Σνέζκα, η πιγκουινίτσα που αγάπησε τα βιβλία

 

Κάπου πολύ μακριά από δω, σ’ έναν παγωμένο τόπο, ζούσε μια οικογένεια πιγκουίνων. Τη μικρότερη κόρη τους την έλεγαν Σνέζκα και συχνά περιπλανιόταν αναζητώντας αυτό που θα γέμιζε τη ζωή της.

Μια μέρα, καθώς εξερευνούσε μια σπηλιά, βρήκε ένα μπαούλο γεμάτο βιβλία. «Τι είναι αυτά τα παράξενα αντικείμενα;» αναρωτήθηκε και πήγε να βρει την Μπέλια, τη σοφή φάλαινα. «Είναι βιβλία. Μέσα τους κρύβονται ιστορίες, περιπέτειες και γνώσεις» της εξήγησε. «Μπορώ να σου μάθω να τα διαβάζεις».

Σύντομα η Σνέζκα βυθίστηκε στον μαγικό κόσμο του μπαούλου. Όσο περισσότερο διάβαζε, τόσο περισσότερο ήθελε να μοιραστεί αυτόν τον θησαυρό με τους φίλους της. Όμως τα υπόλοιπα ζώα, ακόμα κι η οικογένειά της, έλεγαν: «Γιατί να ασχολείσαι με τέτοια πράγματα; Δεν μπορούν να σε κρατήσουν ζεστή ούτε να σου δώσουν φαγητό». «Μπορεί να μη γεμίζουν την κοιλιά μου αλλά γεμίζουν την καρδιά και την ψυχή μου» απαντούσε εκείνη.

Στα μέσα του Γενάρη ξέσπασε μια τρομερή χιονοθύελλα. Όλα τα ζώα βρήκαν καταφύγιο στη μεγάλη σπηλιά. Σύντομα βαρέθηκαν κλεισμένα εκεί μέσα κι άρχισαν να τσακώνονται. Οι προμήθειές τους τελείωναν και δύσκολα έβρισκαν νερό που δεν είχε κρυσταλλώσει. Τότε η Σνέζκα είχε μια ιδέα. Πήρε ένα βιβλίο και ξεκίνησε να το διαβάζει δυνατά. Μικρές μικρές συντροφιές την πλησίαζαν και σε λίγο την άκουγαν όλοι μαγεμένοι. Η πείνα, το κρύο, οι καβγάδες ξεχάστηκαν μονομιάς.

Όταν η χιονοθύελλα κόπασε και επέστρεψαν στις φωλιές τους, δεν μπορούσαν να ξεχάσουν την υπέροχη αίσθηση που τους είχε αφήσει η πολύτιμη αυτή εμπειρία. Η Μπέλια κι η Σνέζκα μάθαιναν σε όποιο ήθελε να διαβάζει και η σπηλιά-καταφύγιο μετατράπηκε, με τη βοήθεια όλων, σε βιβλιοθήκη.

Από τότε, όχι μόνο η Σνέζκα αλλά και όλη η κοινότητα των ζώων περνούσε ώρες εκεί γελώντας και διαβάζοντας. Κάθε φορά που βυθίζονταν σε μια ιστορία, ήταν σαν να ανακάλυπταν έναν νέο κόσμο. Τα βιβλία μπορούσαν, τελικά, να τους κρατούν ζεστούς μ’ έναν τρόπο απρόσμενο και μαγικό!

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

Ο Γενάρης κι η μαγική του αγκαλιά

 

Πριν πολύ πολύ καιρό, στο Βασίλειο των Εποχών, ανατέθηκε στον Γενάρη μια αποστολή: να φέρνει τη γαλήνη και την ηρεμία στο ξεκίνημα κάθε νέας χρονιάς. Πιστός στο καθήκον του, προσπαθούσε να κάνει όσο καλύτερα μπορούσε ό,τι του είχε ζητήσει ο γερο-Χρόνος. Κατάφερε, έτσι, να τον αγαπούν όλοι μα κανείς δεν ήθελε να τον πολυπλησιάζει. Ήταν κρύος, έλεγαν κι η παγωνιά που κουβαλούσε μαζί του τους τρόμαζε.

