Πρόσκληση για συμμετοχή σε συλλογικό βιβλίο

Δημιουργικό κάλεσμα

Πρόσκληση για συμμετοχή σε συλλογικό βιβλίο

«Σύντομα παραμύθια για γίγαντες»-Εκδόσεις Αλάτι

Επιμέλεια-συντονισμός ύλης: Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous  

Εξώφυλλο, σκίτσα: Ιωάννα Καλοστεφάνου

https://www.facebook.com/profile.php?id=100059445703849

Αν γράφετε ή αν θέλετε να γράψετε σύντομα παραμύθια, ελάτε στην παρέα μας, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να ετοιμάσουμε μία μοναδική συλλογή!

Μέρος των εσόδων θα διατεθεί σε κάποιον φορέα που στηρίζει παιδιά (π.χ. παιδικά χωριά SOS ή σε κάποιον σύλλογο για παιδιά με ειδικές ανάγκες κόκ., θα το αποφασίσουν από κοινού οι συγγραφείς που θα δηλώσουν συμμετοχή).

 

...

Οι γίγαντες είναι αναπόσπαστο κομμάτι όχι μόνο της ελληνικής, αλλά και της παγκόσμιας μυθολογίας και λαϊκής παράδοσης. Είναι τα πανίσχυρα πλάσματα που γεννήθηκαν από την ανάγκη των ανθρώπων να δώσουν μορφή στη δύναμη της φύσης, στο άγνωστο και στο θαυμαστό.

Στην αρχαία Ελλάδα θεωρούνταν παιδιά της Γαίας, όντα με τεράστια δύναμη, που τόλμησαν να τα βάλουν ακόμη και με τους θεούς του Ολύμπου.

Στις ιστορίες πολλών λαών τούς συναντάμε σε βουνά, σπηλιές, πυκνά δάση και σε κάστρα χαμένα μέσα στα σύννεφα.

Στο μυαλό των ανθρώπων οι γίγαντες είναι πελώριοι και τρομεροί. Με ένα μόνο βήμα μπορούν να διασχίσουν ποτάμια, με ένα χέρι να ξεριζώσουν δέντρα και με μια φωνή να κάνουν τη γη να τρέμει. Συχνά φυλούν θησαυρούς, μαγικά αντικείμενα ή μυστικά που κανείς άλλος δεν γνωρίζει.

Άλλοτε παρουσιάζονται άγριοι και φοβεροί κι άλλοτε καλόγνωμοι και αγαθοί. Μερικοί ζουν απομονωμένοι από τον κόσμο ενώ άλλοι λαχταρούν τη φιλία και τη συντροφιά.

Εκτός απ’ τους γίγαντες όμως, υπάρχουν και οι γιγάντισσες, που πρωταγωνιστούν, επίσης, σε μύθους και παραμύθια απ’ όλο τον κόσμο.

Λένε πως καθένας και καθεμιά τους κρύβει μια αφήγηση που δεν έχει ακούσει ακόμα κανείς.

Μήπως κάποιος γίγαντας ή κάποια γιγάντισσα σάς ψιθυρίζει αυτήν τη στιγμή στο αυτί τη δική του/της;

Ακονίστε τα μολύβια σας και... ξεκινάμε! 

…

Για απορίες, κόστος συμμετοχής και για εκδήλωση ενδιαφέροντος, στείλτε μήνυμα στο yotakotsafti1@yahoo.gr

Συμμετοχές δεκτές ως 25 Ιουνίου

Αποστολή κειμένων-χρημάτων από 26 Ιουνίου μέχρι 26 Ιουλίου

...

Το πρώτο βιβλίο της σειράς, Σύντομα παραμύθια για νεράιδες, κυκλοφόρησε το 2025 και σε μικρό χρονικό διάστημα εξαντλήθηκε.

Η δωρεά, εκ μέρους των συγγραφέων και των Εκδόσεων Αλάτι, έγινε στη Φλόγα, τον σύλλογο γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια.

https://www.ekdoseisalati.com/p/syntoma-paramythia-gia-neraides/

 

(φωτογραφία: Ανδριάνα Μαστοράκη)

Νέο εργαστήριο δημιουργικής γραφής

 

ΝΕΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Θέμα: Σύντομα παραμύθια για τους μήνες

 

Η έναρξη της χρονιάς είναι πάντα μια ευκαιρία για νέα ξεκινήματα.

