Δούστου Ιωάννα
Ο Νοέμβρης στεκόταν στη μέση του δάσους, θυμωμένος, σκεφτικός και στεναχωρημένος. Καθώς μάζευε τα τελευταία κόκκινα μήλα στο καλάθι του, ένιωσε κάτι κρύο να τον ακουμπάει. Μια ατίθαση, ολοστρόγγυλη νιφάδα χιονιού έπεσε πάνω στη μύτη του! Σήκωσε τα μάτια του και είδε κάτι που καθόλου δεν του άρεσε: μια παλιά, ξύλινη πόρτα να ξεπροβάλλει ανοιχτή ανάμεσα στα δέντρα. Κι απ’ το άνοιγμά της, ξεπεταγόταν λευκό χιόνι, έτοιμο να σκεπάσει τα φύλλα του.«Ωχ, όχι!» μουρμούρισε ο Νοέμβρης σταυρώνοντας τα χέρια του. «Εγώ μόλις έφερα τα φθινοπωρινά χρώματα,και μάζεψα τα μήλα. Πού πάει αυτός ο Χειμώνας να τρυπώσει από τώρα;»
Με όλη του τη δύναμη, έβαλε τα χέρια του στην πόρτα και άρχισε να τη σπρώχνει, προσπαθώντας να την κλείσει γεμάτος πείσμα. Ήθελε λίγο ακόμα χρόνο για να χαρεί τα παιχνίδια με τα φύλλα, πριν αφήσει τα ηνία στον λευκό του φίλο.
Κοτσαύτη Γιώτα
Ο Νοέμβρης κλείδωσε αποφασιστικά την πόρτα των εποχών. Ο Χειμώνας χτυπούσε και ξαναχτυπούσε αλλά δεν του άνοιγε κανείς.
Τα δέντρα είχαν απομείνει σχεδόν γυμνά. Τα χελιδόνια είχαν φύγει από καιρό. Ακόμα κι ο ήλιος βιαζόταν να πάει για ύπνο. Μα εκεί κοντά, στη ρωγμή ενός τοίχου, μόλις είχε ξεπεταχτεί ένας μικρός κατιφές.
«Γιατί δεν αφήνεις τον Χειμώνα να περάσει;» ρώτησε το λουλούδι.
«Επειδή θα σε παγώσει».
«Κι εσύ πώς το ξέρεις;»
Ο Νοέμβρης κοίταξε τα μικροσκοπικά του πέταλα. Έσφιξε το κλειδί στην ιδρωμένη χούφτα του κι έπειτα ξεκλείδωσε αργά αργά την πόρτα.
Ο Χειμώνας μπήκε στις μύτες των ποδιών.
Η πρώτη νιφάδα του στάθηκε πάνω στον κατιφέ.
Ψηλά, ο παππούς Χρόνος παρακολουθούσε σιωπηλός.
«Θ’ αντέξει;» τον ρώτησε ο Νοέμβρης.
«Δεν ξέρω» αποκρίθηκε εκείνος.
Ο κατιφές, τότε, άπλωσε λίγο περισσότερο τα πορτοκαλί του πέταλα.
«Καλώς ήρθες» είπε και χαμογέλασε στον Χειμώνα.
Πλιάτσικα Βάσω
Μου φώναξες από μακριά να σου ανοίξω… Μου χτύπησες την πόρτα… Έβαλες τα δυνατά σου, στολίστηκες με τις χιονονιφάδες σου, έριξες το παγωμένο αραχνοΰφαντο πέπλο σου στα κυπαρίσσια που στέκονται αγέρωχα στην αυλή σου, ενώ εκείνη τη μεταμόρφωσες σε γλιστερό παγοδρόμιο. Ακόμη και τον αέρα που φυσά, τον πάγωσες.
Δεν θέλω να έρθεις! Κρατάω την πόρτα της αυλής μου όσο πιο γερά μπορώ για να σε εμποδίσω! Δεν έχεις τίποτε που να μοιάζει στη δική μου εποχή. Αγαπώ τη δροσούλα που φέρνουν τα πρωτοβρόχια του πατέρα μου του Φθινόπωρου, αλλά δεν μπορώ να αντέξω το τσουχτερό κρύο που φέρνεις εσύ μαζί σου, θείε Χειμώνα.
Μου αρέσει η βροχούλα που πέφτει πότε πότε, κι ας χρειάζεται να φοράω τις αδιάβροχες μπότες μου, καθώς μαζεύω μήλα για να φτιάξω την αγαπημένη μου μοσχομυριστή μηλόπιτα. Θέλω να συνεχίσω να βγαίνω βόλτες ντυμένος με το ελαφρύ παλτό μου, στολισμένος με τα πορτοκαλοκόκκινα πλατανόφυλλα και να παίζω κυνηγητό μαζί τους κάθε φορά που ο άνεμος τα ταξιδεύει. Δεν σου ανοίγω!
Η εικόνα δημιουργήθηκε μέσω ΑΙ για το ιστολόγιο.
Τα κείμενα γράφτηκαν με αφορμή το παιχνίδι γραφής εδώ:
https://www.facebook.com/groups/1006082537869676

Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου
Για πες μας, πώς σου φάνηκε;