Επέτειος Πολυτεχνείου

 

Τσιμερίκα Θωμαή

«Ψωμί, παιδεία, ελευθερία»

Ίσα που πρόλαβα να μπω στο προαύλιο του σχολείου μου, όταν άκουσα τη φωνή του Διευθυντή. «Σήμερα είναι μια ξεχωριστή, γιορτινή επέτειος, για όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας. Αποτελεί γιορτή προς την μνήμη των φοιτητών που έφυγαν για πάντα, των φοιτητών που αγωνίστηκαν εκείνο το τραγικό ξημέρωμα της 17ης Νοεμβρίου 1973. "Ψωμί, παιδεία, Ελευθερία", το σύνθημα τους. Ένα σύνθημα αφύπνισης.

Η εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου είχε σκοπό την πτώση της τότε σκληρής εξουσίας, της Χούντας. Η οποία απαγόρευε τις συγκεντρώσεις και την κυκλοφορία των πολιτών. Οι φοιτητές ζητούσαν την ελευθερία λόγου, άποψης και ζωής, χωρίς φόβο. Ο στρατιωτικός νόμος σκληρός. Δίνει εντολή, χωρίς ενδοιασμούς, το τεθωρακισμένο άρμα να περάσει πάνω από την καγκελόπορτα του Πολυτεχνείου. Η πράξη αυτή είχε ως αποτέλεσμα οι φοιτητές που ήσαν σκαρφαλωμένοι πάνω της, να καταπλακωθούν και να τραυματιστούν από το τανκ, που πέρασε την κεντρική πύλη».

Τα λόγια του Διευθυντή μ’ έκαναν να ανατριχιάσω. Τότε φώναξα «Ελευθερία, Παιδεία, Δημοκρατία".

Οι παρευρισκόμενοι και οι συμμαθητές μου με χειροκρότησαν.

 

Φωτάκη Ελένη

«Πρόσεχε, Ορέστη μου, εκεί που πας».

«Μην ανησυχείς, μάνα, Πολυτεχνείο για σπουδές πάω όχι στον πόλεμο!»

Η κόρνα του λεωφορείου ήχησε για τελευταία φορά.

Το ίδιο σκηνικό συναντάμε και στη Σπάρτη, εκεί που η Μαρία αποχαιρετάει τους δικούς της, για να συνεχίσει τις σπουδές της στο Πολυτεχνείο.

«Σκέψου το Μαράκι μου» παρακαλά η γιαγιά και σφίγγει το κομποσκοίνι στη τσέπη της.

«Γιαγιάκα, μη φοβάσαι, στη θεία Ελένη πάω, θα είμαι καλά. Θα σπουδάσω και θα κάνω περήφανο το χωριό μας».

Ο Ορέστης κι η Μαρία γνωρίστηκαν μέσω κοινών γνωστών. Τη μέρα που έκλεισε η πύλη του Πολυτεχνείου πιάστηκαν χέρι χέρι και μπήκαν μέσα, δεν κοίταξαν πίσω ποτέ.

Ούτε όταν η κάνη του τανκ έριχνε τη πύλη.

Ούτε όταν τα κόκκινα γαρύφαλλα σκέπασαν τον ουρανό.

Οι γονείς τους, με τις φωτογραφίες τους στα, χέρια ούρλιαζαν. Ορέστη από τον Βόλο, Μαρία από τη Σπάρτη.

Κανείς δεν τους είδε, κανείς δεν τους άκουσε.

Στο χωριό η γιαγιά έκοψε τα κόκκινα γαρύφαλλα από τις γλάστρες και τα πήγε στο μνημείο πεσόντων στη πλατεία του χωριού.

Δύο ακόμα ονόματα ήταν χαραγμένα στο κρύο μάρμαρο.

Ορέστης από τον Βόλο.

Μαρία από τη Σπάρτη.

