Το Χριστουγεννιάτικο όνειρο της Νεφέλης

Από το πρωί η Νεφέλη τριγυρνούσε στον ουρανό πολύ εκνευρισμένη. «Αυτοί οι κάτοικοι της Συννεφούπολης δεν αντέχονται πια», μονολογούσε. «Σήμερα βρήκαν να πειράξουν τους κατοίκους της Ονειρούπολης, που έρχονται Χριστούγεννα; Κάτι πρέπει να κάνω και σύντομα μάλιστα», σκεφτόταν.

Οι κάτοικοι της Συννεφούπολης ήταν άνθρωποι αγέλαστοι και σκυθρωποί. Δεν ήξεραν πώς να χαμογελούν, πώς να μιλούν ευγενικά, πώς να διασκεδάζουν. Το μόνο που τους άρεσε ήταν, κάθε χρόνο, να δημιουργούν προβλήματα στους κατοίκους των γειτονικών πόλεων για να τους βλέπουν να στενοχωριούνται και να τσακώνονται μεταξύ τους.

Αυτή τη χρονιά, λίγο πριν έρθουν τα Χριστούγεννα, αποφάσισαν να στείλουν λίγα από τα σύννεφα, που κάλυπταν το δικό τους ουρανό, πάνω από την Ονειρούπολη. Αμέσως τα πρόσωπα των κατοίκων της Ονειρούπολης συννέφιασαν. Σταμάτησαν να χαμογελούν και να κάνουν οτιδήποτε τους έδινε χαρά. Ήταν η πρώτη χρονιά που δεν στόλισαν τα σπίτια, τις πλατείες, τις αυλές τους με πολύχρωμα φωτάκια∙ αυτοί που φημίζονταν για τον τρόπο που στόλιζαν την πόλη τους τις μέρες των γιορτών. Το χειρότερο όμως ήταν ότι σταμάτησαν και να ονειρεύονται και τα όνειρά τους ήταν τόσο δυνατά που έκαναν όλους τους ανθρώπους να ονειρεύονται. Το πρόβλημα λοιπόν ήταν μεγάλο και έπρεπε να λυθεί γρήγορα.

Η Νεφέλη όλη τη μέρα προσπαθούσε να σκεφτεί μια λύση. Είχε πια νυχτώσει, το φεγγάρι έλαμπε ολόγιομο ψηλά στον ουρανό. Τα αστέρια την είδαν να κάθεται απογοητευμένη σε μια άκρη του ουρανού κι έτρεξαν κοντά της να τη ρωτήσουν τι έχει. Δεν είχαν συνηθίσει να βλέπουν τη Νεφέλη στενοχωρημένη. Τότε ξαφνικά της ήρθε η ιδέα!

«Ελάτε, αστεράκια γρήγορα κοντά μου να σας πω τι με προβληματίζει και να ζητήσω τη βοήθειά σας. Σκέφτομαι να πάμε και να στολίσουμε εμείς την Ονειρούπολη φέτος. Είμαι σίγουρη ότι το φως σας θα είναι αυτό που θα κάνει τους κατοίκους της να χαμογελάσουν και να ονειρευτούν ξανά.  Ελάτε να πιαστούμε όλοι μαζί. Θα σας οδηγήσω εγώ» τους είπε και άρχισε να φτερουγίζει με ανυπομονησία.

Ξημέρωσε και οι κάτοικοι της Ονειρούπολης ξύπνησαν ευδιάθετοι. Ποτέ δεν είχαν δει πιο όμορφα στολισμένη την πόλη τους. Υπήρχαν αστέρια παντού∙ στις στέγες των σπιτιών, πάνω στα κλαδιά των δέντρων, σε μπαλκόνια, πλατείες, στο καμπαναριό! Αλλά και στη Συννεφούπολη κάτι είχε αλλάξει. Οι κάτοικοί της είχαν αρχίσει να χαμογελούν βλέποντας και τη δική τους πόλη στολισμένη. Βλέπετε κάποια αστεράκια κατάφεραν να τρυπώσουν ανάμεσα από τα σύννεφα και να φέρουν τη χαρά και σε αυτούς τους ανθρώπους. «Τελικά είναι ωραία να είσαι χαρούμενος και να κάνεις όνειρα» σκέφτονταν οι κάτοικοι της Συννεφούπολης καθώς απολάμβαναν το θέαμα.

Η Νεφέλη τώρα πια μπορούσε να πάει ήσυχη να κοιμηθεί. Ήταν σίγουρη ότι θα έβλεπε πολλά πολλά όνειρα.

