Η μεγαλύτερη αγάπη

Η ιστορία αυτή συνέβη κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ. Σε έναν από τους βομβαρδισμούς χτυπήθηκε ένα ορφανοτροφείο που το διατηρούσε μια γαλλική ιεραποστολή.

Δυο παιδιά σκοτώθηκαν και πολλά τραυματίστηκαν. Ένα από τα τελευταία, μια οχτάχρονη κοπέλα ήταν σε άσχημη κατάσταση, γιατί έχανε συνεχώς αίμα.

Ζητήθηκε βοήθεια από την κοντινότερη αμερικάνικη βάση και σε λίγο έφτασαν με στρατιωτικό τζιπ ένας γιατρός και μια νοσοκόμα.

Ο  γιατρός εξέτασε το κορίτσι και αποφάσισε ότι πρέπει να εγχειριστεί αμέσως, αλλά γι’ αυτό θα χρειαζόταν μετάγγιση αίματος. Δυστυχώς ούτε αυτός, ούτε η νοσοκόμα, μιλούσαν βιετναμέζικα. Η νοσοκόμα με τα λίγα γαλλικά που ήξερε και με νοήματα προσπάθησε να πει στα παιδιά ότι η κοπέλα θα χρειαστεί μετάγγιση και ζήτησε αν κάποιο μπορεί να δώσει αίμα.

Για λίγες στιγμές επικράτησε απόλυτη σιωπή. Ύστερα το χέρι ενός εννιάχρονου παιδιού σηκώθηκε δειλά.

— Ω, σ’ ευχαριστώ αγόρι μου, είπε η νοσοκόμα. Πώς σε λένε;

— Χεγκ, είπε εκείνο.

Γρήγορα ξάπλωσαν τον Χεγκ στο κρεβάτι, του έτριψαν το χέρι με λίγο οινόπνευμα και έβαλαν τη σύριγγα στη φλέβα του. 

Πέρασαν λίγες στιγμές και ξαφνικά ο Χεγκ κάλυψε το κεφάλι του με το ελεύθερο χέρι του και άρχισε να κλαίει.

— Πονάς, Χεγκ; ρώτησε η νοσοκόμα.

Το αγόρι κούνησε αρνητικά το κεφάλι του, αλλά συνέχισε το κλάμα. Σε λίγο έκανε την ίδια ερώτηση ο γιατρός, αλλά πήρε κι αυτός την ίδια απάντηση.

Ο γιατρός άρχισε να ανησυχεί. Φαινόταν ότι υπήρχε κάτι πολύ σοβαρό με το αγόρι, αλλά η δυσκολία στην επικοινωνία τον εμπόδιζε να καταλάβει τι συμβαίνει. Ευτυχώς εκείνη τη στιγμή ήρθε μια βιετναμέζα νοσοκόμα που ήξερε και αγγλικά. Της εξήγησαν τι συμβαίνει και αυτή άρχισε να μιλά στο παιδί στη γλώσσα του. Σε λίγο γύρισε στο γιατρό και τη νοσοκόμα και τους είπε:

— Το αγόρι νόμιζε ότι θα πέθαινε. Νόμισε ότι θα έπρεπε να δώσει όλο αίμα του για να σωθεί η κοπέλα.

— Και γιατί το έκανε αυτό; ρώτησε έκπληκτος ο γιατρός.

Η βιετναμέζα έκανε την ερώτηση στο αγόρι κι αυτό απάντησε σε σπασμένα αγγλικά:

— Είναι φίλη μου.

(Βιετνάμ) 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΓΟΥΤΑΣ, Η Σοφία των Λαών, εκδόσεις Σαΐτα.

http://www.saitapublications.gr/2016/04/ebook.199.html

…

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Τη σημερινή εικόνα έκανε η Αγγελική Ξιάρχη.

Είμαι 24 ετών αυτοδίδακτη καλλιτέχνις από την Άρτα. Ξεκίνησα να ασχολούμαι με την ζωγραφική το 2013. Από τότε ασχολούμαι με αυτήν επαγγελματικά. Μου αρέσει να δημιουργώ ρεαλιστικά πορτραίτα με ξυλομπογιές.

Η σελίδα της Αγγελικής στο facebook:

https://www.facebook.com/aggelikh.xiarxh/?pnref=lhc

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks

Η Περίνα φτάνει στο Παρίσι

Όπως κάθε Σάββατο απόγευμα, έτσι και σήμερα, πολλά πολλά αμάξια περίμεναν μπροστά στην πύλη του Μπερσί, απ’ όπου θα έμπαιναν στο Παρίσι. Αμάξια κάθε λογής, κάρα, σούστες, ήταν φορτωμένα με εμπορεύματα, κάρβουνα, ξύλα, άχυρα, και περίμεναν τον έλεγχο για να πληρώσουν το φόρο και να μπουν στην πόλη.