Μια μέρα, καθώς περπατούσε στο χιονισμένο δάσος, συνάντησε ένα μικρό σπουργίτι, που στεκόταν κρυμμένο κάτω από τα πυκνά κλαδιά ενός δέντρου. Το παρατήρησε για αρκετή ώρα και διαπίστωσε πως δεν έφευγε στιγμή από κει.

«Γιατί δεν πετάς μαζί με τα υπόλοιπα πουλιά;» ρώτησε τελικά ο Γενάρης.

«Έχω ξεπαγιάσει και φοβάμαι πως δεν θα τα καταφέρω» απάντησε θλιμμένα εκείνο.

Ο Γενάρης ήξερε πως το άγγιγμά του ήταν ψυχρό αλλά δεν ήθελε ν’ αφήσει το πουλάκι αβοήθητο. Το πλησίασε κι άπλωσε τα χέρια του, απαλά, γύρω απ’ το μικροκαμωμένο σωματάκι του. Ξαφνικά το χιόνι άρχισε να λαμπυρίζει και μια ζεστή, γλυκιά αίσθηση πλημμύρισε την περιοχή. Το σπουργίτι ένιωσε μια μαγική θαλπωρή που δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι υπάρχει.

«Μα εσύ είσαι ζεστός!» αναφώνησε.

«Όχι» χαμογέλασε ο Γενάρης. «Η ζεστασιά δεν προέρχεται από μένα αλλά από την αγκαλιά που τόλμησα να σου δώσω».

Από τότε, κάθε φορά που περνούσε από το δάσος, όλα τα πλάσματα τον υποδέχονταν με χαμόγελο. Και τα βράδια, όταν όλα ησύχαζαν, μπορούσε κανείς να δει τα μικρά σπουργίτια να κουρνιάζουν, λουσμένα από μια λάμψη, σαν να κουβαλούσαν ακόμα μια μικρή δόση από τη μαγική του αγκαλιά.

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

Το κάλεσμα της Νύχτας

 

«Έλα μαζί μου» ψιθυρίζει η Νύχτα. «Θα σε πάω σε μέρη όπου τ’ αστέρια μιλούν και το φεγγάρι αφηγείται ιστορίες».

Ένα μικρό αλεπουδάκι, που τα βράδια το αγχώνουν, την κοιτάζει διστακτικά. Αλλά το ψιθύρισμα της το καλεί κι έτσι αποφασίζει να τη ακολουθήσει.

Σύντομα διαπιστώνει πως δεν αποτελείται μόνο από σκιές κι από μαύρο. Την πιάνει απ’ το χέρι και την αφήνει να το οδηγήσει σε μέρη όπου τα όνειρα ζωντανεύουν.

Όταν ξυπνάει το πρωί, αισθάνεται γαλήνιο. Κι η καρδιά του είναι πλέον γεμάτη θάρρος. Από δω και μπρος δεν θα ξαναφοβηθεί το σκοτάδι…

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

Τέλος φόρμας

 

Έιρα και Γιόκουλ

 

Σ’ έναν μεγάλο κάμπο, που είχε σκεπαστεί με χιόνι, στέκονταν δύο χιονάνθρωποι, η Έιρα κι ο Γιόκουλ. Ο χειμώνας ήταν σκληρός κι ο παγωμένος άνεμος φυσούσε ασταμάτητα.

«Αν συνεχίσει, θα διαλυθούμε» ψιθύρισε η Έιρα.

«Όχι αν μείνουμε αγκαλιασμένοι» απάντησε ο Γιόκουλ. «Μαζί μπορούμε ν’ αντιμετωπίσουμε τα πάντα».

Μ’ έναν μαγικό τρόπο, που μόνο οι χιονάνθρωποι γνωρίζουν, πλησίασαν ακόμα περισσότερο κι αγκαλιάστηκαν σφιχτά.

Οι μέρες περνούσαν κι οι νύχτες γίνονταν όλο και πιο κρύες. Τ’ αστέρια τούς φώτιζαν απαλά, σαν να τους έδιναν κουράγιο ν’ αντέξουν.

Ένα μεσημέρι, όταν ο άνεμος κόπασε κάπως, πέρασε από κει ένα παιδί με τους γονείς του. «Είναι οι πιο όμορφοι χιονάνθρωποι που έχω δει ποτέ!» φώναξε κι έτρεξε κοντά τους.

Το επόμενο διάστημα τούς επισκέφτηκαν κι άλλα παιδιά. Και αρκετοί μεγάλοι.

Αυτό που έκανε τους δύο χιονάνθρωπους ξεχωριστούς δεν ήταν τα περίτεχνα κασκόλ ούτε τα πολύχρωμα κουμπιά τους. Ήταν αυτή η ιδιαίτερη αγκαλιά, που τους κρατούσε σταθερούς, ζεστούς και δυνατούς. 

Έτσι η Έιρα κι ο Γιόκουλ έγιναν, σύντομα, σύμβολα της αληθινής αγάπης, που μπορεί ν’ αντέξει κάθε χιονοθύελλα.

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

 

Αν το χιόνι ήταν γυναίκα…

 

Αν το χιόνι ήταν γυναίκα, θα είχε λευκά, κυματιστά μαλλιά, που θα έλαμπαν όπως η παγωμένη αυγή. Το βλέμμα της θα ήταν καθαρό κι ένα διακριτικό χαμόγελο θα στόλιζε το όμορφο πρόσωπό της. Θα φορούσε ένα μακρύ, κάτασπρο φόρεμα κι ένα πανωφόρι που θα έφεγγε όπως το φως του φεγγαριού. Θα περπατούσε αργά και σιωπηλά, για να μην ταράξει την ηρεμία του κόσμου γύρω της.

Στο χέρι της θα κρατούσε ένα μαγικό, κρυστάλλινο δοχείο, γεμάτο νιφάδες. Κάθε μια και μια κρυφή ευχή. Θα τις σκορπούσε απαλά κι έτσι οι άνθρωποι θα ένιωθαν, σιγά σιγά, τα όνειρά τους ν’ απλώνονται απρόσμενα τριγύρω. Οι καρδιές τους θα πλημμύριζαν από μια αίσθηση αναμονής. Θα ένιωθαν πιο ανάλαφροι, γεμάτοι από μια γαλήνια ελπίδα και έτοιμοι για νέα ξεκινήματα.

Πιο πολύ απ’ όλους θα την αγαπούσαν τα παιδιά. Γιατί, με την άφιξή της, το παιχνίδι θα γινόταν πιο μαγευτικό κι όλα θα έμοιαζαν έτοιμα να ξαναγεννηθούν.

Ίσως κάποιοι να τη φοβόντουσαν και λίγο. Γιατί θα ήξερε να κρύβει και να αποκαλύπτει ταυτόχρονα. Όμως αυτό θα ήταν το δικό της δώρο. Η ικανότητα να δημιουργεί έναν κόσμο γεμάτο αντιφάσεις και μυστήρια. Και, ταυτόχρονα, τόσο ξεκάθαρο για όσους θα ήθελαν να δουν πέρα απ’ το προφανές.

Θα αγαπούσε τα πολυσέλιδα, γεμάτα ανατροπές, μυθιστορήματα. Θα της άρεσε να ζωγραφίζει τοπία με φως και σκιές. Και να περνάει τον χρόνο της με τον αγαπημένο της, τον Γενάρη. Θα έπιναν τσάι μέντα και θα μοιράζονταν μπισκότα κανέλας. Θα ξαπόσταιναν δίπλα στο τζάκι. Ο Γενάρης θα της μιλούσε για τις επιθυμίες που γεννιούνται με το πρώτο κρύο κι εκείνη θα τον άκουγε προσεκτικά, απολαμβάνοντας τη συντροφιά και τη σοφία του.