…

Το κείμενο γράφτηκε από τη Μαρία Κουρέτα για την παραμυθοκαρτέλα «Αγγελούδι»:

https://enakeimenomiaeikona.blogspot.com/2018/11/blog-post_12.html

Γεννήθηκα στην Τρίπολη, όπου και κατοικώ μόνιμα, με το σύζυγό μου και τα δύο αγόρια μας. Σπούδασα νηπιαγωγός στο Α.Π.Θ., με μετεκπαίδευση επίσης στο Α.Π.Θ. Κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στις «Επιστήμες της Αγωγής» στο ΕΑΠ. Εργάζομαι στη δημόσια εκπαίδευση από το 2001 ως νηπιαγωγός. Η αγάπη μου για τα παιδιά με οδήγησε να παρακολουθήσω το Εργαστήριο Συγγραφής των εκδόσεων Αλάτι  με συντονίστρια την κ. Γιώτα Κοτσαύτη ώστε να βρω τρόπους έκφρασης και δημιουργίας που θα με βοηθήσουν στη δουλειά μου αλλά θα με ωφελήσουν και σαν άνθρωπο γενικότερα.

Πόλυ, ο καινούργιος βοηθός του Άη Βασίλη

Ο Πόλυ ζούσε με την οικογένειά του στο Βόρειο Πόλο. Του άρεσε πάρα πολύ το παιχνίδι. Πιο πολύ όμως του άρεσε να τσουλάει στα παγόβουνα με το έλκηθρό του και να παίζει με τα αδέρφια του κάνοντας βουτιές στα παγωμένα νερά και κολοτούμπες στους πάγους.

Τι θα γίνει αυτό το παιδί όταν θα μεγαλώσει; παραπονιόταν η μαμά του. Δεν κάνει τίποτε άλλο όλη μέρα από το να παίζει και να τριγυρνάει από δω κι από κει. Είναι και ονειροπόλος. Το νου του τον έχει στα ταξίδια και στη διασκέδαση.

Ο Πόλυ πάλι ήξερε ότι κάποια στιγμή έπρεπε να σταματήσει τα παιχνίδια και να βρει και αυτός μια δουλειά. Ήταν όμως αναποφάσιστος. Μήπως να γίνω αστροναύτης; Έτσι θα βλέπω τη γη από ψηλά. Μήπως να γίνω ναυτικός; Θα ανέβω σε ένα καράβι και θα γυρίσω όλο τον κόσμο.

Ώσπου μια μέρα το αποφάσισε’ θα γινόταν βοηθός του Άη Βασίλη. Θα μοίραζε τα δώρα στα ζωάκια της περιοχής με το έλκηθρό του. Έτσι και ταξίδια θα έκανε και θα βοηθούσε τον Άγιο Βασίλη στο δύσκολο έργο του.

Όταν το είπε στη μαμά του, αυτή κόντεψε να λιποθυμήσει. Τι είναι αυτά παιδί μου που μου λες, του έλεγε; Αυτό δεν είναι δουλειά. Άλλωστε ο Άη Βασίλης μοιράζει μόνος του τα δώρα. Δεν έχει ανάγκη από βοηθούς.

Ο Πόλυ όμως είχε πάρει την απόφασή του. Το ίδιο κιόλας βράδυ έστειλε γράμμα στον Άη Βασίλη.

«Άγιε Βασίλη, θέλω πάρα πολύ να γίνω βοηθός σου. Θα μοιράζω τα δώρα, που θα έχεις ετοιμάσει, στην περιοχή μου. Μην ανησυχείς. Έχω ένα ολοκαίνουργιο έλκηθρο, που είναι πολύ γρήγορο. Είμαι και καταπληκτικός οδηγός. Ο μπαμπάς μου μου λέει κάθε μέρα πόσο καταπληκτικός είμαι. Θα σε ξεκουράσω κιόλας έτσι γεράκος που είσαι. Με αγάπη, Πόλυ».

Ο Πόλυ περίμενε με ανυπομονησία την απάντηση του Άη Βασίλη. Κάθε πρωί έτρεχε στο γραμματοκιβώτιο να δει αν είχε γράμμα.

Έφταναν τα Χριστούγεννα και είχε αρχίσει να απογοητεύεται. Μήπως ο Άη Βασίλης δεν τον θεωρούσε ικανό για βοηθό;

Εκείνο το πρωινό έτρεξε και πάλι στο γραμματοκιβώτιο. Ένα κουτί ήταν αφημένο εκεί κάτω. Το άνοιξε με λαχτάρα. Έβγαλε από μέσα ένα πράσινο παντελόνι, έναν κόκκινο σκούφο, κόκκινες μπότες και ένα ασπροκόκκινο κασκόλ. Κάτι όμως ακόμα φαινόταν στον πάτο του κουτιού. Έσκυψε καλύτερα να δει και σήκωσε ένα μικρό αστέρι που έγραφε «from Santa Claus».

Ήταν η πιο ευτυχισμένη πολική αρκούδα του κόσμου. Φόρεσε τα καινούργια του ρούχα, πήρε το αστέρι του αγκαλιά και ξεκίνησε τη δουλειά.

Το όνειρό του είχε γίνει πραγματικότητα.

ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΡΕΤΑ

Γεννήθηκα στην Τρίπολη, όπου και κατοικώ μόνιμα, με το σύζυγό μου και τα δύο αγόρια μας. Σπούδασα νηπιαγωγός στο Α.Π.Θ., με μετεκπαίδευση επίσης στο Α.Π.Θ. Κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στις «Επιστήμες της Αγωγής» στο ΕΑΠ. Εργάζομαι στη δημόσια εκπαίδευση από το 2001 ως νηπιαγωγός. Η αγάπη μου για τα παιδιά με οδήγησε να παρακολουθήσω το Εργαστήριο Συγγραφής των εκδόσεων Αλάτι  με συντονίστρια την κ. Γιώτα Κοτσαύτη ώστε να βρω τρόπους έκφρασης και δημιουργίας που θα με βοηθήσουν στη δουλειά μου αλλά θα με ωφελήσουν και σαν άνθρωπο γενικότερα.

Τα Χριστούγεννα του Μίλτου

Φτάνουν τα Χριστούγεννα και ο Μίλτος τριγυρνάει από γειτονιά σε γειτονιά θαυμάζοντας τα στολισμένα δέντρα σε σπίτια, μαγαζιά, πλατείες. Πόσα πολλά λαμπιόνια και πολύχρωμα στολίδια κρέμονται από τα κλαδιά τους. Πόσο χαρούμενοι δείχνουν μικροί και μεγάλοι όταν τα στολίζουν.

Θα ήθελε και ο Μίλτος να έχει ένα στολισμένο δέντρο στο σπιτάκι του. Όμως είναι τόσο μικρό και από την τρύπα που μπαίνει στη φωλιά του δε χωράει τίποτα ακόμα κι αν το σπρώξει.  

Για μέρες τριγυρνούσε σκεπτικός ώσπου ξαφνικά του ήρθε μια λαμπρή ιδέα. Γιατί έπρεπε σώνει και καλά να στολίσει ένα έλατο στη φωλιά του; Αυτός θα έφτιαχνε ένα διαφορετικό δέντρο∙ ένα δέντρο από τυρί! Έτσι και πολύ όμορφο θα ήταν και σίγουρα πολύ νόστιμο.

Από την ίδια μέρα κιόλας ξεκίνησε να ψάχνει για τα καλύτερα κομμάτια κεφαλογραβιέρας. Τριγυρνούσε, ψαχούλευε από περιοχή σε περιοχή, από σπίτι σε σπίτι, από μαγαζί σε μαγαζί και σιγά σιγά άρχισε να στήνει το δικό του τυρένιο δέντρο. Όσο για στολίδια θα έβαζε ντοματίνια για τα οποία τρελαινόταν.

Ήρθαν επιτέλους τα Χριστούγεννα. Ο Μίλτος φόρεσε τα καλά του∙ ένα καταπράσινο παντελόνι, το αγαπημένο του κόκκινο σακάκι και ένα κόκκινο σκούφο στο κεφάλι. Έκατσε μπροστά στο τυρόδεντρό του και ξεκίνησε πολύ πολύ χαρούμενος το γλέντι.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Καλά Χριστούγεννα, Μίλτο!

…

Το κείμενο γράφτηκε από τη Μαρία Κουρέτα για την παραμυθοκαρτέλα του ποντικού:

https://enakeimenomiaeikona.blogspot.com/2019/12/blog-post_3.html

Γεννήθηκα στην Τρίπολη, όπου και κατοικώ μόνιμα, με το σύζυγό μου και τα δύο αγόρια μας. Σπούδασα νηπιαγωγός στο Α.Π.Θ., με μετεκπαίδευση επίσης στο Α.Π.Θ. Κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στις «Επιστήμες της Αγωγής» στο ΕΑΠ. Εργάζομαι στη δημόσια εκπαίδευση από το 2001 ως νηπιαγωγός. Η αγάπη μου για τα παιδιά με οδήγησε να παρακολουθήσω το Εργαστήριο Συγγραφής των εκδόσεων Αλάτι  με συντονίστρια την κ. Γιώτα Κοτσαύτη ώστε να βρω τρόπους έκφρασης και δημιουργίας που θα με βοηθήσουν στη δουλειά μου αλλά θα με ωφελήσουν και σαν άνθρωπο γενικότερα.