Από τα αμάξια αυτά ξεχώριζε ένα πολύ παράξενο καρόσπιτο, που βρισκόταν αρκετά μακριά από την πύλη. Η καρότσα του αμαξιού αυτού στηριζόταν σε τέσσερις χαμηλές ρόδες, ενώ στις τέσσερις γωνίες είχε ορθοστάτες όπου στερεωνόταν μια τέντα, κι από πάνω μια σκεπή από πισσόχαρτο. Το ξεθωριασμένο χρώμα της τέντας έδειχνε ότι κάποτε ήταν βαμμένη γαλάζια. Το ίδιο ξεθωριασμένες ήταν και οι επιγραφές πάνω στην τέντα, και στις τέσσερις πλευρές της. Η μια επιγραφή ήταν ελληνική αλλά δύσκολα διάβαζε κανείς τα πέντε γράμματα «ΦΩΤΟΓ», τ’ άλλα ήταν σβησμένα. Πιο κάτω διάβαζε κανείς τη γερμανική επιγραφή «ΓΚΡΑΦΙΕ», πιο πέρα μια ιταλική «ΦΙΑ», και στο τέλος μια κάπως πιο καινούρια γαλλική επιγραφή «ΦΩΤΟΓΚΡΑΦΙ». Αυτές οι μισοσβησμένες επιγραφές έδειχναν καθαρά τις διάφορες χώρες απ’ όπου είχε περάσει το φτωχικό εκείνο αμάξι, πριν μπει στη Γαλλία. Πώς όμως μπορούσε το γαϊδουράκι,  που οδηγούσε το αμάξι, να το είχε φέρει από τόσο μακριά;

Με την πρώτη ματιά κανείς δεν πίστευε ότι αυτό ήταν δυνατό. Το γαϊδουράκι φαινόταν τόσο αδύνατο και εξαντλημένο. Αν όμως το καλοκοίταζε κανείς, καταλάβαινε ότι τούτο το γαϊδουράκι ήταν ένα ρωμαλέο ζώο, αρκετά ψηλό, ψηλότερο από αυτά που βλέπουμε συνήθως στην Ευρώπη και η εξάντλησή του ήταν απλώς αποτέλεσμα κούρασης. Με όλη του όμως την κούραση κρατούσε το κεφάλι του ψηλά και το βλέμμα του έδειχνε πείσμα, θέληση κι εξυπνάδα. Τα χάμουρά του δεν ήταν  σε καλύτερη κατάσταση από το υπόλοιπο αμάξι. Ήταν φτιαγμένα από σπάγγους και σχοινιά, χοντρά, λεπτά, σε διάφορα χρώματα ό, τι είχε βρεθεί πρόχειρα.

Κοντά στο γαϊδουράκι ήταν ένα κοριτσάκι έντεκα ή δώδεκα χρονών, που καθόταν στο κράσπεδο του πεζοδρομίου και το πρόσεχε. Τα χαρακτηριστικά του κοριτσιού ήταν παράξενα και έδειχναν κάποιο ανακάτεμα ράτσας. Τα μαλλιά της ήταν κατάξανθα, ενώ το πρόσωπό της μελαχροινό. Τα μάτια της ήταν μαύρα κι αμυγδαλωτά, με έκφραση σοβαρή κι έξυπνη. Το κορμί της ήταν ντελικάτο, οι ώμοι της όμως ξεχώριζαν γεροί κάτω από την τρομερή ζακέτα που φορούσε. Το φτωχικό της ντύσιμο δεν αφαιρούσε τίποτα από το περήφανο και αγέρωχο ύφος της.

Ο γάιδαρος στεκόταν πίσω από ένα μεγάλο αμάξι φορτωμένο χορτάρι, και μπορούσε εύκολα να κλέβει καμιά χαψιά για να χορταίνει την πείνα του. Αυτό το έκανε πάντα με πολλή πονηριά και πολλή προφύλαξη η Περίνα όμως ήταν εκεί για να τον προσέχει και να τον εμποδίζει.

-Ε, παλικάρι, κάθισε φρόνιμα! του φώναζε.

Αμέσως το γαϊδουράκι κατέβαζε το κεφάλι σαν ένοχος μέχρι να μασήσει καλά το χόρτο που είχε στο στόμα του. Μόλις όμως γινόταν αυτό, άρπαζε άλλη μια μπουκιά με την ίδια πονηριά και βιασύνη.

Η Περίνα είχε μαλώσει το γαϊδουράκι της πέντε φορές, όταν άκουσε μια φωνή μέσα από το καρόσπιτο:

-Περίνα!

Σηκώθηκε αμέσως, παραμέρισε την κουρτίνα και μπήκε στο αμάξι. Μια γυναίκα ήταν ξαπλωμένη σ’ ένα στρώμα πολύ λεπτό, κολλημένο σχεδόν στο πάτωμα.

-Τι με θέλεις, μαμά; ρώτησε το κορίτσι.

-Τι κάνει το Παλικάρι;

-Τρώει χόρτο από το αμάξι που είναι μπροστά του.

-Μην το αφήνεις, Περίνα!

-Πεινάει!

-Η πείνα δεν είναι δικαιολογία για να παίρνουμε το ξένο χόρτο…

ΕΚΤΩΡ ΜΑΛΟ, Με οικογένεια , εκδόσεις Παπαδόπουλος, έκδοση 1988.

…

Κάθε βδομάδα η Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Από τον Δεκέμβριο του 2014 φιλοξενούνται στη στήλη και ανέκδοτα κείμενα νέων δημιουργών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση αυτά.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Τη σημερινή εικόνα έκανε η Αγγελική Ξιάρχη.

Γεννήθηκα το 1992 στην Κόρινθο , είμαι τεταρτοετής φοιτήτρια του τμήματος λογοθεραπείας του Τει Καλαμάτας. Η ζωγραφική είναι το χόμπι μου -ασχολούμαι τα τελευταία 2 χρόνια.

Η σελίδα της Αγγελικής στο facebook:

https://www.facebook.com/aggelikh.xiarxh?fref=ts

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks