Τα μεγαλύτερα χρόνια

Όταν ο θεός τελείωσε τη δημιουργία του κόσμου σκέφτηκε ότι έπρεπε να δημιουργήσει και τον άνθρωπο σαν το τελειότερο ον της πλάσης. Την ίδια στιγμή αποφάσισε να του δώσει σαν δώρα τους καλύτερους φίλους του, τον γάιδαρο και τον σκύλο.

Όταν έφτιαξε λοιπόν και τα τρία τελευταία πλάσματα, γύρισε στο δίποδο και του είπε:

— Εσύ θα ονομάζεσαι άνθρωπος και θα κυριαρχείς στη φύση. Θα ζεις εξήντα χρόνια. Κατά τη διάρκεια της ζωής σου θα έχεις καλές, αλλά και άσχημες μέρες. Πάντως οι καλές μέρες θα είναι περισσότερες από τις άσχημες.

Ο άνθρωπος σκέφτηκε ότι εξήντα χρόνια ζωής είναι πολύ λίγα, μια ανάσα, πήγε να πει κάτι, αλλά μετάνιωσε για να μη νευριάσει τον Θεό.

Ο Θεός γύρισε στο δεύτερο πλάσμα και είπε.

— Εσύ θα λέγεσαι γάιδαρος και σκοπός σου θα είναι να υπηρετείς τον άνθρωπο. Θα ζεις τριάντα χρόνια. Κατά τη διάρκεια της ζωής σου θα έχει καλές, αλλά και άσχημες μέρες, πάντως οι άσχημες μέρες θα είναι περισσότερες από τις καλές.

— Κύριε, αν η ζωή πρόκειται να είναι η πιο πολλή σκληρή, δεν θέλω να ζω τόσα χρόνια. Κόψε καμιά δεκαριά από αυτά τα τριάντα χρόνια για να μη βασανίζομαι, παρακάλεσε ο γάιδαρος.

Εδώ ο άνθρωπος που παρακολουθούσε με ενδιαφέρον τη συζήτηση πετάχτηκε και είπε:

— Κύριε, αυτά τα δέκα χρόνια που του περισσεύουν του γαϊδάρου, δως μου τα εμένα!

Ο Θεός τον κοίταξε παράξενα.

— Γενηθήτω, είπε τελικά και στα εξήντα πρόσθεσε άλλα δέκα χρόνια για τον άνθρωπο. Ύστερα γύρισε στο τρίτο ζώο.

— Εσύ θα λέγεσαι σκύλος και θα είσαι ο πιστότερος φίλος του ανθρώπου. Θα πρέπει να τον υπακούς στα πάντα. Θα ζεις είκοσι πέντε χρόνια. Κατά τη διάρκεια της ζωής σου θα έχεις καλές, αλλά και άσχημες μέρες, πάντως οι άσχημες μέρες θα είναι περισσότερες από τις καλές.

— Κύριε, αν η ζωή μου πρόκειται να είναι τόσο σκληρή, δεν θέλω να ζω τόσα χρόνια. Κόψε καμιά δεκαριά για να μην υποφέρω, ζήτησε ο σκύλος.

Εδώ πετάχτηκε πάλι ο άνθρωπος:

— Κύριε, αυτά τα δέκα χρόνια που περισσεύουν από το σκύλο, δως μου τα εμένα.

Ο Θεός ξανακοίταξε παράξενα τον άνθρωπο. 

— Γενηθήτω, είπε τελικά και σημείωσε άλλα δέκα χρόνια στα εβδομήντα χρόνια του ανθρώπου.

Έτσι ο άνθρωπος  αντί να ζει εξήντα χρόνια, ζει ογδόντα. Μόνο που η ζωή του μετά τα εξήντα μπορεί να είναι γαϊδουρινή ή σκυλίσια.

