Ξεμυτίζουν οι τουλίπες απ’ τη γη και τα παιδιά…

 

Γακοπούλου Βάγια

Ξεμυτίζουν οι τουλίπες απ’ τη γη

και τα παιδιά μαζεύουν ήλιο με τις χούφτες τους

και τον ακουμπούν στα πέταλα.

Κόκκινα, κίτρινα, μπλε,

πορτοκαλί και μοβ άνθη γεννιούνται.

Χρώματα πλημμυρίζει το λιβάδι.

Βάφουν τα χέρια,

βάφουν τα μάγουλα,

βάφουν τα όνειρα

και γίνονται ουράνιο τόξο.

 

Γκατζελάκη Χρύσα

Ξεμυτίζουν οι τουλίπες απ’ τη γη

και τα παιδιά χρωματίζουνε τις στάλες απ’ τα πέταλα.

Με πινέλα φυλλαράκια

και όλο το σύμπαν για καμβά,

φτιάχνουν τον δικό τους κόσμο,

κίτρινο βάφουν τον θόλο,

κατακόκκινη καρδιά

και για ανθρώπους χρυσές τούφες

απ’ τα μαλλιά του ήλιου.

 

Λύκου Ιωάννα

Ξεμυτίζουν οι τουλίπες απ’ τη γη

και τα παιδιά τρέχουν στην εξοχή να τις χαρούν.

Στέκονται καμαρωτές στον ανθισμένο κήπο,

σκορπούν το άρωμά τους

και καλωσορίζουν την Άνοιξη.

Φαντάζουν μαγικές στο βλέμμα των παιδιών,

σαν χρώματα του ουράνιου τόξου

που κατέβηκε στη γη.

Μακάρι να κρατήσει για πολύ η μοναδική αυτή ομορφιά,

που γεμίζει το νου με χρώματα και ηρεμεί την ψυχή των παιδιών!

 

Πεντάρη Άννα

Ξεμυτίζουν οι τουλίπες απ’ τη γη

και τα παιδιά ανθίζουν,

γελούν και τρέχουν αγκαλιά.

Ο ήλιος τα ποτίζει

με φως και ελπίδα ολόγυρα,

αστράφτουν τα μαλλιά τους,

γεμίζει χρώμα η καρδιά,

τα όνειρα πληθαίνουν...

Μονάχα η αγάπη θα νικά,

αυτό θα το πιστέψουν,

καθώς τα αστέρια θα ’ρχονται

να πάρουν τη σειρά τους.

Θα τρέξουν να το πουν παντού

και ο κόσμος θα αλλάξει!

 

Σταθοπούλου Ιωάννα

Ξεμυτίζουν οι τουλίπες απ’ τη γη

και τα παιδιά θαυμάζουν τα φωτεινά λουλούδια.

Κοιτούν το όμορφο λιβάδι, που είναι με χρώματα λουσμένο.

Με πίνακα ζωγραφικής στα μάτια τους φαντάζει.

Να μία κίτρινη τουλίπα, που λάμπει στο κίτρινο του ήλιου.

Να και μια κόκκινη και μια μοβ και μια πορτοκάλι.

Ξεφυσάνε αρώματα μεθυστικά,

με φύλλα που παιχνιδίζουν στο απαλό αεράκι

και τα πέταλα που σκορπίζουν σταγόνες ελπίδας και δροσιάς.

 

Φιτσιάλου Αικατερίνη

Ξεμυτίζουν οι τουλίπες απ’ τη γη

και τα παιδιά αραδιάζουν τα όνειρά τους

στα πρωτόβγαλτα τα φύλλα.

Θα ανοίξει ο καιρός,

θα φύγει η συννεφιά

και θα τρέχουν αγκαλιά με το κόκκινο το χρώμα.

Ξεγνοιασιά, ανεμελιά μέσα στ’ άνθη και τη χλόη,

θα ’ρθει πάλι ο καιρός που όλοι θα σμίξουν ξανά.

 

Γράφτηκαν με αφορμή ένα παιχνίδι γραφής εδώ:

https://www.facebook.com/photo/?fbid=10228172305446303&set=a.10201219933733855

Μπορείτε ν’ αφήσετε και τις δικές σας εκδοχές στα σχόλια.

Η τουλίπα ήταν, κάποτε, μια όμορφη κοπέλα που...

 

Φλογερά Ελένη

Ένα ντελικάτο λουλούδι

Η τουλίπα ήταν κάποτε μια όμορφη κοπέλα που ζούσε σε μια μικρή κωμόπολη, στους πρόποδες ενός λόφου. Της άρεσαν πολύ τα λουλούδια. Ο κήπος της ήταν γεμάτος με πρασιές από γαρδένιες, καμέλιες, τριανταφυλλιές, γαρυφαλλιές και στον τοίχο του σπιτιού της είχε αναρριχηθεί ένα γιασεμί.

Την αγάπη της γι’ αυτά την έκανε επάγγελμα. Άνοιξε ένα ανθοπωλείο στο οποίο πωλούσε τα λουλούδια που η ίδια καλλιεργούσε και ήταν το πιο όμορφο στη πόλη. Όλοι σταματούσαν μπροστά στη βιτρίνα του, θαύμαζαν τις υπέροχες συνθέσεις που έφτιαχνε και μεθούσαν από τις ευωδιές.

Πολλές φορές η Τουλίπα πειραματιζόταν και έβγαζε καινούργιες ποικιλίες. Κάποια μέρα έκοψε στη μέση μερικούς βολβούς και αφού ένωσε δύο διαφορετικά είδη μεταξύ τους, τα φύτεψε. Από αυτήν την ένωση προέκυψε ένα νέο λουλούδι, όμορφο και ντελικάτο, σε ροζ χρώμα. Συνέχισε τους πειραματισμούς και κατάφερε να το φτιάξει και σε άλλα χρώματα. Μετά τα έβαλε όλα σε πήλινα γλαστράκια και τα τοποθέτησε σε περίοπτη θέση στη βιτρίνα του ανθοπωλείου. Οι πελάτες της τα θαύμασαν και τη ρώτησαν πώς ονομαζόταν το καινούργιο λουλούδι με τα τόσα χρώματα και από πού το έφερε. Τους εξήγησε πως το δημιούργησε μόνη, μετά από πειραματισμούς, αλλά δεν του είχε δώσει ακόμα όνομα. Τότε όλοι πρότειναν, επειδή ήταν όμορφο και ντελικάτο όπως η ίδια, να του δώσει το όνομά της. Έτσι, λοιπόν, το λουλούδι ονομάστηκε «τουλίπα».

 

Χαραμή Μεταξία

Μια αληθινή αγάπη 

Η τουλίπα ήταν κάποτε μια όμορφη κοπέλα κι αγαπούσε τον Πασχάλη, που δούλευε στα χωράφια του πατέρα της, του μεγαλύτερου γαιοκτήμονα της περιοχής. Ο νεαρός ήταν καλόκαρδος, μ’ ένα χαμόγελο που της έδιωχνε τη θλίψη. Γιατί ήταν θλιμμένη η Τουλίπα. Περιορισμένη στο αρχοντικό, μ’ έναν αυστηρό πατέρα.

Μια μέρα συνάντησε τον καλό της στο δασάκι, κοντά στα κτήματα, αλλά τους πήρε κάποιο μάτι. Άστραψε και βρόντηξε ο άρχοντας. Άλλα σχέδια είχε για το μοναχοπαίδι του. Επικοινώνησε με τον φίλο του, τον Χωραφά, τον άλλον μεγάλο άρχοντα της περιοχής, πως ήρθε ο καιρός για τους αρραβώνες. Είχε γιο συνομήλικο με την Τουλίπα κι από μικρά παιδιά τα παντρολογούσαν. Θα ένωναν τη γη τους, θα δυνάμωναν. Ο Καμπίσιος, έτσι ήταν τ’ όνομα του πατέρα της, διέταξε να γίνουν οι ετοιμασίες για τις χαρές. Όταν της το είπε, έβαλε τα κλάματα και τον παρακαλούσε να την αφήσει να παντρευτεί τον καλό της. Μάταια. Απογοητευμένη η Τουλίπα μήνυσε στον Πασχάλη να φύγουν μακριά, να μην μπορεί να τους βρει κανείς. Έτσι κι έγινε. Πριν προλάβουν όμως να απομακρυνθούν, τους πρόφτασαν οι διώκτες τους. Οι δύο νέοι αγκαλιάστηκαν σφιχτά και παρακάλεσαν τον θεό της αγάπης να τους προστατέψει. Τότε η κοπέλα έγινε λουλούδι κι ο νεαρός θάμνος δίπλα στο λουλούδι. Οι στρατιώτες θαμπώθηκαν από την ομορφιά. Ο κάμπος γέμισε πολύχρωμα λουλούδια, τουλίπες τα είπαν, από το όνομα της αρχοντοπούλας. Γύρω γύρω, στον φράχτη, σκαρφάλωσαν θάμνοι ανθισμένοι, με μοβ μπουκέτα. Πασχαλιές τα ονόμασαν αυτά, απ’ το όνομα του νεαρού. Έτσι οι τουλίπες κι οι πασχαλιές ανθίζουν κάθε άνοιξη και θυμίζουν στους ανθρώπους πως η αληθινή αγάπη ξεπερνάει τα εμπόδια και βρίσκει τρόπο να ομορφαίνει τη ζωή μας.

Γράφτηκαν στα πλαίσια συγγραφικής πρόσκλησης στην Αλατοπαρέα