 

Αν αγαπάς τα σύντομα παραμύθια και θέλεις να δώσεις φωνή στους μήνες του έτους, αυτό το εργαστήριο είναι για σένα!

Κατάλληλο και για εκπαιδευτικούς (για δημιουργική αξιοποίηση στην τάξη)

 

Συντονίζει: Γιώτα Κοτσαύτη*

 

Έναρξη 19/1

2 συναντήσεις

Κυριακή 19 και 26/1, 11:30-13:00

Κόστος: 45 ευρώ

 

Δυνατότητα δημοσίευσης των παραμυθιών στο ιστολόγιο "Ένα κείμενο, μία εικόνα" (25.000 ακόλουθοι)

 

Θα δοθούν βεβαιώσεις συμμετοχής

 

Εγγραφές-πληροφορίες: με μήνυμα στη σελίδα μας ή στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις ekdoseisalati@gmail.com και yotakotsafti1@yahoo.gr

...

*Η Γιώτα Κοτσαύτη γεννήθηκε το 1981 και μεγάλωσε στη Λεβαία Φλώρινας.

Είναι συγγραφέας, απόφοιτη του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών και του μεταπτυχιακού «Δημιουργικής Γραφής» Ε.Α.Π.-Π.Δ.Μ.

Έχει παρακολουθήσει τα σεμινάρια του Ε.Κ.Π.Α. «Δημιουργική Ανάγνωση και Γραφή της Πεζογραφίας», «Ειδική Αγωγή: Διεπιστημονικές Πρακτικές Σύγκλισης» και «Το Παραμύθι στην Εκπαίδευση: Δημιουργική Ανάγνωση και Αξιοποίηση». Καθώς και τα «Αυτισμός: κατανόηση, εκπαίδευση και παρέμβαση» και «Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση» (Πανεπιστήμιο Πατρών).

Κείμενά της έχουν βραβευτεί απ’ τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, απ’ την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, απ’ τις Eκδόσεις Εντύποις, απ’ τον Ε.Π.Ο.Κ, απ’ το Πετρίδειο Ίδρυμα Κύπρου κι απ’ την Εταιρεία Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου.

Η αγάπη της για την παιδική, εφηβική, νεανική λογοτεχνία την οδήγησε στη δημιουργία του δημοφιλούς ιστολογίου Ένα κείμενο, μία εικόνα.

Τον Ιούλιο του 2018 ανέλαβε εθελοντικά τη δημιουργία βιβλιοθήκης-χώρου δημιουργικής απασχόλησης στην περιοχή της, εγχείρημα που αγκαλιάστηκε με θέρμη από πολλούς ανθρώπους απ’ την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Απ’ το φθινόπωρο του 2019 συντονίζει εργαστήρια δημιουργικής γραφής και είναι υπεύθυνη των Εκδόσεων Αλάτι.

Είναι παντρεμένη με τον Θεοφάνη Θεοφάνους, έχουν δύο κόρες και κατοικούν στον νομό Φλώρινας.

Η τελευταία σκανδαλιά

 

Ήταν η τελευταία μέρα των καλικάντζαρων στη Γη. Μαζεύτηκαν στο μυστικό τους συμβούλιο κι ετοιμάστηκαν να σχεδιάσουν την… αποχαιρετιστήρια ζημιά τους.

«Να ρίξουμε ζάχαρη στο αλεύρι όλων των φούρνων» είπε ένας τρίβοντας τα χέρια του.

«Να κόψουμε όλα τα κουμπιά από τα πανωφόρια» πρότεινε κάποιος άλλος γελώντας κακαριστά.

«Να εξαφανίσουμε τα μαχαιροπήρουνα» φώναξε ένας μικρούλης και χοροπήδησε γύρω τους.

«Να γεμίσουμε τα παπούτσια τους με άχυρα» συνέχισε μια καλικαντζαρίνα κι έβγαλε τη γλώσσα της.

«Χμμ… Όχι, αυτά τα έχουμε ξανακάνει» μουρμούρισε σκεπτικός ο αρχηγός τους. «Πρέπει να είναι κάτι πιο πρωτότυπο». Και τότε του ήρθε η πιο απίθανη ιδέα. «Θα ζωντανέψουμε τα χριστουγεννιάτικα στολίδια! Θα τα κάνουμε να χορεύουν, να τραγουδούν και να κυνηγούν τους ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους. Θα είναι το απόλυτο χάος!»

Όλοι ζητωκραύγασαν κατενθουσιασμένοι.

Το επόμενο πρωί, όταν οι άνθρωποι ξύπνησαν, βρέθηκαν αντιμέτωποι μ’ ένα απίστευτο θέαμα.

«Μαμά, μια χρυσή μπάλα με κυνηγάει» φώναξε ένα παιδί.

«Η κορυφή του δέντρου μας μου ζητάει να της φτιάξω καφέ» είπε ένας μπαμπάς κι ανοιγόκλεισε τα μάτια του.

«Οι γιρλάντες μπλέκουν στα μαλλιά μου» τσίριξε μια κυρία που έτρεχε γύρω από το σαλόνι της.

Οι καλικάντζαροι δεν μπορούσαν να σταματήσουν να γελούν. Κρυμμένοι πίσω από τις κουρτίνες, έβλεπαν το… υπερθέαμα που είχαν δημιουργήσει.

Κάποια στιγμή, όμως, τα στολίδια άρχισαν να κουράζονται. Οι μπάλες έπεσαν στον καναπέ, οι γιρλάντες ξάπλωσαν στα χαλιά και το αστέρι του δέντρου δήλωσε: «Αρκετά, χρειάζομαι διακοπές!»

Οι καλικάντζαροι έπρεπε να φύγουν πριν ξεκινήσει ο αγιασμός των Θεοφανίων. Όταν έφτασαν στα βάθη της Γης, ο αρχηγός αναστέναξε με ανακούφιση.

«Του χρόνου θα κάνουμε τα λαμπάκια να τραγουδούν ραπ!» είπε και ξέσπασαν όλοι σε δυνατά γέλια.

Αλήθεια; Ψέματα; Ποιος ξέρει… Ίσως το μάθουμε τα επόμενα Χριστούγεννα!

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

Ένα δώρο από την Κάριν

 

Το χιόνι έπεφτε απαλά κι η πόλη ήταν στολισμένη πανέμορφα. Η Κάριν λάτρευε τα Χριστούγεννα. Εκείνη τη χρονιά όμως ήταν λυπημένη. Η γιαγιά, που δημιουργούσε πάντα το πιο γιορτινό κλίμα του κόσμου, αρρώστησε και δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι.

Καθώς επέστρεφε απ’ το σχολείο, είδε παραταγμένες στο ανθοπωλείο του κύριου Γιόχαν μια σειρά από γλάστρες με κατακόκκινα λουλούδια. «Ποϊνσέτιες» ή «αλεξανδρινά» τα έλεγε η γιαγιά και τα αγαπούσε πολύ γιατί έμοιαζαν με αστέρια. «Σαν το αστέρι που εμφανίστηκε στον ουρανό το βράδυ που γεννήθηκε ο Χριστός» μονολογούσε και χάιδευε τα πολύτιμα φυτά της. «Πού στο καλό θα τις βάλεις τόσες γλάστρες;» δυσανασχετούσε η μαμά. Τότε εκείνη πείσμωνε κι αγόραζε κι άλλες, ώσπου το σπίτι της ξεχείλιζε από τα κόκκινα άνθη. Κι ως το τέλος των γιορτών δεν έμενε ούτε μία, γιατί τις χάριζε σε φίλους, σε συγγενείς, ακόμα και σε άγνωστους ανθρώπους που συναντούσε στον δρόμο.

Η Κάριν μπήκε κατευθείαν στο δωμάτιό της. Χωρίς να βγάλει κασκόλ και παλτό, άνοιξε τον κουμπαρά της και μέτρησε ένα ένα τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα που είχε μέσα. Τα μάζευε αρκετό καιρό γιατί ήθελε να αγοράσει ένα καρουσέλ που είδε στο παιχνιδάδικο της κυρίας Άγκνες. Όταν το κούρδιζες, ακουγόταν μια υπέροχη μελωδία και οι φιγούρες του στριφογύριζαν στον ρυθμό. «Το καρουσέλ μπορεί να περιμένει» είπε αποφασιστικά κι έτρεξε στην εξώπορτα. «Πού πας έτσι βιαστική ακόμα δεν γύρισες;» ρώτησε ο μπαμπάς. «Έχω κάτι σημαντικό να κάνω» απάντησε και βγήκε στον κρύο αέρα.

Έφτασε στο ανθοπωλείο και στάθηκε μπροστά στις ποϊνσέτιες. Ο κύριος Γιόχαν απόρησε όταν άφησε στον πάγκο του τα χρήματα. «Είναι για τη γιαγιά μου» εξήγησε κι έπιασε στα χέρια της μια γλάστρα. «Μ’ αυτά τα χρήματα τις αγοράζεις όλες, όχι μόνο μία» απάντησε ο έκπληκτος άντρας. «Ναι, το ξέρω. Αν δεν έχετε αντίρρηση, θα τις αφήσω εδώ και θα περνάω κάθε μέρα να παίρνω από μία» «Είναι υπέροχο αυτό που κάνεις, μικρή μου!» είπε ο ανθοπώλης.

Η Κάριν έφτασε στο σπίτι της γιαγιάς κρατώντας σφιχτά τη γλάστρα. Όταν η ηλικιωμένη γυναίκα αντίκρισε τα αλεξανδρινά, βούρκωσε. «Γιαγιούλα μου, ακόμα δεν είδες τίποτα!» Ως τα Χριστούγεννα το σπίτι είχε γεμίσει γλάστρες. Και μπορεί η μαμά να γκρίνιαζε, όμως όλοι ήταν περήφανοι για το πολύτιμο δώρο του κοριτσιού, που έδωσε τόσο μεγάλη χαρά στη γιαγιά.

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

Ο Χιούγκο και το ραβδάκι της γιαγιάς

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα μακρινό δάσος, ένας δυνατός άνεμος έσβησε όλα τα φωτάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου. Ο Χιούγκο, ο σκαντζόχοιρος, που έβλεπε τα ζώα απογοητευμένα, αποφάσισε να αναλάβει δράση. Στη φωλιά του είχε φυλαγμένο ένα σπάνιο ραβδάκι, δώρο της γιαγιάς του. «Αυτό το ραβδάκι μπορεί να πραγματοποιεί επιθυμίες μόνο, όμως, αν αυτός που το χρησιμοποιήσει πιστεύει στα θαύματα» του είχε πει. Ψέματα; Αλήθεια; Δεν γνώριζε.

Ξεκίνησε να βαδίζει μέσα στο πυκνό χιόνι. Οι νιφάδες, όμοιες με μικρά κρυσταλλάκια, έπεφταν πάνω του με δύναμη, αλλά εκείνος συνέχιζε να προχωράει. Όταν έφτασε στον προορισμό του, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Με τρεμάμενα χέρια έβγαλε το ραβδάκι απ’ την τσέπη του κι άγγιξε ένα κλαδί. Ω! Το δέντρο έλαμψε μεμιάς κι η λάμψη του έφτασε μέχρι και την πιο απομακρυσμένη φωλιά. Οι κάτοικοι του δάσους κατέφθασαν αμέσως στην περιοχή, για να μάθουν τι συνέβη.

«Πώς το έκανες αυτό;» ρώτησαν τον Χιούγκο.

«Απλώς πίστεψα» απάντησε εκείνος κι έδειξε το ραβδάκι.

«Ω! Το χρησιμοποίησες επιτέλους!» είπε ο φίλος του ο Ζουζίνα, το κουνέλι. «Μήπως να ζητούσες τώρα και... μερικά καρότα;»

«Πάλι φαγητό;» φώναξε αγανακτισμένη η Έλινορ, η κουκουβάγια, που τον φιλοξενούσε στη φωλιά της.

Ακούστηκε ένα γουργούρισμα και το γλυκό κουνελάκι χάιδεψε την κοιλιά του. Όλα τα ζώα ξέσπασαν σε γέλια κι έτρεξαν στις φωλιές τους. Όταν επέστρεψαν, κουβαλούσαν διάφορες λιχουδιές που τις μοιράστηκαν μεταξύ τους. Κι έτσι, με τραγούδι, χορό και φαγοπότι, έφεραν ζεστασιά σε μια παγωμένη βραδιά. Ένα ακόμα χριστουγεννιάτικο θαύμα! Κι αυτήν τη φορά δεν χρειάστηκε καν να χρησιμοποιήσουν το ραβδάκι της γιαγιάς…

Γιώτα Κοτσαύτη

 https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

Ο Σνιλ και τα δώρα του Άγιου Βασίλη

 

Κάπου μακριά, σ’ έναν παγωμένο τόπο, ζει ένα γλυκό πολικό αρκουδάκι, ο Σνιλ. Ο Άγιος Βασίλης, που τον παρακολουθεί από καιρό επειδή δεν του έχει γράψει ποτέ γράμμα για να ζητήσει κάτι, αποφασίζει εκείνη τη χρονιά να του προσφέρει τρία μαγικά δώρα. Ένα κόκκινο κουτάκι γεμάτο λιχουδιές, που δεν αδειάζει ποτέ. Μια χιονονιφάδα, που αρκεί να την αγγίξει κανείς για λίγο για να γεμίσει τον αέρα με χριστουγεννιάτικες μελωδίες. Κι ένα μεγάλο, φωτεινό αστέρι, που αφηγείται τις πιο όμορφες γιορτινές ιστορίες. 

 Ο Σνιλ μένει με το στόμα ανοιχτό όταν αντικρίζει τα τρία καλοτυλιγμένα πακέτα κάτω απ’ το δεντράκι του. Τα σάστισμά του μεγαλώνει ακόμα περισσότερο όταν διαβάζει στο σημείωμα του Άγιου Βασίλη τις μαγικές ιδιότητες κάθε αντικειμένου.

 Δεν χάνει καθόλου χρόνο! Πολύ σύντομα προσκαλεί στη φωλιά του όλους τους γείτονές του. Γεύονται πεντανόστιμες λιχουδιές, απολαμβάνουν πανέμορφες μελωδίες κι ακούν τα πιο μαγευτικά παραμύθια. Κοιτάζει γύρω του και βλέπει τα μάτια των φίλων του να λάμπουν από χαρά.

«Ευχαριστώ, Άγιε Βασίλη» ψιθυρίζει προς τον ουρανό κι αποφασίζει την επόμενη μέρα να καλέσει κι άλλα ζώα, από πιο μακρινές περιοχές, για να μοιραστούν τα πολύτιμα δώρα του και τη μαγεία των Χριστουγέννων.

Γιώτα Κοτσαύτη

 https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποιο κείμενο στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

Τα Χριστούγεννα της Κλαίρης

 

Η Κλαίρη είναι μια καστανή όμορφη ποντίκια με μεγάλα γαλάζια μάτια. Ζει σε ένα πάρκο μαζί με την οικογένεια και τους φίλους της. Φέτος αποφάσισε να κάνει ένα πάρτι το βράδυ των Χριστουγέννων.

Πρώτα έπρεπε να βρει ένα δέντρο για να το στολίσει παρέα με τους δικούς της.

Μετά η μαμά της ανέλαβε τα φαγητά και τα γλυκά για το τραπέζι.

Ετοίμασε τις προσκλήσεις για να καλέσει όλους τους φίλους της και τις πήγε η ίδια από πόρτα σε πόρτα.

Όταν ετοιμάστηκαν όλα, η Κλαίρη πήγε στο δωμάτιό της να φτιαχτεί όμως είδε ότι δεν είχε τίποτα γιορτινό να φορέσει. Κάθισε λυπημένη στο κρεβάτι της και σκέφτηκε να μη βγει καθόλου στη γιορτή. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε την πόρτα η καλύτερη της φίλη, η Έλλη.

«Έλα, σε περιμένουμε. Γιατί είσαι λυπημένη;»

«Δεν έχω κάτι όμορφο να φορέσω».

Τότε η Έλλη τής έδωσε το κουτί που κρατούσε στα χέρια της. Μέσα είχε ένα κόκκινο λαμπερό φόρεμα με πράσινες λεπτομέρειες.

«Το έφτιαξα για σένα!»

Η Κλαίρη την αγκάλιασε σφιχτά.

«Ω, ευχαριστώ τόσο πολύ!»

Κεφεράκη Ευανθία

 

 

Γράφτηκε με αφορμή το παιχνίδι γραφής εδώ:

https://www.facebook.com/groups/1006082537869676

  

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

 

Όταν η Ξούε, η Πριγκίπισσα του Χιονιού, συνάντησε τον Ζεστό Άνεμο

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μακρινή μακρινή χώρα, ζούσε η Ξούε, η Πριγκίπισσα του Χιονιού.

Η Ξούε έμενε σ’ ένα τεράστιο, πανύψηλο κάστρο, που ήταν κρυμμένο βαθιά μέσα στις χιονισμένες βουνοκορφές του όρους Σουέι Τζινγκ. Το κάστρο της ήταν φτιαγμένο από κρύσταλλα που λαμπύριζαν στο φως του φεγγαριού.

Η πριγκίπισσα αυτή είχε μια πολύ σπουδαία σούπερ-δύναμη. Με ένα μόνο κούνημα του μαγικού ραβδιού της άλλαζε τον καιρό. Δεν της άρεσε τόσο να δημιουργεί χιονοθύελλες όσο το να κάνει τις χιονονιφάδες να χορεύουν απαλά στον ουρανό. Επίσης, μπορούσε να παγώνει τον χρόνο για λίγα λεπτά, ώστε να απολαμβάνει την ομορφιά της φύσης με την ησυχία της.

Όλα κυλούσαν ήρεμα στον χιονισμένο τόπο ώσπου μια μέρα, καθώς έπαιζε με τον φίλο της τον Σουέ Ρεν, ένιωσε να πλησιάζει κάτι παράξενο. Ήταν ο Νουάν Φεγκ, ο Ζεστός Άνεμος. Από μικρή άκουγε να μιλούν με τρόμο γι’ αυτόν στο βασίλειό της όμως δεν φανταζόταν ότι υπήρχε στην πραγματικότητα. Πίστευε πως ήταν ένα από τα παραμύθια που έλεγαν στα παιδιά.

Ο Νουάν Φεγκ πήγαινε όλο και πιο κοντά της, όλο και πιο κοντά της, όλο και πιο κοντά της, χωρίς να λέει τίποτα. Η κοπέλα ένιωσε τόσο αδύναμη που το μαγικό της ραβδί έπεσε από τα χέρια της. Σίγουρα θα της το άρπαζε, αν δεν έβλεπε τον αγαπημένο της φίλο να λιώνει. Με μια δύναμη που δεν ήξερε κι η ίδια ότι είχε, έπιασε ξανά το ραβδί, σηκώθηκε και πάγωσε τον χρόνο. «Κοίτα γύρω σου» είπε στον Νουάν Φεγκ που ενώ άρχισε να τρέμει από τη χαμηλή θερμοκρασία, δεν γινόταν να μη θαυμάσει την ομορφιά του παγωμένου τοπίου. Λίγα μόνο λεπτά ήταν αρκετά για να νιώσει την αγάπη της Ξούε για τον τόπο της. Τότε εκείνη ξανακούνησε το ραβδί κι ο χρόνος άρχισε να κυλάει και πάλι.

Οι δύο φίλοι, αγκαλιασμένοι, παρακολούθησαν τον Ζεστό Άνεμο να φεύγει με σκυμμένο το κεφάλι και ήξεραν ότι δεν ξαναγυρίσει ποτέ…

Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Γιώτα Κοτσαύτη

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποιο κείμενο στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

Έντζο και Τιμέο

 

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων. Ο Έντζο φόρεσε τις αγαπημένες του πιτζάμες, έφτιαξε μια ζεστή σοκολάτα με ζαχαρωτά, πήρε την πιο απαλή καρό κουβέρτα του, κάθισε στο περβάζι του παραθύρου και χάζευε τη γιορτινή βραδιά. Παρ’ όλο που το σπίτι του ήταν γεμάτο όμορφες χριστουγεννιάτικες γωνιές και φωτάκια που αναβόσβηναν, ένιωθε κάπως παράξενα. Αναρωτήθηκε αν υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι εκεί γύρω που ένιωθαν μοναξιά. Δυστυχώς η οικογένειά του ήταν μακριά και δεν θα μπορούσε να τους επισκεφθεί.

 «Ίσως τα Χριστούγεννα δεν είναι για όλους» σκέφτηκε μελαγχολικά, όταν ακούστηκε ένα χτύπημα στο τζάμι. Άνοιξε και τι να δει; Ένα μικρό πουλάκι στεκόταν εκεί έξω παγωμένο και κουρασμένο. «Μπορώ να μπω για λίγο μέσα;» ρώτησε. Ο Έντζο το πήρε στο ζεστό του δωμάτιο, του έδωσε να φάει και να πιει, το σκέπασε μ’ ένα μικρό χνουδωτό πανάκι και το άφησε να ξαποστάσει. Μια απροσδόκητη ηρεμία πλημμύρισε την καρδιά του και για πρώτη φορά, μετά από καιρό, κοιμήθηκε χαρούμενος.

Το πρωί τον ξύπνησε ένα γλυκό τιτίβισμα.

«Ώρα να πηγαίνω» είπε ο μικρός του φίλος.

«Θα μπορέσεις να βρεις τους δικούς σου;» ρώτησε ο λαγός.

«Δεν έχω οικογένεια» απάντησε θλιμμένα. «Μεγάλωσα μόνο μου. Η φωλιά μου καταστράφηκε απ’ το χιόνι και τώρα πρέπει να ψάξω για…»

Ο Έντζο το διέκοψε. «Θα σου άρεσε να μείνεις μαζί μου;»

 «Θα το ήθελα πολύ!» αποκρίθηκε.

Έτσι ο Έντζο κι ο Τιμέο πέρασαν μαζί τα Χριστούγεννα κι από τότε δεν αποχωρίστηκαν ποτέ ο ένας τον άλλον!

 

Γιώτα Κοτσαύτη

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποιο κείμενο στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

 

Μια ζεστή γιορτή μέσα στο χιόνι

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια φωλιά βαθιά μέσα στο δάσος, ζούσε η Μπιάνκα, μια ηλικιωμένη ποντικίνα. Αρκετές εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα, όπως κάθε χρόνο, στόλισε το δεντράκι της, κάθισε ευχαριστημένη στην αγαπημένη της πολυθρόνα και χάζευε μια τα φωτάκια που αναβόσβηναν παιχνιδιάρικα, μια τις νιφάδες του χιονιού που στροβιλίζονταν σαν μπαλαρίνες, μέχρι που αποκοιμήθηκε.

Όταν ξύπνησε μετά από λίγο, είδε ότι δεν είχε σταματήσει να χιονίζει. Το ίδιο και το επόμενο πρωινό. Και τρεις μέρες αργότερα. Κανένα ζωάκι δεν επισκέφτηκε την αυλή της, όπως κάθε απόγευμα, για να δει αν χρειαζόταν κάτι και να κεραστεί από την υπέροχη ζεστή σοκολάτα που έφτιαχνε.

Κάποια στιγμή, απ’ την οροφή της φωλιάς, άρχισαν να στάζουν χοντρές σταγόνες και ενώ είχε κλείσει καλά τα παράθυρα, ο παγωμένος αέρας εξακολουθούσε να τρυπώνει απ’ τις χαραμάδες. Αντί ν' αφήσει την απογοήτευση να την κυριεύσει, αποφάσισε ν' ασχοληθεί με κάτι που αγαπούσε πολύ: με το πλέξιμο! Στερέωσε μπροστά απ’ το παράθυρο ένα μεγάλο, χοντρό χαρτόνι, για να περιορίσει τον αέρα, ντύθηκε με τα πιο ζεστά της ρούχα κι έπειτα πήρε το καλάθι με τα σύνεργά της και ξεκίνησε να φτιάχνει κάλτσες. Μια κόκκινη για τον λαγό, μια πράσινη για τη χελώνα, μια πορτοκαλί για τον σκαντζόχοιρο, μια μοβ για την κυρα-αλεπού, για τον λύκο μία γαλαζοπράσινη, μία χρυσή για την κουκουβάγια και μία ασημένια για τον αρουραίο. Έφτιαξε κι άλλες, πολλές, κάλτσες, για όλα τα πλάσματα που ζούσαν εκεί γύρω. Ακόμα και για την Πολύχρωμη Νεράιδα που σπάνια εμφανιζόταν. Και για το κατεργάρικο ξωτικό, τον Πεπίτο, που έκανε διαρκώς φάρσες. Μέχρι που ένα πρωινό ξύπνησε και είδε ότι είχε σταματήσει, επιτέλους, να χιονίζει. Συγκέντρωσε όλες τις κάλτσες που είχε πλέξει κι αφού τις παραγέμισε με διάφορα μικροδωράκια που μάζευε όλο τον χρόνο, ετοιμάστηκε και βγήκε. Χρειάστηκε να κάνει πολλές διαδρομές μέχρι να ολοκληρώσει την αποστολή της. Όταν άφησε και το τελευταίο πακετάκι έξω απ’ τη φωλιά του Λούκα, του κοκκινολαίμη, γύρισε σπίτι και κοιμήθηκε βαθιά.

Όση ώρα κοιμόταν η Μπιάνκα, τα ζώα και τα πλάσματα του δάσους έβρισκαν τις κάλτσες που με τόση φροντίδα είχε ετοιμάσει. Τι κρίμα που δεν προσπάθησαν να την επισκεφτούν όλο αυτό το διάστημα! Έπρεπε, ειδικά τα πιο μεγαλόσωμα, να μη φοβηθούν το χιόνι και να περάσουν να δουν τι κάνει. Άλλωστε ήταν η πιο ηλικιωμένη στην περιοχή. Ο Τζιοβάννι, ο λαγός, που ήταν πάντα ο πιο δραστήριος, πρότεινε να συγκεντρωθούν κάπου όλα και επανορθώσουν ετοιμάζοντας μια μεγάλη έκπληξη για τη φίλη τους.

Το επόμενο βράδυ τα πάντα ήταν έτοιμα! Ο Μικέλε, ο σκίουρος, χτύπησε απαλά την πόρτα της.

«Κυρία Μπιάνκα, ελάτε γρήγορα, η μαμά μου έπεσε απ’ τη σκάλα όπως στόλιζε το δέντρο μας και πρέπει να έσπασε το πόδι της!»

Η ποντικίνα ετοιμάστηκε στο πι και φι κι ακολούθησε αγχωμένη το σκιουράκι.

«Μα δεν είναι εδώ η φωλιά σας» είπε όταν το είδε να ακολουθεί ένα άλλο μονοπάτι. Έτρεχε πίσω του με τα μικροσκοπικά της ποδαράκια κι αναρωτιόταν τι σκάρωνε. Ώσπου έφτασαν στο μεγάλο έλατο…

«Έκπληξη!»

Κάποιος της έδωσε ένα πολύχρωμο κασκόλ. Ένας άλλος έναν ολοκαίνουργιο σκούφο και γάντια. Σε λίγο δίπλα στην Μπιάνκα σχηματίστηκε μια στοίβα από δώρα. Εκείνη όμως δεν μπορούσε να ξεκολλήσει το βλέμμα της απ’ το δέντρο, που ήταν γεμάτο με στολίδια.

«Περίμενε λίγο» είπε η κουκουβάγια και της έκλεισε τα μάτια.

«Με το ένα, με το δύο, με το τρία!»

Όταν το ξανακοίταξε, λαμπύριζε από πάνω μέχρι κάτω. Η Πολύχρωμη Νεράιδα τής έγνεψε από μακριά και τα χείλη της σχημάτισαν τη λέξη «ευχαριστώ».

«Και τώρα ας ξεκινήσει η γιορτή!» φώναξε Πεπίτο, το ξωτικό κι όλοι χειροκρότησαν κι έτρεξαν να σερβιριστούν φαγητά και ποτά, να χορέψουν και να τραγουδήσουν.

Γιώτα Κοτσαύτη

 

Πηγή εικόνας: https://www.karinartspace.com/illustrations

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

Το γράμμα του Ρούντολφ

 

Μια παραμονή Χριστουγέννων, ο Ρούντολφ το ελαφάκι, πλησίασε ντροπαλά τον Άγιο Βασίλη. Στάθηκε δίπλα του αλλά δεν μιλούσε. Έπαιζε νευρικά με τις οπλές του και φερόταν λες και είχε καταπιεί τη γλώσσα του. «Αγαπημένε μου φίλε, μήπως μπορώ να κάνω κάτι για σένα;» το ρώτησε ο Άγιος. «Θα με βοηθήσεις να στείλω ένα γράμμα;» αποκρίθηκε τελικά εκείνο και ίσα που ακούστηκε. Ο Άγιος Βασίλης χαμογέλασε και του έδωσε ένα κόκκινο μολύβι. Το ελαφάκι πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε να γράφει:

«Αγαπημένα μου παιδιά,
Απ’ τη μαγική σφαίρα του Άγιου Βασίλη βλέπω ότι στη γη συμβαίνουν διάφορα, που με τρομάζουν και δεν μου αρέσουν καθόλου. Ειδικά στα σχολεία σας το κακό έχει παραγίνει. Καβγάδες, κοροϊδίες, ξυλοδαρμοί, εκφοβισμοί. Όπως ξέρετε, τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που κάνουμε δώρα. Εγώ δεν έχω ζητήσει ποτέ μου τίποτα. Φέτος όμως θέλω κάτι από σας. Θέλω απλώς να θυμάστε ότι το πιο πολύτιμο δώρο είναι η αποδοχή, ο σεβασμός, η αγάπη και η φροντίδα που δείχνουμε στους άλλους. Κάθε φορά που θα βοηθάτε κάποιον, η μύτη μου θα λάμπει ακόμα περισσότερο!»

Ο Άγιος Βασίλης το διάβασε και τα μάτια του γέμισαν δάκρυα χαράς. «Καλέ μου Ρούντολφ, αυτό το γράμμα πρέπει να ταξιδέψει παντού!»

Έτσι κι έγινε! Εκείνα τα Χριστούγεννα ο Ρούντολφ δεν φώτισε μόνο τον δρόμο του έλκηθρου, αλλά και τις καρδιές όλων των παιδιών.

Γιώτα Κοτσαύτη

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!