(Ισπανοί Βόρειας Αμερικής)    

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΓΟΥΤΑΣ, Η Σοφία των Λαών, εκδόσεις Σαΐτα.

http://www.saitapublications.gr/2016/04/ebook.199.html

…

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Την εικόνα έκανε η Μαρία Καλαϊτζίδου.

Γεννήθηκα στις 2 Ιανουαρίου 1980 στη Θεσσαλονίκη. Μένω στον Παντελεήμονα του Κιλκίς με τον σύζυγο και τα δυο μας παιδιά.

Σπούδασα γραφιστική στο ΙΕΚ Κιλκίς, στο τμήμα ΓΡΑΦΙΣΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ

ΣΧΕΔΙΑΣΗΣ ΕΝΤΥΠΟΥ 1999-2001.

Έχω παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής και αγιογραφίας στα τμήματα του δήμου Ελευθερίου-Κορδελιού.

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks

Η γιορτή του Χρόνου στη Μαργαριτοχώρα

Ο ήλιος άπλωνε τα μαλαματένια του δάχτυλα στην ανατολή εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό που οι μαργαρίτες φόρεσαν τα γιορτινά τους. Ήταν πανέμορφες με τ’ άσπρα και τα κίτρινα καπέλα τους, μια μεγάλη συντροφιά που φλυαρούσε ασταμάτητα στο μεγάλο πράσινο λιβάδι,ωκάτω από τον λαμπρό ήλιο που τις καλημέρισε χαμογελώντας.

Μια κατακόκκινη παπαρούνα με το φλογάτο φόρεμά της κάθισε στη μέση της πολύβουης συντροφιάς και με το συνοδό της, ένα χρυσοπράσινο μπουρμπούτσαλo που έπαιζε βιολί, άρχισε να τραγουδά κάνοντας τις μαργαρίτες να σταματήσουν τη φλυαρία τους και να γυρίσουν τα χρωματιστά τους κεφαλάκια προς το μέρος της. Η φωνή της ακουγόταν γλυκά καθώς τραγουδούσε: «Ήρθες ανοιξιάτικο πρωί, σ’ έντυσε η αυγή με χίλια δώρα, τη μικρή μας μαργαριτοχώρα, έβαψες χιλιοχρωματιστή. Τα μπουμπούκια ανοίξαν στα κλαδιά, κι ήρθαν πεταλούδες να καθίσουν, η γιορτή αρχίζει για καλά, θαύματα τα μάτια θ’ αντικρίσουν.»

Χωρίς να καταλάβουν πώς, οι μαργαρίτες είχαν πιαστεί χέρι με χέρι και χόρευαν σ’ ένα μεγάλο κύκλο, γύρω από την παπαρούνα και τον χρυσοπράσινο βιολιστή. Ο ήλιος είχε στεριώσει για καλά στο γαλάζιο ουρανό και το καταπράσινο λιβάδι σαν μαγεμένο, άλλαζε χρώματα κι οι ευωδιές του πλημμύρισαν την πλάση. Ζήλεψαν τα ξερόκλαδα και ντύθηκαν με πράσινα πέπλα, ζήλεψαν οι θάμνοι κι έβαλαν πολύχρωμα σκουφάκια, ζήλεψαν οι λεύκες και πλουμίστηκαν με ασήμι και το ποτάμι ζήλεψε κι αυτό και κατέβαινε χορεύοντας από την κορυφή του βουνού.

Η γιορτή στη μαργαριτοχώρα είχε ανάψει για τα καλά και τα πρώτα χελιδόνια φτερούγισαν στα πιο πράσινα κλαδιά για να χτίσουν τις φωλιές τους. Οι μαργαρίτες χόρευαν και τραγουδούσαν ασταμάτητα κι η άνοιξη απλώθηκε στο πράσινο λιβάδι , φανταχτερή, πολύβουη και λαμπερή καθώς ο ήλιος από ψηλά την έβαφε χρυσαφένια. 