Έπεσαν διεκδικώντας ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

Χίου Έλσα

Ήμουν κι εγώ εκεί. Με μια τσάντα γεμάτη σουβλάκια. Όλη η παρέα κρατούσε κι από κάτι και το περνούσε γρήγορα μέσα απ’ τα κάγκελα. Να φάνε οι φοιτητές, ν’ αντέξουν το ξενύχτι ν’ αντέξουν το τραγούδι της ψυχής τους που μιλούσε για σπασμένες αλυσίδες κι άφταστα ελπιδοφόρα όνειρα. Για ελευθερία, για ενάρετη γνώση και βαθιά ανθρωπιστική παιδεία. Ήμουν κι εγώ εκεί. Κι είδα το παλικάρι το ψηλόλιγνο, με τη φυσαρμόνικα στο ένα χέρι, γραπωμένο με τ’ άλλο στη κορυφή της σιδερόπορτας. Τότε που οι ερπύστριες πέρασαν πάνω από σώματα και σιδεριές. Ήταν παιδί της λεβεντιάς, αηδονόλαλο, απ’ το νησί της Ικαρίας. Δεν πέθανε στη πύλη. Τον έσωσε η κυλιστή του πτώση. Πέθανε κάποια χρόνια αργότερα στη μάχη του πυρόφλεκτου δάσους. Για να σώσει απ’ τις φλόγες γέροντες και παιδιά. Για να δώσει ζωή απ’ τη ζωή του. Τον κατάπιε η φωτιά κι έσβησε απ’ την ορμή του αίματός του. Απ’ την ορμή της ανάσας του, απ’ το ποτάμι της αγάπης του. Οι χωριανοί του τον ενταφίασαν με τραγούδια. Σαν τον αητό φτερούγιζε στη στράτα. Σαν τον αητό άνοιξε χέρια για τον ουρανό. Ήξερε πως ο ουρανός αρχίζει απ’ το ψωμί, απ’ την παιδεία και την ελευθερία.

 

 

 

Γράφτηκαν με αφορμή το παιχνίδι γραφής εδώ:

https://www.facebook.com/groups/1006082537869676

 

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

Στους σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου

Μάτια κλειδωμένα, χέρια παγωμένα

κείτεται

-δεκαοχτώ χρονώ ήτανε δεν ήτανε-

για να έχω εγώ πουλιά-φτερά στα χέρια μου,

και συ στο σπιτάκι σου,

μια γλάστρα με βασιλικό στο πεζουλάκι

και τα παιδιά μας ξένοιαστα να χτίζουνε το μέλλον.

Η μάνα του τον περιμένει και δεν έρχεται,

η άνοιξη του παίζει και δεν τηνε ξέρει πια.

Στις φλέβες του αίμα σταματημένο και πικρό,

γυαλί σπασμένο ο κόσμος, σωριασμένο πάνω του.

Για να έχω εγώ τον άσπρο μου ύπνο

Και συ γαρίφαλο χαμόγελο στο στόμα σου,

για να χουν τα παιδιά μας το δικό τους ήλιο.

  Λεύτερος μέχρι το μεδούλι των κοκάλων του

δεν άντεξε τους ίσκιους, τα φριχτά κλειδιά,

τις προσωπίδες, τα χαμηλωμένα αισθήματα:

- Όρμησε καταπάνω τους

με το χλωρό σπαθί της νιότης του.

Δύσκολη η Λευτεριά, επικίνδυνη,

ευαίσθητη, σαν το φτερό της πεταλούδας,

αράγιστη σαν το διαμάντι, τρομερή,

αιώνες πεθαμένη ξαφνικά ανασταίνεται

πάνω και πέρα από το φόβο

και τον χρόνο.

Για να έχω εγώ δικιά μου τη φωνή

το  «ναι» και τ’ «όχι» μου

και συ όρθια και ωραία την περηφάνειά σου,

για να ’χουν τα παιδιά μας

τα δικά τους βήματα στο φως,

μέσα στο θάνατό του, σκοτεινός,

κείτεται, ο γενναίος, ο νέος,

-δεκαοχτώ χρονώ ήτανε δεν ήτανε.

ΛΕΝΑ ΠΑΠΠΑ

Αναδημοσίευση από εδώ:

http://filanagnosia1pyr.blogspot.com/2012/11/blog-post_17.html

Το Ακορντεόν

Στη γειτονιά μου την παλιά είχα έναν φίλο

που ήξερε και έπαιζε τ’ ακορντεόν.

Όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος,

φωτιές στα χέρια του άναβε τ’ ακορντεόν

Μα ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ’ άλλα

κράταγε τσίλιες παίζοντας ακορντεόν.

Φασιστικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα

και μια ριπή σταμάτησε τ’ ακορντεόν

Τ’ αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει

όποτε ακούω από τότε ακορντεόν.

Κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει:

δεν θα περάσει ο φασισμός

ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗΣ

…

Κάθε βδομάδα η Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Από τον Δεκέμβριο του 2014 φιλοξενούνται στη στήλη και ανέκδοτα κείμενα νέων δημιουργών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Τη σημερινή εικόνα έκανε η Αθηνά Πετούλη.

Γεννήθηκα στην Κόρινθο, μεγάλωσα και σπούδασα στην Αθήνα, όπου παρακολούθησα μαθήματα σχεδίου (γραμμικό-ελεύθερο) και ζωγραφικής. Διαμένω μόνιμα στο νησί της Σάμου με τον σύζυγο και τα τρία παιδιά μας. Σε εικαστικό εργαστήρι στο νησί συνέχισα τη σπουδή στο χρώμα, σε υλικά και μικτές τεχνικές . Ασχολούμαι με τη ζωγραφική (ελαιογραφίες, ακουαρέλες, ακρυλικά, έργα για παιδικά δωμάτια, τοιχογραφίες), τη φωτογραφία, την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων και την εκμάθηση ζωγραφικής σε παιδιά. Έχω λάβει μέρος σε πολλές εκθέσεις ζωγραφικής και φωτογραφίας κι έχω εικονογραφήσει παραμύθια για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας, με πιο πρόσφατα το «Καλημέρα ήλιε» της νηπιαγωγού Ευφροσύνης Σπυροπούλου, «Ο Κόα και το μεγάλο του δώρο» της Αθηνάς Βουδούρη, καθώς επίσης και μια συλλογή ποιημάτων για παιδιά Δημοτικού της νηπιαγωγού Γιώτας Κοτσαύτη, η οποία τιμήθηκε τον Δεκέμβριο του 2014 με τη μοναδική διάκριση στην κατηγορία της ποίησης στον 59ο διαγωνισμό της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Η εικαστική προσέγγιση ενός παραμυθιού, κειμένου ή ποιήματος με γοητεύει. Η ζωγραφική είναι για μένα ένα παιχνίδι με τα χρώματα και το φως κι έχω φυλάξει μέσα μου ένα κομμάτι παιδικότητας που με οδηγεί δημιουργικά.

Η σελίδα της Αθηνάς στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/Athina-Petouli-illustration-paintings-for-kids/629966553779944?pnref=story

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα της στήλης «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks

Τα παιδιά του Νοέμβρη

Ο θείος μου ο Γιώργος είναι ο αγαπημένος μου. Ποτέ δεν μου χαλάει χατίρι και πάντοτε μου δίνει τις καλύτερες συμβουλές. Σήμερα, 17 Νοέμβρη, έχω γενέθλια και τον περιμένω πώς και πώς. Να φανταστείτε ότι δεν πήγα στο σχολείο γιατί ο θείος μου έχει υποσχεθεί ότι θα με πάει σε ένα μέρος πολύ σπουδαίο.

Σε ένα μεγάλο σχολείο όπου τα μεγάλα παιδιά σπουδάζουν για να γίνουν σημαντικοί άνθρωποι. Σ’ αυτό το σχολείο -Πολυτεχνείο νομίζω πως το λένε- ήταν κάποτε μαθητής ο θείος μου ο Γιώργος. Και τώρα είναι μεγάλος και τρανός. Φτιάχνει τα ωραιότερα σπίτια του κόσμου!

«Έχεις γενέθλια μια από τις πιο σημαντικές ημερομηνίες που σημάδεψαν την Ελλάδα!», μου είπε μόλις ήρθε προσφέροντάς μου μια τεράστια αγκαλιά λουλούδια.

Εγώ δεν πολυκατάλαβα τι εννοούσε αλλά φαντάστηκα ότι για να το λέει ο θείος θα έχει δίκιο. Αυτό που με παραξένεψε περισσότερο ήταν ότι στο άλλο χέρι κρατούσε άλλη μια ανθοδέσμη με κόκκινα και άσπρα γαρίφαλα.

«Τούτα τα λουλούδια θα πάμε να τα αφήσουμε στο Πολυτεχνείο μαζί»,  μου είπε αφού είδε ότι το βλέμμα μου περιεργαζόταν με μεγάλη περιέργεια τα γαρίφαλα.

«Στο Πολυτεχνείο; Εκεί που σπούδαζες;», απόρησα.

«Ναι, εκεί. Σήμερα γίνεται μια μεγάλη γιορτή. Μαζί σου γιορτάζω κι εγώ», απάντησε χαρούμενα.

«Γιορτάζεις κι εσύ; Και τόσα χρόνια γιατί δεν μου το είπες;», ρώτησα απορώντας για όλα αυτά.

«Γιατί τότε ήσουν μικρούλα ενώ τώρα που μεγάλωσες ακόμα ένα χρόνο μπορώ να σου πω για όλα όσα έγιναν εκείνο το βράδυ», είπε όλο σοβαρότητα ο θείος, ενώ με πήρε από το χέρι για να κάτσουμε στον μεγάλο καναπέ.

Η μαμά μας έφερε κουλουράκια και πορτοκαλάδες γιατί ο θείος ήταν αποφασισμένος να κουβεντιάσουμε. Ήταν φανερό ότι σήμερα θα μάθαινα μια ιστορία αλλιώτικη.

Μια ιστορία που συνέβη τότε, πριν από σαράντα χρόνια, την ίδια ημερομηνία με τα γενέθλιά μου! Είχα μεγάλη αγωνία να ακούσω τι είχε συμβεί.

«Ήταν 17 Νοέμβρη. 17 Νοέμβρη του 1973. Στην Ελλάδα είχαμε Χούντα».

«Χούντα; Δηλαδή;», ρώτησα αμέσως.

«Δηλαδή τυραννία. Κάποιοι άνθρωποι κυβερνούσαν με τυραννικό τρόπο την πατρίδα μας και δεν άφηναν τον κόσμο να νιώθει ελεύθερος. Να μιλάει ελεύθερα. Να γράφει ελεύθερα. Να τραγουδάει ελεύθερα. Ακόμα και να ζει ελεύθερα. Ήταν σαν να είχαν κλείσει τα στόματα όλων των Ελλήνων με το ζόρι».

«Όπως στην Κατοχή!», είπα, αφού θυμήθηκα όσα είχαμε πει με τη δασκάλα για την 28η Οκτωβρίου και τον φασισμό.

«Κάπως έτσι!», είπε ο θείος και συνέχισε… «Ο φασισμός είναι το χειρότερο πράγμα, παιδί μου! Είναι σαν να έχεις κάθε μέρα σκοτάδι και καθόλου φως. Σαν να αποφασίζουν άλλοι για το πώς θα ζεις, τι θα λες, πώς θα το λες και πού θα το λες».

«Δηλαδή δεν μπορεί να λες ελεύθερα τη γνώμη σου;».

«Ακριβώς! Ο φασισμός είναι ένα τέρας. Μάλιστα, τότε ήταν ένα μικρό τερατάκι που όσο περνούσε ο καιρός όλο και μεγάλωνε. Και όσο μεγάλωνε τόσο δεν άφηνε κανέναν να μιλήσει. Εκείνες τις μέρες ο φασισμός είχε μεγαλώσει πολύ! Τόσο πολύ που είχε μπει ακόμα και μέσα στα πανεπιστήμια».

 
«Και γιατί δεν έκανε κανένας τίποτα;», ρώτησα θυμωμένη.

«Επειδή οι περισσότεροι φοβόντουσαν! Φοβόντουσαν μη βρεθούν στη φυλακή. Ήταν ικανοί να σε φυλακίσουν για τα πιστεύω σου!».

«Μα αυτό είναι άδικο», φώναξα δυνατά.

«Φυσικά. Γι’ αυτό και οι φοιτητές αποφάσισαν να κάνουν κατάληψη μέσα στο Πολυτεχνείο. Να κάνουν μια αρχή για να διώξουνε το τέρας!».

«Τι είναι κατάληψη;», αναρωτήθηκα, αφού σήμερα μάθαινα τόσες καινούργιες λέξεις.

«Είναι όταν μια ομάδα ανθρώπων αποφασίζει να μπει και να παραμείνει σε ένα δημόσιο κτίριο μέχρι να ικανοποιήσουν το αίτημά της. Το δικό μας αίτημα ήταν να φύγει η Χούντα και να έρθει η Δημοκρατία!».

«Ήσουν κι εσύ εκεί, θείε Γιώργο;».

«Ναι, ήμουν εκεί, με συμφοιτητές μου. Φωνάζαμε συνθήματα κατά της Χούντας! Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία!», φώναξε ο θείος και σηκώθηκε όρθιος υψώνοντας το παράστημά του.

«Και δεν φοβήθηκες, θείε, μήπως έρθουν εκείνοι που ταΐζουνε το τέρας και σας διώξουν;».

Ο θείος γέλασε δυνατά και με αγκάλιασε σφιχτά λέγοντάς μου…

«Φοβηθήκαμε λίγο, αλλά ήταν τόσο δυνατή η προσμονή μας για μια ελεύθερη Ελλάδα που δεν λυγίσαμε καθόλου. Κλειστήκαμε μέσα, πίσω από τα κάγκελα, τραγουδώντας για τη δημοκρατία ενώ ο κόσμος μας έφερνε τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα».

«Φάρμακα; Μα γιατί;».

«Γιατί δυστυχώς, Σοφάκι μου, έξω από το Πολυτεχνείο υπήρχαν και κάποιοι που δεν δίσταζαν να ασκήσουν βία. Ακόμα και στρατιώτες έστειλαν για να μας τρομάξουν».

Τρόμαξα κι εγώ με όλα αυτά που άκουγα. Ακούς εκεί να μη σε αφήνουν να μιλήσεις! Ακούς εκεί να μη σε αφήνουν να παλέψεις για το πιο πολύτιμο αγαθό που είναι η ελευθερία. Και το χειρότερο, να προσπαθούν να σε φοβίσουν ακόμα και με όπλα.

«Τα μισώ τα όπλα!», σκεφτόμουν, ενώ ο θείος συνέχιζε την αλλόκοτη αυτή ιστορία.

«Μέσα στο Πολυτεχνείο λειτουργήσαμε και ραδιοφωνικό σταθμό. Από εκεί και με τα μεγάφωνα που βγάλαμε έξω καλούσαμε όλο τον κόσμο να αντισταθεί στη Χούντα. Ακόμα και τα αδέρφια μας τους στρατιώτες καλούσαμε να έρθουν μαζί μας. Όμως εκείνα εκτελούσαν εντολές και φοβόντουσαν πιο πολύ από εμάς! Έτσι, δεν άργησε να γίνει το κακό…».

«Ποιο κακό, θείε μου;», ρώτησα με αγωνία.

«Σοφάκι μου, παρόλο που δεν επιτρέπεται από τους κανόνες του κράτους να μπαίνεις μέσα σε πανεπιστήμια και να εισβάλλει διαλύοντας τους φοιτητές, εκείνοι που πίστευαν στον φασισμό έκαναν ακριβώς το αντίθετο».

«Δεν σεβάστηκαν τους κανόνες του κράτους, δηλαδή;».

«Ναι, Σοφάκι μου, δεν σεβάστηκαν ούτε τους νόμους της δημοκρατίας ούτε τους κανόνες του κράτους. Κι έτσι, μόλις νύχτωσε αγρίεψαν τα πράγματα. Κάποιοι πίστεψαν ότι το τέρας που μεγάλωναν τόσα χρόνια θα ζούσε για πολλά χρόνια ακόμα κυβερνώντας την πατρίδα. Έτσι, εκείνοι έδωσαν εντολή για να βγουν οι στρατιώτες με τα τανκς στους δρόμους».

«Πω πω!... Και όπλα και τανκς. Σαν να γινόταν πόλεμος!», είπα. Μα τι παράξενα που ήταν όλα αυτά. Να γίνεται πόλεμος μεταξύ Ελλήνων. Στρατιώτες να επιτίθενται με όπλα και τανκς στους φοιτητές. Τι άσχημα πράγματα!, σκέφτηκα.

«Τραγουδούσαμε όλοι μαζί ενωμένοι τον Εθνικό μας Ύμνο, όταν ξαφνικά ένα τανκ μπήκε μέσα στο Πολυτεχνείο, πλάκωσε την πόρτα, σχεδόν την έλιωσε. Μα δεν έγινε μόνο αυτό. Πίσω από την πόρτα ήταν φοιτητές σκαρφαλωμένοι στα κάγκελα. Κι η πόρτα έπεσε πάνω στα παιδιά που καταπλακώθηκαν και έχασαν τη ζωή τους! Αυτό ήταν… η αρχή του τέλους. Η αρχή για να πέσει ο φασισμός!».

«Έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους εκείνοι οι φοιτητές για την ελευθερία…», είπα λυπημένη.

«Ναι. Χρειάστηκε αυτή η εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου για να έχουμε σήμερα δημοκρατία.
Για να μπορείς να μιλάς και να κυκλοφορείς ελεύθερα.

Για να μπορείς να σκέφτεσαι ελεύθερα. Κατάλαβες, λοιπόν, Σοφία μου, γιατί θέλω να πάμε σήμερα εκεί μαζί να αφήσουμε λίγα λουλούδια;».

«Κατάλαβα, θείε Γιώργο. Σήμερα με τα γενέθλιά μου γιορτάζουμε και την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου!».

«Είσαι πολύ σπουδαία!», είπε ο θείος και σηκώθηκε να πιάσει μέσα από το βάζο τα γαρίφαλα.

«Όχι, θείε! Εσύ είσαι σπουδαίος! Γιατί ένωσες τη φωνή σου μαζί με τους άλλους φοιτητές για τη δημοκρατία. Μα πάνω απ’ όλα γιατί μοιράστηκες μαζί μου αυτή την ιστορία!».

Στ’ αλήθεια νιώθω πολύ περήφανη που έχω γενέθλια μια μέρα σαν κι αυτή. Πολύ περήφανη που η 17 Νοέμβρη είναι η μέρα που έγινε η αρχή για να πέσει ο φασισμός.

Πήγαμε με τον θείο κι αφήσαμε εκείνα τα όμορφα γαρίφαλα. Κι όταν τ’ ακούμπησα έκανα μια ευχή:
Ποτέ ξανά μη ζήσει η πατρίδα μου τον φασισμό!

Ζήτω η δημοκρατία!
………………….
ΜΑΡΩ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Περιοδικό ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ (τ. 84, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2013)

Αυτά τα δέντρα

Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,

σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,

σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του.

Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως.

O δρόμος χάνεται στο φως

κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ (απόσπασμα από τη «Ρωμιοσύνη»)

...

Κάθε βδομάδα η Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Από τον Δεκέμβριο του 2014 φιλοξενούνται στη στήλη και ανέκδοτα κείμενα νέων δημιουργών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση αυτά.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Τη σημερινή εικόνα έκανε ο Αργύρης Ρήμος.

 Ο Αργύρης Ρήμος γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1980 και μεγάλωσε στην πόλη της Καστοριάς.

Όχι ιδιαίτερα επιμελής μαθητής κατά την εφηβεία, αλλά κρυφά ερωτευμένος με την ιστορία, τα αρχαία ελληνικά, την Ελληνιστική περίοδο και τη γεωμετρία, έδειχνε και δείχνει ιδιαίτερο θαυμασμό, στον Όμηρο, τον Αίσωπο, τον Πυθαγόρα και την «Ελληνιστική περίοδο».

Ώσπου γνώρισε τη φιλοσοφία και ερωτεύτηκε τον Σωκράτη.

Ο Πλάτων, έγινε ο συνδετικός κρίκος με το “Alter ego” του.

 Τα σπιρουνιάσματα όπως ο ίδιος αναφέρει για την ενασχόλησή του με την ζωγραφική, τα έλαβε από τον πατέρα του Κωνσταντίνο Ρήμο, αυτοδίδακτο και αυτοδημιούργητο Καστοριανό ζωγράφο και λάτρη των χρωμάτων. Ό,τι δεν μπορείς να αποφύγεις, τουλάχιστον απόλαυσέ το μας λέει χαρακτηριστικά. Ενδοοικογενειακοί θρύλοι, που περιπλέκουν σε ακόμα μια στροφή την σπείρα του μύθου περί DNA, τον θέλουν μακρινό απόγονο ενός Papamarkov, βοηθού - αγιογράφου του καθεδρικού ναού του Αγίου Αλεξάντερ Νέφσκι στη Σόφια, κατά την περίοδο 1904 – 1912.

 Με σπουδές στη ζωγραφική, στη σχολή καλών τεχνών Φλώρινας, στο 3ο εργαστήριο του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστήμιου Δυτικής Μακεδονίας, με αρωγό, καθηγητή και καθοδηγητή τον Χάρη Κοντοσφύρη.

Με καθηγητές τους Γιάννη Ζιώγα, Γιάννη Καστρίτση, Χρήστο Τσώτσο, Δήμητρα Σιατερλή, Μαργαρίτα Ρόμπου, Φωτεινή Καρυωτάκη, Ingo Dunnebier, Ανδρέα Ανδρέου,  Αγγελική Αυγητίδου κ.α.  Έχει παρακολουθήσει διάφορα μαθήματα, όπως γλυπτική, χαρακτική, ψηφιδωτό, , αρχιτεκτονικό και γραμμικό σχέδιο, φωτογραφία, τρισδιάστατες εφαρμογές, κ.α.  Έχει λάβει κατά καιρούς μέρος σε σεμινάρια τεχνικών χύτευσης αλουμινίου μικρής φόρμας, με τον γλύπτη Φίλιππο Καλαμάρα και σε σεμινάρια ξηράς δόμησης και ειδικών κατασκευών στην KNAUF A.E. στον Στάνο Αμφιλοχίας.

 Έχει εργαστεί σαν τεχνικός ξηράς δόμησης και ειδικών κατασκευών από το 1997 έως και το 2010, σε διακοσμήσεις εσωτερικών και εξωτερικών επαγγελματικών χώρων, κατοικίας, γραφείου όπως και σε σκηνικά θεάτρου και τηλεόρασης.

Θαυμαστής του Salvador Dali, του Michelangelo Buonarroti, του Conor Harrington, του Piero Cattaneo, του Αχιλλέα Δρούγκα, του Πραξιτέλη, του Jackson Pollock, του Σάββα Πουρσανίδη, του Φειδία, του Roberto Ferri, του Antonio Lupatelli (Tony Wolf), του Λύσιππου του Σικυώνιου, του Γιαννούλη Χαλεπά κ.α.

Για τον Αργύρη Ρήμο, η τέχνη δεν είναι σύγχρονη. Μη θέλοντας να σχολιάζει τον όρο «σύγχρονη τέχνη» μας παραπέμπει απλά σε ένα οποιοδήποτε ετυμολογικό λεξικό . Όσο για την “αφηρημένη τέχνη” και τη «αφαίρεση» θα τον δούμε να επιμένει πως για να αφαιρέσουμε κάποια στοιχεία από ένα έργο πρέπει πρώτα να τα κατέχουμε.

Το αντικείμενο του, συγκαταλέγεται μεταξύ παραστατικού και αφηρημένου εξπρεσιονισμού, με φανερές επιρροές απο τον σουρεαλισμό, με έντονους χρωματισμούς, υδάτινες, σχεδόν άυλες μορφές και αντικείμενα, με κλειστά περιγράμματα παραστατικού χαρακτήρα.

Συμμετέχει κυρίως σε ομαδικές εκθέσεις, επειδή θεωρεί την ομαδικότητα και την συνεργατικότητα ως εργαλεία διάχυσης της προόδου και της ευγενούς άμιλλας, αλλά και ως αντίδοτα στον εγωισμό, το μονοπώλιο και την άναρχη ιδιωτικοποίηση της τέχνης και της ιδέας.

 Έχει εργαστεί σαν τεχνικός ξηράς δόμησης και ειδικών κατασκευών από το 1997 έως και το 2010, σε διακοσμήσεις εσωτερικών και εξωτερικών επαγγελματικών χώρων, κατοικίας, γραφείου όπως και σε σκηνικά θεάτρου και τηλεόρασης.

 Έκανε τα πρώτα βήματά του στη φωτογραφία στο “2ο Golden Apple Music Festival” το 2009, στην plusArt graphics το 2010 και ως συνεργάτης του technodochion.gr το 2012.

 Έργα του βρίσκονται στην Ελληνική πρεσβεία της Αιθιοπίας στην Αντίς Αμπέμπα, σε διάφορα Cafe και ξενοδοχεία σε Φλώρινα, Καστοριά, Θεσσαλονίκη, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές σε Ελλάδα, Αιθιοπία, Η.Π.Α. και Καναδά.

 Ενώ από το 2004 φλερτάρει με δείγματα ανέκδοτης βιωματικής ποίησης.

 Rimos Argirios on web:

http://rimosargiriosartgallery.blogspot.gr/

http://rimosargiriosartgallery.wordpress.com

https://www.facebook.com/rimos.argirios

http://twitter.com/Argirios_Rimos

Σπουδές:

Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας

Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών.

http://www.eetf.uowm.gr/

3ικαστικό 3ργαστήριο

http://floroieikastikoi.blogspot.gr/

Σεμινάρια:

Συστήματα ξηράς δόμησης (1997)

Συστήματα ξηράς δόμησης Ειδικές κατασκευές (1998)

 Φωτογραφία:

PLUSART γραφιστική (2010)

2o Golden Apple Festival (2009)

 Θέατρο:

Γιατρός με το στανιό του Μολιέρου (2009)

Η πινακοθήκη των ηλιθίων του Νίκου Τσιφόρου (2006)

Αριστοφάνους ανάλεκτα (2005)

Λυσιστράτη

Εκκλησιάζουσες

βάτραχοι

Ραδιόφωνο:

ASTRA 99, 2 (1996)

Κινηματογράφος:

ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ του Παντελή Βούλγαρη (2009)

Ερασιτεχνικός κινηματογράφος μικρού μήκους:

ΦΛΩΡΙΝΑ – ΠΑΡΟΥΣΙΑ – ΔΙΑΔΡΟΜΗ. (2010) Παραγωγή: Ρήμος Αργύριος

ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΟΝΕΙΡΟ. (2010) Παραγωγή: Ρήμος Αργύριος

ΔΙΚΤΥΟ. (2011) Παραγωγή: Ρήμος Αργύριος

THE PRICE OF LOVE. (2012) Παραγωγή: Καλλίνικος Κεραμαρίδης

ONCE AGAIN SURE YOU CAN. (2013) Παραγωγή: Καλλίνικος Κεραμαρίδης

Δραστηριότητες:

1997 έως σήμερα

Τεχνικός συστημάτων ξηράς δόμησης & ειδικών κατασκευών

Διακόσμηση εσωτερικών & εξωτερικών χώρων, σκηνικών θεάτρου, επαγγελματικών χώρων και κατοικίας.

Εικαστικά - εκθέσεις – δράσεις - συμμετοχές:

         WE ART WHAT? ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΤΕΧΝΗ ΕΊΜΑΣΤΕ;

Ξινό Νερό – Φλώρινα 2012

         ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΤΕΕΤ ΦΛΩΡΙΝΑΣ

Νεστόριο – Καστοριά 2012

         "Η ΠΑΡΕΑ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ ΕΚΘΕΤΕΙ"

Βίλα Στέλλα / Ηράκλειο – Αττική 2012

         ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΔΗΜΟΥ ΦΛΩΡΙΝΑΣ

ΠΟΤΑΜΟΣ ΣΑΚΟΥΛΕΒΑΣ 2012

         ΜΙΚΡΕΣ ΦΟΡΜΕΣ

gallery512 – Πτολεμαΐδα 2012

         Αφιέρωμα στον Θεόδωρο Αγγελόπουλο

Αντιπεριφέρεια Φλώρινας 2012

         Εικαστικές δράσεις «2ο RIVER pARTy»

Νεστόριο Καστοριάς 2013.

Συντονισμός της πρότασης συνεργασίας του Δήμου Νεστορίου και του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας για την δημιουργία Πινακοθήκης και σταθμών φιλοξενίας φοιτητών εικαστικών στο Νεστόριο Καστοριάς

         «Πολιτιστικά Δρώμενα» του Δήμου Φλώρινας, 2013

Κατά μήκος του ποταμού Σακουλέβα και στη Στοά Σπυράκη

17 με 25 Αυγούστου 2013

"Πόλη-Μητρόπολη Μοναχικά Γιορτάζει"

ομαδική έκθεση, στο Ash in Art, Αθήνα 2013

         Νέο Ερείπιο - Δρώντας στον Χαμένο Χώρο.

Συμμετοχή στην εικαστική εγκατάσταση του Χάρη Κοντοσφύρη,Με την συμμετοχή των γλυπτών Μανόλη Ρωμαντζή, Χρήστου Τσώτσου και των εικαστικών Γιώργου Πανταζή και Νικόλα Καρναμπατίδη.

Αθήνα, Γκαλερί Ζουμπουλάκη,20 Φεβρουαρίου - 15 Μαρτίου 2014.

         "Εικαστικές δημιουργίες"

Νεστόριο. Κέντρο Ενημέρωσης Γράμμου

2 – 9 Μαρτίου 2014

         "Φανταστικοί φίλοι".

29 Μαρτίου μέχρι 29 Απριλίου 2014

χώρος πολιτιστικών δράσεων "Κλέφτες"

Γ’ Σεπτεμβρίου 174 Βικτώρια

         "Ερείπιο - Η Μεγάλη Πρόκληση. Η Σκόνη του Χρόνου"

Μια Συνεργατική Εικαστική Εγκατάσταση των Χάρη Κοντοσφύρη, Μανόλη Ρωμαντζή, Αργύρη Ρήμου και Νικόλα Καρναμπατίδη στην ηχητική εγκατάσταση. Οδός Καρόλου Ντηλ 33 Βιτρίνα ΟΤΕ

         "Έρωτες και άλλα φτερωτά"

Αρχαιολογικό Μουσείο Φλώρινας.

Συνεργασία του Τ.Ε.Ε.Τ. Φλώρινας με την ΚΘ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.

Διεθνής Ημέρα Μουσείων 18 Μαΐου 2014

         «Κυκλαδίτικο Φώς #1»

3η Εικαστική Συνάντηση Τεχνών της Πάρου

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΡΟΙΚΙΑΣ ΚΤΗΡΙΟ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ 1-10 ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

         REM – Brand Name Project

Η Γνησιότητα του Καλλιτέχνη 27.06 – 22.08.2014

ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη 

         «Κυκλαδίτικο Φώς #2»

POSEIDON OF PAROS ΧΡΥΣΗ ΑΚΤΗ

18-28ΙΟΥΛΙΟΥ 2014

         ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ ΠΑΡ-ΑΛΟΓΑ

18 – 19 – 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 2014

ΠΡΩΗΝ ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ

         «Κυκλαδίτικο Φώς #3»

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΝΑΟΥΣΑΣ ΠΑΡΟΥ ΑΓ.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

27-IOYΛΙΟΥ-10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2014

         3ο RiveR pARTy

Νεστόριο 31 Ιουλίου – 3 Αυγούστου 2014

Συντονισμός της πρότασης συνεργασίας του Δήμου Νεστορίου και του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας για την δημιουργία Πινακοθήκης και σταθμών φιλοξενίας φοιτητών εικαστικών στο Νεστόριο Καστοριάς

         «Αύγουστος καλλιτεχνών»

Πολιτιστικά δρώμενα Δήμου Φλώρινας

18 - 24 Αυγούστου 2014

         Έκθεση εικαστικών για τα παιδιά της Κόμπανι υπό την αιγίδα της UNESCO

αίθουσα Δ7, Τεχνόπολις, Γκάζι

3 με 10 Σεπτεμβρίου 2014

Αναφορές σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο:

         fouit.gr 17/09/2013

https://fouit.gr/2013/09/%CF%81%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%81%CE%B3%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%83%CF%85%CF%87%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C/

         istorikakastorias.blogspot.gr 31/10/2013

http://istorikakastorias.blogspot.gr/2013/10/2.html

         xronos.gr 04/01/2014 ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ

Πρόταση επιμέλεια: Χρήστος Ν. Θεοφίλης

http://www.xronos.gr/detail.php?ID=91311

         Fouit.gr / Tag Archive:

http://fouit.gr/tag/%CE%B1%CF%81%CE%B3%CF%8D%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%81%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%82/

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks