Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Μ' ένα βλέμμα κι ένα φιλί


 

Γράφτηκαν με αφορμή την ανάγνωση του εφηβικής ποιητικής συλλογής Μ’ ένα βλέμμα κι ένα φιλί, Θεοφάνης Θεοφάνους (το βιβλίο συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας της Κύπρου, στην κατηγορία λογοτεχνίας για μεγάλα παιδιά και εφήβους) που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αλάτι και τις προτεινόμενες δραστηριότητες δημιουργικής γραφής, που δόθηκαν στα μέλη στα πλαίσια της διαδικτυακής παιδικής λέσχης ανάγνωσης ενηλίκων των Εκδόσεων Αλάτι.

 

Φωτογραφίες:

Γεωργία, Γιώτα, Ειρήνη, Μαρίνα, Πόπη.

 


Ένα ποίημα με πέντε λέξεις από τη συλλογή


Γιάννου Μαρίνα

Στα σκοτάδια της σκέψης μου

κάτι φτερουγίζει.

Μια πεταλούδα.

Μόλις γεννήθηκε.

Χτυπά τα τσαλακωμένα φτερά της.

Σε ένα ταξίδι στο φως.

Δραπετεύω μαζί της στο άπειρο.

 

Κιζιρίδου Γεωργία

Κάθονται δίπλα δίπλα

Ιερή η στιγμή της αφωνίας

Δεν ήξεραν παρά ένιωθαν

Ένα φιλί δειλό

Η σφραγίδα της αφοσίωσής τους

 

Λύχνου Πέπη

Η προσπάθεια

Βροχή τα βλεφαρίσματα,

οι λέξεις

παλεύουν να ορθοποδήσουν-

ξεφεύγουν όμως μυστήρια στο διάστημα

σε άλλους αστέρες «πτερόεσσαι»

μοιάζουν με πείρα(γ)μα που η ντροπή

ποτέ δεν άφησε να μαντέψουμε το μέλλον.

 

Ο στίχος που συνεχίζεται


Γιάννου Μαρίνα

Κοίτα.

Ξεκίνα.

Προχώρα.

Κι αν λοξοδρομήσεις, πίσω μη γυρίσεις.

Επιλογές.

Εγώ θα περιμένω με την αγάπη μου στα χέρια.

Η αγάπη, η κινητήριος δύναμη αυτού του κόσμου


Δούστου Ιωάννα

Με πλημμυρίζει

ωκεανός από συναισθήματα

όταν ακούω τη φωνή σου,

σαν παλίρροια που χτυπά κι ρέει δυνατά και εγώ κοιτώ από μακριά λες και ο χρόνος σταματά στην θύμησή σου. Και αν είναι οι σκέψεις δυνατές και η καρδιά ακόμη καρτερά, θα έρθει η στιγμή που θα είμαστε κοντά ο ένας με τον άλλον αγκαλιά, να θυμόμαστε αυτά που μας έκαναν να ζούμε μακριά.

 

Καραβασίλη Πόπη

Μια χούφτα ηλιαχτίδες μού χάρισες

μαζί με έναν ήλιο

Έφυγες. Κι έφυγαν μαζί σου.

Πρόλαβα και κράτησα μία

για τα κρύα του χειμώνα

Τη ρώτησα πως τη λένε.

«Μνήμη» μου είπε.

 

Κιζιρίδου Γεωργία

Σ’ ένα παγκάκι σε περίμενα

Κοιτούσα τον ορίζοντα

Η καρδιά χτυπάει δυνατά

Η αύρα σου ζεστή και κόκκινη

Ενώνεται με τη δική μου

Είμαστε ένα επίγειο ουράνιο τόξο

 

Ποίημα για την αγάπη


Γιάννου Μαρίνα

Ένα φτερούγισμα

σαν ένα πουλί

στο στήθος μου κατοικεί.

Κάθε φορά που σε βλέπω.

Μια διακοπή.

Σαν κάτι να αποσυνδέθηκε.

Στο στήθος μου κατοικεί.

Κάθε φορά που πλησιάζεις.

 

Δούστου Ιωάννα

Σώματα που αγκαλιάζονται μες στην καταιγίδα,

βλέμματα που καταλαβαίνονται δίχως φωνή,

μια σύνδεση που γίνεται ελπίδα,

πως μες του χρόνου τη ροή θα μένει εκεί.

 

Κιζιρίδου Γεωργία

Μεταμόρφωση

Το περπάτημα είναι ανάλαφρο

Το χαμόγελο δεν σβήνει από τα χείλη

Η ημέρα έχει νόημα

Γιατί υπάρχεις εσύ

Όλη μου η σκέψη και η ύπαρξη

Σε περικυκλώνει

Μετράω αντίστροφα για να σε συναντήσω

Μια λέξη, ένα άγγιγμά σου

Το εισιτήριο για τον ουρανό

 

Κ.Π.

Μάνα.

Χάδι.

Αγκαλιά.

 

«Σε τρεις στίχους»


Γιάννου Μαρίνα

Ένα βλέμμα μου

συνάντησε το φιλί.

Όλα έλαμψαν.

 

Δούστου Ιωάννα

Με ένα βλέμμα

της νύχτας γλυκό φιλί,

χάνεται στο φως.

 

Κιζιρίδου Γεωργία

Βλέμμα έρωτα

Το Φιλί μας ζουμερό

Η αγάπη μας

 

Λύχνου Πέπη

βλέμμα τρυφερό

γλυκό φιλί στα χείλη

αρχή αγάπης

 

«Από τον στίχο στην ιστορία»


Καραβασίλη Πόπη

Την ωραία κοιμωμένη

την ξύπνησε κάποτε ο πρίγκιπας

μ ένα φιλί.

Τα πίστευα τα παραμύθια. Έδιωχναν τον φόβο μου. Δεν χρειαζόταν να κάνω κάτι. Ο πρίγκιπάς μου θα φρόντιζε για όλα. Μα τα χρόνια περνούσαν και οι πρίγκιπες λιγόστευαν.

Άρχισα να πιστεύω ότι η γιαγιά με ξεγέλασε.

-Γιαγιά, με είχες γεμίσει ψέματα όταν ήμουν μικρή. Δεν υπάρχουν πρίγκιπες. Κανείς δεν θα έρθει να με φιλήσει και να με πάει στο παλάτι.

Η γιαγιά χαμογέλασε.

-Μμμ, μήπως πρέπει να πας εσύ να τον βρεις;

-Εγώ;

-Ε, ναι. Τώρα οι καιροί έχουν αλλάξει. Μα πρώτα πρέπει να κόψεις τα αγκάθια. Θυμάσαι, αυτά που περιστοίχιζαν το κάστρο της ωραίας κοιμωμένης.

-Ποια αγκάθια;

-Μμμ. Για να το σκεφτώ, είπε και σήκωσε τα μάτια στο ταβάνι. Για να φύγεις από το κάστρο θα πρέπει να είσαι το αντίθετο της ωραίας κοιμωμένης. Αυτή ήταν όμορφη, ακίνητη και κοιμισμένη. Νομίζω ότι φοβόταν μην κάνει λάθη. Ναι, ναι, ο φόβος, το μεγαλύτερο αγκάθι σε κρατά έτσι.Τι λες, με ρώτησε, το κάστρο σου έχει αυτό το αγκάθι; Περιμένεις τον πρίγκιπα να σου χαρίσει ένα παλάτι;

 

Κιζιρίδου Γεωργία

Στην ακροθαλασσιά

Ο αφηγητής είναι έφηβος μαθητής, πιθανώς ο ίδιος ο ποιητής στην εφηβική ηλικία. Έχει ερωτευθεί με την πρώτη ματιά και περπατώντας βυθισμένος στις σκέψεις του, κατέληξε στην άκρη της θάλασσας προκειμένου να τον χτυπήσει λίγο το δροσερό αεράκι και να χαλαρώσει παρατηρώντας τα κύματα. Κάθε άλλο όμως, η σκέψη του περιτριγυρίζεται από το ερωτικό υποκείμενο... Σκέφτεται με ποιον τρόπο να την πλησιάσει, πώς να της μιλήσει, με ποια αφορμή...!


Λύχνου Πέπη

Το δώρο

Ο Μιχάλης δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η Χριστίνα του είχε πει το «ναι» -και μάλιστα δίνοντάς του ένα βιαστικό φιλί στο μάγουλο. Πετούσε στα σύννεφα από τη χαρά του… ένα τέτοιο κορίτσι ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δεν τολμούσε να φανταστεί ότι θα του έδινε κάποια σημασία. Και να που όλα έγιναν όπως δεν περίμενε… Μεθαύριο είχε, λέει, τα γενέθλιά της και τον καλούσε στο σπίτι της, στην πιο ακριβή συνοικία της πόλης για να «παρτάρουν». Και να το πρόβλημα: τι δώρο να της πάρει που τα μόνα χρήματα που είχε δεν έφταναν ούτε για μια Lacta…«Κοίτα πόσες ηλιαχτίδες! Μια χούφτα θα σου χαρίσω…» της είπε και κατέβασε τα μάτια!

 

 



 

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Για πες μας, πώς σου φάνηκε;