Σε λίγο καιρό θα καλωσόριζε τις πρώτες ζεστές ακτίνες της άνοιξης. Θα τις υποδεχόταν με χαρά και θα έδινε τη σκυτάλη χωρίς χρονοτριβές. Θα έπιανε απ’ το χέρι τον Γενάρη και θα κινούσαν για το παγωμένο παλάτι τους, κάπου πολύ μακριά απ’ τη γη. Εκεί θα απολάμβαναν παρέα τον ελεύθερο χρόνο τους και την αίσθηση της αλλαγής, καθώς η νέα εποχή θα κατέφθανε, γεμάτη υποσχέσεις και φωτεινές ελπίδες.

Χιόνι. Μια γυναίκα αέρινη και επιβλητική.

Ας την καλοδεχτούμε κι ας απολαύσουμε, για λίγο, την αθόρυβη μαγεία της…

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

Φίλοι σε κάθε εποχή

 

Ο λαγός κι ο σκίουρος ζούσαν στον ίδιο κορμό δέντρου και παρ’ όλες τις διαφωνίες τους, ήταν πάντα αγαπημένοι.

Εκείνο το πρωί, το πρώτο πράγμα που αντίκρισαν όταν άνοιξαν τα μάτια τους, ήταν το χιόνι. Συναντήθηκαν αμέσως στη φωλιά του σκίουρου, που ήταν πιο ζεστή. Η μυρωδιά του ψωμιού που ψηνόταν γαργάλισε τα ρουθούνια τους. Ο λαγός ακούμπησε στο μικρό ξύλινο τραπέζι ένα σακούλι με εκλεκτούς καρπούς κι ένα βαζάκι μέλι. Σε δυο μεγάλες κούπες άχνιζε τσάι.

Το χιόνι εξακολουθούσε να πέφτει αργά κι απαλά. Είχε καλύψει τα πάντα μ’ ένα μαλακό, λευκό πέπλο.

«Πόσο πολύ αγαπώ τον χειμώνα!» είπε ο σκίουρος. «Έχει τόση ησυχία. Κι αυτή η γαλήνη είναι μαγική…»

Ο λαγός παρέμεινε σκεπτικός.

«Κι όμως, η άνοιξη πλησιάζει» είπε μετά από λίγο. «Φτάνει αργά, αλλά τη νιώθω που έρχεται…»

«Κοίτα πόσο όμορφο είναι το χιόνι. Τι να την κάνω την άνοιξη;» αναρωτήθηκε ο σκίουρος και μασούλισε έναν καρπό.

Ο λαγός χαμογέλασε κι άνοιξε το βαζάκι με το μέλι.

«Η άνοιξη φέρνει ζωή. Τα λουλούδια, τα δέντρα που ανθίζουν, το φως που επιστρέφει. Για μένα είναι μια υπόσχεση…»

«Πόσο διαφορετικοί είμαστε! Εσύ ανυπομονείς πάντα για το μέλλον. Εγώ απολαμβάνω το παρόν» συμπλήρωσε ο σκίουρος.

Οι δυο φίλοι κοίταξαν έξω. Ο ένας απολάμβανε το χιονισμένο τοπίο. Κι ο άλλος, με την καρδιά του γεμάτη προσμονή, σκεφτόταν τις ζεστές μέρες που θα έφταναν σε λίγο. Δεν χρειαζόταν να πουν κάτι παραπάνω. Ήξεραν πως όποια εποχή κι αν ερχόταν, θα την περνούσαν παρέα και θα μοιράζονταν τις ομορφιές και τις δυσκολίες της με τον δικό τους τρόπο.

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

 

Η δύναμη του σπόρου

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ έναν λόφο που όλοι θεωρούσαν άγονο, έπεσε ένας μικρός σπόρος. «Εδώ δεν φυτρώνει τίποτα» του είπαν οι περαστικοί. «Καλύτερα να πας κάπου αλλού». Όμως εκείνος ένιωσε σαν κάτι να τον καλούσε. Έτσι άπλωσε τις ρίζες του κι έψαξε για νερό. Ο ήλιος ήταν καυτός και δύσκολα έβρισκε λίγες σταγόνες για να δροσιστεί και να επιβιώσει. Γι’ αυτό έσκαβε όλο και πιο βαθιά. Σιγά σιγά ρίζωσε κι ένα μικρό βλασταράκι ξεπρόβαλλε στο φως. Στη συνέχεια μεταμορφώθηκε σε φυτάκι. Ώσπου έγινε δέντρο. Τα πουλιά άρχισαν να το επισκέπτονται και σύντομα νέοι σπόροι έπεσαν στη γη. Ο λόφος, που κάποτε ήταν άδειος και ξερός, έγινε ένας τόπος γεμάτος ζωή. Κάθε φορά που οι άνθρωποι περνούσαν από κει, σκεφτόντουσαν πως αυτήν την ομορφιά τη χρωστούσαν σ’ ένα τοσοδά σποράκι που τόλμησε να επιμείνει. Γιατί τα πιο όμορφα θαύματα ξεφυτρώνουν, τελικά, μέσα από τις αντιξοότητες…

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

Ο Βιν και το νόημα της ζωής

 

Κάπου μακριά, στην παγωμένη Ανταρκτική, ζούσε ένας πιγκουίνος που τον έλεγαν Βιν. Κάθε μέρα παρατηρούσε τους υπόλοιπους πιγκουίνους να κάνουν διάφορα πράγματα: κάποιοι ψάρευαν, άλλοι χόρευαν στις κρύες ακτές ενώ μερικοί κολυμπούσαν σε βάθη που μόνο εκείνοι γνώριζαν. Ο Βιν ένιωθε πως δεν είχε σκοπό. Δεν ήξερε πώς να νιώσει χρήσιμος και χαρούμενος.

Ένα βράδυ, καθώς έκανε τον μοναχικό του περίπατο, συνάντησε έναν ηλικιωμένο πιγκουίνο, να στέκεται δίπλα στη φωτιά.

«Φαίνεσαι προβληματισμένος. Τι σε απασχολεί;» τον ρώτησε.

«Δεν ξέρω ποιο είναι το νόημα της ζωής μου. Όλοι έχουν βρει το δικό τους αλλά εγώ τίποτα ακόμα…»

Ο γέροντας τού έκανε νεύμα να κάτσει δίπλα του. Για λίγη ώρα έμειναν σιωπηλοί, ο ένας κοντά στον άλλον.

 «Ξέρεις, Βιν, όταν ήμουν στην ηλικία σου, είχα κι εγώ την ίδια απορία» έσπασε πρώτος τη σιωπή ο μεγάλος πιγκουίνος. Πήρε μια βαθιά ανάσα και τα μάτια του έλαμψαν στο φως της φωτιάς. «Έψαχνα παντού: στον πάγο, στο νερό, ακόμα και στον ουρανό, όταν έβλεπα τα πουλιά να πετούν μακριά».

«Και το βρήκες τελικά; Πού;» ρώτησε ο Βιν γέρνοντας ανυπόμονα προς το μέρος του.

«Κάθε φορά που βοηθούσα έναν φίλο, που απολάμβανα την ηρεμία της θάλασσας ή που έκανα κάτι που με γέμιζε χαρά, ένα κομμάτι του νοήματος ερχόταν κοντά μου. Καμιά φορά μπορεί να μην είναι ένας συγκεκριμένος προορισμός αλλά τα μικρά πράγματα που κάνουμε στο διάβα μας».

Ο Βιν έμεινε για λίγο σκεπτικός. «Δηλαδή πρέπει να ξεκινήσω να κάνω πράγματα για να το βρω;»

«Ακριβώς, μικρέ μου φίλε. Δεν είναι απαραίτητο να ξέρεις από πριν. Δοκίμασε, παρατήρησε, δώσε χρόνο στον εαυτό σου. Το νόημα έχει την τάση να εμφανίζεται όταν το αναζητάς με την καρδιά σου ανοιχτή».

Ο νεαρός πιγκουίνος αποφάσισε να ακολουθήσει τη συμβουλή του γηραιότερου.

Θα αναρωτιέστε αν βρήκε το νόημα της ζωής…

…και η απάντηση είναι ναι! Αλλά όχι με τον τρόπο που φανταζόταν παλιότερα.

Ο Βιν άρχισε να δοκιμάζει νέα πράγματα. Την πρώτη μέρα βοήθησε έναν φίλο του να κουβαλήσει φαγητό για την οικογένειά του. Τη δεύτερη έμαθε να γλιστράει στον πάγο με τέτοια χάρη που έκανε τους υπόλοιπους να χαμογελούν. Την επόμενη τόλμησε να κολυμπήσει λίγο πιο βαθιά από ό,τι είχε συνηθίσει, ανακαλύπτοντας μια πολύχρωμη υποβρύχια ζωή.

Κάθε μέρα που περνούσε, ένιωθε ακόμα πιο γεμάτος. Δεν τον ενδιέφερε, πλέον, να βρει ένα «μεγάλο» νόημα. Γιατί είχε μάθει πως το νόημα της ζωής δεν είναι κάτι που βρίσκεις αλλά κάτι που δημιουργείς με τις επιλογές και τις πράξεις σου. Κι αυτό ήταν αρκετό για να κάνει την καρδιά του να λάμπει!

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

Ο Γενάρης και το μυστικό της σιωπής

 

Ο Γενάρης έφερνε πάντα μαζί του τη σιωπή. Οι γιορτές τελείωναν, οι άνθρωποι επέστρεφαν στις δουλειές τους, τα παιδιά στα σχολεία τους κι η ησυχία έπαιρνε τη θέση της ζωντάνιας και του θορύβου της εορταστικής περιόδου.

Ήξερε πως πολλοί τον θεωρούσαν «μήνα της θλίψης», γεμάτο σκοτεινές μέρες και μοναξιά. Όμως εκείνος χαμογελούσε γιατί γνώριζε πολύ καλά πως, πολλές φορές, μέσα στη σιωπή και την ακινησία μπορεί να βρίσκονται κρυμμένες οι πιο σημαντικές απαντήσεις. Κοίταζε γύρω του με προσοχή κι αναρωτιόταν ποιοι θα είναι αυτοί που θα το κατανοήσουν εγκαίρως.

Και, πράγματι, πάντα βρίσκονταν κάποιοι που καταλάβαιναν και ξεκινούσαν να παρατηρούν τα μικρά θαύματα γύρω τους. Ν’ ακούνε το κελάηδισμα των πουλιών. Τον ήχο του νερού. Το ψιθύρισμα του ανέμου. Τα θροΐσματα των δέντρων. Τις βαθύτερες σκέψεις και επιθυμίες τους. Που ένιωθαν με όλη τους την ψυχή τα αόρατα και τη δύναμη των στιγμών. Αυτοί που δεν είχαν ανάγκη τον θόρυβο και τη φασαρία για να νιώθουν ότι υπάρχουν…

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα σύννεφο…

 

Ζούσε, κάποτε, ένα μικρό σύννεφο που περιπλανιόταν στον ουρανό. Ένιωθε βαρύ και λυπημένο, γεμάτο βροχή που δεν ήξερε τι να την κάνει.

Μια μέρα το πλησίασε ένα απαλό αεράκι.

«Γιατί είσαι τόσο σκυθρωπό;»

«Κουβαλάω μεγάλο βάρος μέσα μου» απάντησε.

«Και γιατί δεν το αφήνεις να φύγει;»

Το σύννεφο αποφάσισε, τότε, ν’ αφήσει τη βροχή, που το έπνιγε, να πέσει γη. Σταγόνες χόρεψαν πάνω στα χωράφια, στα δέντρα, ακόμα και σε μια ξεχασμένη αυλίτσα.

Σε λίγο καιρό, εκεί που έπεσαν οι σταλαγματιές του, φύτρωσαν δεκάδες πολύχρωμα λουλούδια.

«Βλέπεις; Ακόμα και το πιο βαρύ φορτίο μπορεί να γεννήσει κάτι όμορφο, όταν το απελευθερώσεις» ψιθύρισε ο άνεμος και το σύννεφο ένιωσε για πρώτη φορά ελαφρύ, χαρούμενο και γεμάτο ευγνωμοσύνη.

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

Αποτυπώματα

 

Οι γιορτές τελείωσαν. Η οικογένεια των πολικών αρκούδων ξεστόλισε το χριστουγεννιάτικο δέντρο της και φύλαξε τα στολίδια σε μια τεράστια κούτα.

Ο μικρούλης Νορβ στάθηκε στο παράθυρο και χάζευε το χιόνι που έπεφτε. Έξω δεν φαινόταν ψυχή. Το πρωινό ήταν ήσυχο και ψυχρό. Αποφάσισε, πριν ξεκινήσει να διαβάζει τα μαθήματά του, να βγει μια γρήγορη βόλτα. Περπάτησε μέχρι το αγαπημένο του δέντρο. Μόνο οι δικές του πατημασιές ξεχώριζαν στην παγωμένη γη.

Κοίταξε τα αποτυπώματα που είχε αφήσει στο αφράτο χιόνι και ξαφνικά χαμογέλασε. Σκέφτηκε πως την επόμενη μέρα θα γινόταν χαμός! Το δάσος θα γέμιζε ξανά με πατημασιές από τα ζώα που θα επέστρεφαν στο σχολείο. Η ζωή συνεχιζόταν και το Πάσχα ίσως να μην ήταν και τόσο μακριά τελικά…

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!

 

Η καρδιά που έσπασε σε χίλια κομμάτια

 

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια καρδιά γεμάτη ενθουσιασμό. Πρόσφερε ό,τι περισσότερο μπορούσε και της άρεσε να δίνει χαρά στους άλλους. Μια μέρα, μια σκληρή λέξη και μια απρόσμενη προδοσία, την έκαναν να θρυμματιστεί. Τα κομμάτια της διασκορπίστηκαν σε χίλια μέρη αφήνοντάς την άδεια και φοβισμένη.

Αφού έκλαψε τόσο που τα δάκρυά της στέρεψαν, αποφάσισε, αν και πληγωμένη, να τα αναζητήσει ένα ένα και να τα ξαναενώσει.

Πολλά πλάσματα προσφέρθηκαν να τη βοηθήσουν να τα συγκεντρώσει, δείχνοντάς της, ταυτόχρονα, κι από κάτι που θα την έκανε ακόμα πιο δυνατή.

Ένα πουλί τής έμαθε την αξία της συγχώρεσης.

Μια πεταλούδα τής έδειξε πώς ν' αντιμετωπίζει τον φόβο κι έπειτα να πετά μακριά του.

Ένα λουλούδι τής δίδαξε ότι η ομορφιά μπορεί ν’ αναγεννηθεί ακόμα και στις πιο σκληρές συνθήκες.

Ένα δέντρο τής υπενθύμισε πως η δύναμη κρύβεται στις ρίζες που αντέχουν ακόμα και τις πιο ισχυρές καταιγίδες.

Ένα παιδί τής ξανάμαθε πώς είναι να χαίρεσαι με την ψυχή σου.

Ένας βράχος τής ψιθύρισε πως ακόμα και οι πληγές της ήταν μέρος της ιστορίας της.

Όταν μάζεψε όλα τα κομμάτια της, έκπληκτη συνειδητοποίησε πως δεν μπορούσε να τα ενώσει με τον παλιό τρόπο. Δεν γινόταν με τίποτα να συνταιριάξουν απόλυτα. Έτσι έφτιαξε έναν νέο εαυτό, που έμαθε από τον πόνο και βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει...

Γιώτα Κοτσαύτη

https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

 

 

Θα χαρούμε πολύ να μας γράφετε τις εντυπώσεις σας ή, αν είστε εκπαιδευτικοί και δουλέψετε με κάποια ιστορία στην τάξη σας, να μοιραστείτε την εμπειρία.

Το παρόν ιστολόγιο λειτουργεί, εδώ και δέκα χρόνια, αποκλειστικά και μόνο αφιλοκερδώς (δεν έχει καν διαφημίσεις, όπως η πλειοψηφία των ιστολογίων) κι η ανατροφοδότησή σας είναι για μας ένα ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσουμε.

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: yotakotsafti1@yahoo.gr

Ευχαριστούμε θερμά!