Ο καιρός όμως κύλησε γοργά πιο γρήγορα κι από το νερό που χόρευε στο ποτάμι κι η παπαρούνα ξαπλωμένη νωχελικά κάτω από τον παχύ ίσκιο ενός πλάτανου, τραγουδούσε τώρα για το ζεστό καλοκαιράκι: «Κάνει ο χρόνος κύκλο και γυρνά στο λιβάδι που έχει κιτρινίσει, κάθε μαργαρίτα έχει λυγίσει στου καλοκαιριού την αγκαλιά.» Οι μαργαρίτες έγειραν τα κεφάλια τους κι αναζητούσαν λίγη δροσιά ενώ ένας τζίτζικας τραγουδούσε κρυμμένος στις πευκοβελόνες.

Έτσι πέρασαν οι μέρες οι ζεστές κι όταν άρχισαν να μικραίνουν, ένας γκριζωπός σαλίγκαρος σκαρφάλωσε στο σύννεφο κι έφερε τα πρωτοβρόχια. Φύσηξε ένα ψυχρό αεράκι και τα πέταλα της παπαρούνας σκόρπισαν πάνω στα κίτρινα καπέλα που φορούσαν οι μαργαρίτες. Το σύννεφο στάθηκε πάνω από τη λεύκα και το τραγούδι της παπαρούνας μπερδεύτηκε με τον ήχο της βροχής: «Το τραγούδι της βροχής θα πω, στα κλαδιά που πέφτει και σκορπάει, έρχεται το σούρουπο θαμπό, δρόμος στον χειμώνα που μας πάει.» 

Η βροχή δυνάμωσε και οι πολύχρωμες φορεσιές που στόλιζαν τις μαργαρίτες σκόρπισαν ανάμεσα στα κίτρινα φύλλα που έφερε μαζί του το φθινόπωρο. Λίγο πριν ανταμώσουν με το νερό του ποταμού και χαθούν στη θάλασσα, ο χειμώνας σκέπασε το λιβάδι μ’ ένα κατάλευκο σεντόνι. Κάτω από την παγωμένη του αγκαλιά κοιμήθηκαν γλυκά οι μαργαρίτες κι η παπαρούνα αποκοιμήθηκε κι αυτή κρατώντας σφιχτά το κατακόκκινο καπέλο της.

Ένα σπουργίτι που τριγυρνούσε μοναχό, τις νανούριζε σιγοτραγουδώντας: «Όλα μοιάζουν μες στην ερημιά, σαν παραμυθιού να’ναι εικόνα, ησυχάζει η φύση αγκαλιά με το κρύο χάδι του χειμώνα. Μα όμως θα περάσει ο καιρός και καθώς ο χρόνος θα γυρίσει, ξάστερος θα λάμψει ο ουρανός, άνοιξη τη γη θα πλημμυρίσει.» Ναι! Ναι! Ψιθύρισαν τα λουλούδια κι έγειραν στο λευκό τους μαξιλάρι, προσμένοντας το γύρισμα του χρόνου…

ΜΑΡΙΑΝΘΗ ΠΛΕΙΩΝΗ (ανέκδοτο κείμενο)

…

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Τη σημερινή εικόνα έκανε η Μαρία Καλαϊτζίδου.

Γεννήθηκα στις 2 Ιανουαρίου 1980 στη Θεσσαλονίκη. Μένω στον Παντελεήμονα του Κιλκίς με τον σύζυγο και τα δυο μας παιδιά.

Σπούδασα γραφιστική στο ΙΕΚ Κιλκίς, στο τμήμα ΓΡΑΦΙΣΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ

ΣΧΕΔΙΑΣΗΣ ΕΝΤΥΠΟΥ 1999-2001.

Έχω παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής και αγιογραφίας στα τμήματα του δήμου Ελευθερίου-Κορδελιού.

…

Το κείμενο έγραψε η Μαριάνθη Πλειώνη.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Εργάζομαι ως εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση 28 χρόνια -τα τελευταία 6 στην Ειδική αγωγή. Μου αρέσει να γράφω ιστορίες για μικρούς και μεγάλους και να βλέπω γύρω μου τους ανθρώπους να χαμογελούν.

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα της στήλης «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks

Πρωτοχρονιά

Ελάτε, στο τραπέζι μας απόψε!

Για τη χαρά θα κάνομε μια θέση.

Την πίτα μας, πατέρα, τώρα κόψε,

να δούμε το φλουρί σε ποιον θα πέσει.

Κι ας μένει έτσι στρωμένο απόψε, ας μένει·

κι σόμπα μας ας καίει εκεί στο πλάι.

Απόψε με την κάπα χιονισμένη

θα ‘ρθει κι ο Άγιος Βασίλης για να φάει.

ΣΤ.ΣΠΕΡΑΝΤΣΑ

…

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Την εικόνα έκαναν τα παιδιά του ΚΔΑΠ Ατέρμων.

Ένα πρότυπο κέντρο δημιουργικής απασχόλησης παιδιών που βρίσκεται στον Άγιο Παντελεήμονα, στον νομό Κιλκίς. Σε ένα περιβάλλον με αθλητικές και εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις τα παιδιά μπορούν να παίρνουν μέρος σε διάφορες ομαδικές δραστηριότητες, να παίζουν, να αθλούνται να εξελίσσουν το δημιουργικό τους ταλέντο πάντοτε υπό την καθοδήγηση ειδικευμένων στελεχών.

Η ζωγραφιά έγινε υπό την εποπτεία της φίλης και συνεργάτιδας της σελίδας Μαρίας Καλαϊτζίδου.

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks

Οι Άγγελοι έψαλλαν για τον Χριστό

Τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός οι βοσκοί είδαν και ένα άλλο ωραίο και θαυμαστό θέαμα. Την ώρα που ο άγγελος τους μιλούσε για τη γέννηση του Χριστού, ξαφνικά άνοιξε ο ουρανός και είδαν με τα μάτια τους χιλιάδες και εκατομμύρια αγγέλους, που βρίσκονταν κοντά στο Θεό. Και όλα αυτά τα εκατομμύρια άγγελοι υμνούσαν και δοξολογούσαν το Θεό για τη γέννησή του Χριστού και έλεγαν:

-Δόξα στο Θεό! Γεννήθηκε στη γη ο Χριστός! Τώρα, με τη γέννηση του Χριστού στη γη, μια καινούρια εποχή θ’ αρχίσει για τους ανθρώπους. Η ειρήνη και η αγάπη του Θεού θα είναι μαζί τους!

Όπως οι άγγελοι έψαλλαν εκείνη τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός, έτσι και τα παιδιά, μια μέρα πριν από τα Χριστούγεννα, ψάλλουν όμορφα τραγούδια για το Χριστό. Τα ωραία αυτά τραγούδια τη λένε κάλαντα. Ας αρχίσουμε να τα μαθαίνεις σιγά σιγά κι εσύ, ώστε, αργότερα, να μπορείς να τα ψάλλεις μαζί με τα άλλα παιδάκια.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΧΕΛΩΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΣ

…   

    

Η Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr

…

Τη σημερινή εικόνα έκανε Μαρία Καλαϊτζίδου.

Γεννήθηκα στις 2 Ιανουαρίου 1980 στη Θεσσαλονίκη. Μένω στον Παντελεήμονα του Κιλκίς με τον σύζυγο και τα δυο μας παιδιά.

Σπούδασα γραφιστική στο ΙΕΚ Κιλκίς, στο τμήμα ΓΡΑΦΙΣΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ

ΣΧΕΔΙΑΣΗΣ ΕΝΤΥΠΟΥ 1999-2001.

Έχω παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής και αγιογραφίας στα τμήματα του δήμου Ελευθερίου-Κορδελιού.

…

Με αγάπη από τη Φλώρινα,

Γιώτα Κοτσαύτη.

…

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks