 

Γενάρης

Χαρωπός ο κυρ-Γενάρης μες στη βαρυχειμωνιά

μόλις πρόβαλε κι αρχίζει κι η καρδιά μας να γελά,

γιατί αυτός μας φέρνει πάντα τη χρυσή Πρωτοχρονιά

και ωραίους μπουναμάδες και γλυκίσματα πολλά.

Μ’ όλα τα γεράματά του και τα κάτασπρα μαλλιά του

έχει λεβεντιά και χάρη και σαν παλικάρι μοιάζει,

κι όλα τα παιδιά τα βλέπει σαν εγγόνια, σαν παιδιά του,

κι άφθονα κι ωραία δώρα, και παιχνίδια τους μοιράζει.

«Καλώς όρισες, παππούλη, κάθισε ν΄αναπαυθείς.

Θέλεις πίτα; Θέλεις κότα και κρασί κι οπωρικά;

Φάγε, πιε! Να το τραπέζι! Έλα να μας ευχηθείς

κι ευτυχία κάθε χρόνο να μας φέρνεις ταχτικά.

Είμαι φρόνιμο παιδάκι, κι όσα κι αν μου δώσεις δώρα

και στολίδια και παιχνίδια, στα φτωχά θα τα μοιράσω,

στα παιδάκια που στενάζουν ορφανά στον κόσμο τώρα

και θα τα παρηγορήσω και μαζί τους θα γιορτάσω.

Πρόβαλε, καλέ Γενάρη! Το χεράκι σου φιλώ

και τα κάλαντα σου ψέλνω και χορεύω και γελώ,

ενώ δίπλα μου οι γονείς μου μ’ ανοιχτή την αγκαλιά

καρτερούν για να μου δώσουν την ευχή τους με φιλιά».

Ι.ΙΩΑΝΝΙΔΗ

…

Κάθε βδομάδα η Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Τη σημερινή εικόνα έκανε η Παναγιώτα Χρυσοβαλάντου.

Η Παναγιώτα Χρυσοβαλάντου είναι μαθήτρια της Α΄ Δημοτικού. Της αρέσει πολύ να ζωγραφίζει και να κάνει γυμναστική. Όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει εικονογράφος και αθλήτρια.

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks